2 Samuel 19

Ang Teksto

Nanalo ang hukbo ni David, ngunit nakayuko ang buong bayan dahil humahagulgol ang hari para sa anak na nagtaksil sa kaniya: "Anak kong Absalom, Absalom, anak ko, anak ko!" Sinaway siya ni Joab nang walang kahit isang butil ng lambing, at napilitan si David na umupo sa tarangkahan ng lungsod para tanggapin ang kaniyang mga sundalo. Pagkatapos ay unti-unting nabuo ang pagbabalik: nakiusap ang Juda, tumawid ang hari sa Jordan, pinatawad si Simei, hinati ang lupain ni Mefiboset, pinaalis nang may pagpapala ang matandang si Barzilai, at nag-away ang Israel at Juda tungkol sa kung sino ang may mas malaking karapatan sa hari.

Ang Puso ng Teksto

Ito ang araw ng pagbabalik ng hinirang na hari, at ang katangian ng araw na iyon ay hindi paghihiganti kundi kapatawaran. Ang lalaking dapat mamatay ay hindi namatay. Ang lumpong apo ng dating hari ay hindi pinalayas. Ang hukbong naghihintay ng parangal ay nakatagpo ng isang haring nagluluksa. Sa isang banda, ito ay pagkabigo sa pamumuno: mali si David na iwan ang kaniyang mga tapat na tao sa hiya, at tama si Joab sa mahalay na paraan. Sa kabilang banda, dito nagbubukas ang isang bagay na tanging ang Diyos lang ang makagagawa nang buo: isang kaharian na bumabalik hindi sa dahas kundi sa pagpapatawad. Hindi perpekto si David. Ngunit ang porma ng kaniyang pagbabalik ay tumutunog na parang propesiya.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Isipin ang eksena: umiiyak ang hari sa isang anak na sumira sa kaniya, at ang buong bayan ay hindi makatingin sa kaniya. Makalipas ang mga siglo, isa pang Anak ni David ang tumingin sa Jerusalem, ang lungsod na tatanggi sa kaniya, at umiyak. Ang pagkakaiba ang mahalaga: hindi kayang mamatay ni David sa lugar ni Absalom, gaano man niya hilingin. Ang Ama, sa halip, ay hindi nag-alangan na ibigay ang kaniyang Anak para sa mga rebelde. At tingnan ang tarangkahan: doon umupo si David para makipagkasundo sa bayan. Ang tarangkahan ng Jerusalem ay magiging lugar din ng isang haring pumapasok na nakaupo sa asno, at ang labas ng tarangkahan ang lugar kung saan siya papatayin. Ang pagbabalik ng tunay na Hari ay dumaan sa krus, hindi sa Jordan.

Ang Salamin

May kapatawaran dito na kakaunti sa atin ang gusto. Nagbabalik si David, at ang unang lumapit ay ang lalaking sumumpa at nambato sa kaniya noong siya ay tumatakas. Tama ang matematika ni Abisai: "Hindi ba kailangang malagay sa kamatayan si Simei dahil dito?" Ganito rin tayo kung tapat: iniisip natin ang araw na mapapatunayan tayong tama at ang mga sumakit sa atin ay magbabayad. Pero ang salita ng hari sa araw ng kaniyang pagluklok ay: "Hindi ka mamamatay." Tanungin ang sarili: sino ang taong hinihintay mong bayaran ang kaniyang ginawa, ang kapatid na kumuha ng mana, ang kasamahan sa trabaho na sumira sa pangalan mo, ang magulang na hindi humingi ng tawad? Ang kaharian ng Diyos ay hindi pumapasok sa buhay natin sa araw na nanalo tayo. Pumapasok ito sa araw na binitiwan natin ang paghihiganti.

Ang Pangunahing Tauhan

Nakakalito si David sa kabanatang ito, at doon siya nagiging tunay. Isang ama siyang nabasag sa kalungkutan, isang haring nakalimot sa mga nagligtas sa kaniyang buhay, isang politikong marunong magbilang: pinapangakuan niya si Amasa ng posisyon ni Joab, at "nakuha niya ang mga puso ng lahat ng tao sa Juda." Magiliw siya kay Simei ngunit hindi malinaw kay Mefiboset, mapagbigay kay Barzilai ngunit walang lakas na saway kay Joab. Isang hari siyang nagpapatawad nang may pulitika sa loob ng kaniyang awa. Ito ang tapat na larawan ng pinakamabuting tao sa Israel, at ito ang dahilan kung bakit kailangan ng Israel ng isa pa. Ang trono ni David ay tama; ang lalaking nakaupo doon ay hindi pa.

Ang Detalye

"Hindi niya sinuotan ang kaniyang mga paa, o pinutulan ang kaniyang balbas, o nilabhan ang kaniyang mga damit simula ng araw na umalis ang hari." Tatlong buwan, o gaano man katagal, sinuot ni Mefiboset ang pagluluksa sa kaniyang katawan. Ito ang tanging paraan ng pagsasalita ng isang lumpong lalaki na hindi makasunod sa hari. Hindi siya nakatakbo; kaya hinayaan niyang magsalita ang kaniyang balbas at ang kaniyang dumi. At nang mabigyan siya ng pinaghating desisyon, hindi siya nakipagtalo: "hayaan na makuha niya ang lahat ng ito, yamang dumating ng ligtas ang aking panginoong hari." Nasa kaniya na ang mesa ng hari; hindi na siya nangangailangan ng lupa. Iyon ang hitsura ng pananampalataya sa isang katawang hindi na makasunod.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Ang huling talata ay malamig na paalala: "ang mga salita ng kalalakihan ng Juda ay naging mas marahas kaysa sa mga salita ng kalalakihan ng Israel." Dito na nagsisimula ang pagkakabahagi na sa panahon ni Rehoboam ay magiging permanente. Nag-aaway ang mga lipi kung kanino ang hari, at sa pag-aaway na iyon ay nawala sa kanila ang kaharian. Ganito rin ang tunog ng mga alitan sa Corinto, kung saan pinagpartihan ng mga Kristiyano si Pablo, si Apolos at si Cristo, at ipinaalala ni Pablo na hindi nahahati ang Panginoon. At ang pangako sa Ezekiel na isang pastol lamang ang magbubuklod ng magkabilang kaharian ay tuwirang sagot sa kalokohan ng talata 43. Ang Hari ay hindi pag-aari ng lipi; ang lipi ay pag-aari ng Hari.

Pagninilay

Sino ang "Simei" sa buhay mo ngayon, ang taong pinaghihintay mong magbayad, at ano ang mangyayari kung ang salita ng Hari sa kaniya ay "hindi ka mamamatay"?

Sa alin kang mas nakakakilala sa sarili: sa hukbong nasaktan dahil hindi nakita ang kanilang sakripisyo, o sa lumpong lalaking nakuntento na sa mesa ng hari?