Ang Mangangaral 11

Ang Teksto

Nagsisimula ang kabanata sa isang kakaibang utos: ihagis mo ang tinapay sa tubig, at pagkaraan ng maraming araw ay matatagpuan mo rin itong muli. Mula roon ay humahakbang ang Mangangaral patungo sa mga bagay na hindi natin mapipigilan: pumapatak ang ulan kapag puno na ang ulap, at kung saan natumba ang puno ay doon ito mananatili. Dahil hindi natin alam kung alin ang sasagana, inuutusan tayong maghasik sa umaga at magtrabaho hanggang gabi. Tapos ay tatlong hugis ng pagtanggap: matamis ang liwanag, marami ang darating na araw ng kadiliman, at magalak ka sa kabataan mo habang alam mong hahatulan ka ng Diyos.

Ang Puso ng Teksto

Hindi ito isang panawagan sa pagiging walang pakialam. Ang sinasabi ng teksto ay ganito: hindi ka diyos, at mabuti iyon. Hindi mo alam kung paano lumalaki ang mga buto ng sanggol sa sinapupunan, kaya tigilan mo na ang pagpapanggap na kaya mong kalkulahin ang kinabukasan bago ka kumilos. Ang taong "pinanonood ang hangin" ay hindi makapagtatanim; ang perpektong kalkulasyon ay naging dahilan ng kawalan ng ani. Kaya ang utos ay: maghasik. Mamigay sa pito, maging sa walo. Ang kawalan ng kontrol ay hindi dahilan para umurong kundi dahilan para maging bukas-palad, sapagkat ang Diyos na hindi mo maarok ang siyang nagbibigay ng pagsagana. Ang pananampalataya rito ay hindi katiyakan; ito ay paggalaw sa kabila ng kawalan ng katiyakan.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May isang salita rito na nagbubukas ng malaking pinto: hangin. "Hindi mo alam kung saan manggagaling ang hangin," sabi ng talata 5, at ikinakabit ito ng Mangangaral sa gawa ng Diyos na hindi maarok. Ginamit ni Jesus ang eksaktong larawang ito nang kausapin niya si Nicodemo tungkol sa muling pagsilang: humihihip ang hangin kung saan nito nais, naririnig mo ang ugong pero hindi mo alam ang pinagmulan. Ang hiwaga ng sinapupunan at ang hiwaga ng hangin ay naging hiwaga ng Espiritu na nagbibigay-buhay. At higit pa: ang Diyos na hindi natin maunawaan ay tumungo sa isang sinapupunan, naging buto at laman, nagpasakop sa mismong misteryong tinutukoy ng talatang ito. Ang hindi maarok ay naging nakikita.

Ang Salamin

Alam mo ang pakiramdam ng talata 4. Ang donasyon na hindi mo ibinigay dahil baka hindi maayos ang paggamit. Ang paumanhin na hindi mo sinabi dahil hindi mo sigurado kung tatanggapin. Ang pangangaral, pagtuturo, pag-aasawa, pag-aanak na ipinagpaliban hanggang maging tama ang panahon, at hindi naman naging tama kailanman. Pinanood mo ang ulap habang lumilipas ang panahon ng pagtatanim. Samantala, sinasabi sa talata 10 na usok lamang ang kabataan at ang lakas nito, hindi para sirain ang saya mo kundi para alisin ang ilusyong may bukas pang nakalaan sa iyo nang sagana. Ang pagiging bukas-palad ngayon, kahit walang garantiya, ang siyang hugis ng tiwala sa isang Diyos na hindi mo masusukat.

Ngayong araw, pumili ng isang tao at ibigay mo ang isang bagay na matagal mo nang ipinagpapaliban: magpadala ng pera, sumulat ng maikling mensahe ng pasasalamat, o tumawag. Huwag kang maghintay na malaman mo kung paano ito tatanggapin.

Ang Ugnayan sa Ibang Kasulatan

Kinuha ni Pablo ang parehong lohika sa Galacia 6 nang sabihin niyang ang inihahasik ng tao ay siya ring aanihin, at huwag tayong manghinawa sa paggawa ng mabuti sapagkat sa takdang panahon ay aani tayo kung hindi tayo susuko. Pareho ang pigura: paghahasik ngayon, ani na nasa kamay ng iba. Pero may pagkakaiba rin. Sa Mangangaral, ang ani ay posibilidad lamang, "hindi mo alam kung alin ang sasagana." Kay Pablo, may tiyak na panahon ng pag-aani dahil may muling nabuhay nang Panginoon. Ganoon din ang liwanag: "matamis ang liwanag," sabi ng talata 7, at tama iyon, pero nang sabihin ni Jesus na siya ang ilaw ng sanlibutan, ang araw na sumisikat sa talata 7 ay nakakita ng pinagmulan nito.

Ang Konteksto

Nagsusulat ang Mangangaral mula sa loob ng isang agraryong mundo kung saan ang buhay ay nakasalalay sa ulan na hindi mabibili at hangin na hindi mapipigilan. Ang "magtapon ka ng tinapay sa katubigan" ay malamang na larawan ng kalakalang pandagat, ang pagpapadala ng kargamento sa barko na maaaring bumalik na may tubo pagkaraan ng mga buwan, o hindi na bumalik kailanman. Ang "ibahagi ito sa pito, maging sa walong tao" ay karunungan ng mangangalakal: huwag mong isakay ang lahat sa iisang barko. Walang insurance, walang pautang mula sa bangko, walang pagtataya ng panahon. Isang maling taon ng ani at mawawala ang lupa ng isang pamilya. Doon binibigkas ang utos na maging mapagbigay.

Ang Detalye

Pansinin ang pagkakasunod sa talata 9. Una ang utos: "Magalak ka, batang lalaki, sa iyong kabataan." Sunod ang pahintulot: sundin mo ang mabubuting hangarin ng iyong puso at ang nakikita ng iyong mga mata. At saka ang hatol: "isipin mo na hahatulan ka ng Diyos para sa lahat ng mga bagay na ito." Karaniwang binabasa natin ito bilang banta na pumapatay sa kagalakan. Pero hindi iyon ang pagkakasunod. Inuuna ang kagalakan, iniuutos pa nga, at ang paghuhukom ang nagbibigay dito ng bigat. Ang buhay na pananagutan ay buhay na may kahulugan. Ang kalayaan na walang hukom ay mura; ang kagalakan na susuriin ng Diyos ay totoo. At ang hukom na iyon, alam natin ngayon, ay may mukha at may sugat.

Pagninilay

Alin ang tinapay na hawak mo pa rin dahil hindi ka sigurado kung babalik ito sa iyo?

Kung iniuutos ng Diyos ang kagalakan sa talata 9, saan mo tinatanggihan ang utos na iyon, at bakit?