1 Juan 5:14

Ang Teksto

Matapos sabihin ni Juan na ang buong sulat ay isinulat upang masiguro ng mga mananampalataya na taglay nila ang buhay na walang hanggan, agad niyang idinugtong ang isa pang katiyakan: may lakas ng loob tayo sa harapan ng Diyos. Hindi lamang tayo may buhay; may boses tayo. "Kung anuman ang hilingin natin ayon sa kanyang kalooban, naririnig niya tayo." At sa susunod na talata ay itinutulak pa niya ito: kung alam nating pinakikinggan niya tayo, alam nating natanggap na natin ang hiniling.

Ang Puso ng Teksto

Ang salitang isinalin ditong "pananalig" ay parrhēsia sa Griego, ang karapatan ng isang malayang mamamayan na magsalita nang hayag sa harap ng may kapangyarihan. Hindi ito kumpiyansa sa sarili kundi katayuan: pinapayagan tayong magsalita. Ang buong sulat ay naghanda para sa pangungusap na ito. Dahil ang Anak ay dumating "sa pamamagitan ng tubig at dugo," dahil pinananahanan tayo ng Anak, hindi na tayo mga taong nakikiusap sa pintuan ng palasyo. Pero pansinin ang hangganan na inilagay ni Juan: ayon sa kanyang kalooban. Hindi ito maliit na letra sa ilalim ng kontrata upang protektahan ang Diyos kapag hindi sinagot ang panalangin. Ito ang mismong nilalaman ng pangako. Ang panalangin ay hindi paraan upang mapasunod ang Diyos sa ating kalooban, kundi paraan upang mapasok tayo sa kanya.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Naririnig mo rito ang tinig ng Guro. Sa Huling Hapunan ay sinabi ni Jesus sa mga alagad na kung mananatili sila sa kanya at mananatili ang kanyang mga salita sa kanila, hihingi sila ng anuman at mangyayari ito (Juan 15:7). Halos kopya ito ng estruktura ng ating talata: pananatili muna, saka paghingi. Si Juan, na matanda na, ay hindi nagdagdag ng kondisyon sa pangako ng Panginoon; nilinaw lamang niya kung ano na ang nasa loob nito. At kung gusto mong makita kung ano ang hitsura ng ganitong panalangin sa laman at dugo, tingnan mo si Jesus sa Getsemani, humihingi na lumampas ang saro, at pagkatapos ay isinusuko ang kanyang kalooban sa Ama. Doon mo makikita na ang "ayon sa kanyang kalooban" ay hindi pagsuko ng pananalig kundi ang pinakamalalim nitong anyo. Narinig ang Anak. Hindi inalis ang saro.

Ang Salamin

Alam natin ang tukso: gamitin ang talata bilang pormula. Idinudugtong natin ang "kung loloobin mo" sa dulo ng panalangin bilang panangga, upang hindi tayo masaktan kapag hindi nangyari. O kaya naman ay tumitigil na tayo sa paghingi ng malaki, dahil mas madaling humingi ng maliit kaysa mabigo. May kapatid kang may kanser, may anak kang tumalikod sa pananampalataya, may trabahong nawala, at natutunan mong mag-ingat sa Diyos. Ang sinasabi ni Juan ay hindi "mag-ingat ka." Ang sinasabi niya ay may pintuang bukas, at ang bumukas nito ay ang dugo ng Anak, hindi ang husay ng iyong pagdarasal. Kaya sa halip na maging maingat, sabihin mo ang totoo.

Ngayong araw, isulat mo sa isang papel ang isang bagay na matagal mo nang hindi hinihingi sa Diyos dahil natatakot kang hindi ito ibigay, at basahin mo ito nang malakas sa kanya bilang panalangin, tapusin mo sa mga salitang "ayon sa iyong kalooban."

Ang Tanong

Nananatili ang sugat: paano kung humingi ka at walang dumating? Marami nang paliwanag ang ginawa upang protektahan ang talatang ito, at karamihan ay nagtatapos sa pagsisi sa nananalangin. Kulang daw ang pananampalataya. Mali daw ang hiningi. Pero hindi ganito ang direksyon ni Juan. Ang katiyakan sa talata 15 ay hindi na makukuha mo ang eksaktong bagay, kundi na narinig ka. At iyon ay hindi mababang aliw kapag naunawaan mo kung sino ang nakikinig. Gayunman, huwag nating pakinisin ito nang labis. May mga panalanging tila naglaho sa hangin, at hindi tayo binigyan ni Juan ng talahanayan kung alin ang ayon sa kalooban ng Diyos at alin ang hindi. Ipinakita pa nga niya sa talata 16 na may hangganan siyang hindi rin naipaliwanag. Mananatili tayong humihingi sa dilim, hindi dahil sigurado tayo sa sagot, kundi dahil sigurado tayo sa nakikinig.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang Diyos sa talatang ito ay hindi ang tahimik na kalangitan na inaakala ng marami. Siya ay ang Diyos na "nagdala ng patunay patungkol sa kanyang Anak," ang Diyos na nagsasalita muna bago tayo nagsalita. Kaya ang pakikinig ay hindi bagong ugali sa kanya; ito ang kabaligtaran ng kanyang pagsasalita, at pareho itong bunga ng kanyang pag-ibig. Mahalaga rin ang pandiwa: hindi sinabi ni Juan na "pinagbibigyan niya tayo" kundi "naririnig niya tayo." Ang Diyos ay hindi makina ng kasagutan kundi Ama na nakikinig, at ang pakikinig ay laging personal. Sa isang mundong "nasa ilalim ng kapangyarihan ng masama," ito ang pinakaradikal na sinabi ni Juan: may nakikinig.

Konteksto

Sinulat ito sa mga maliliit na kongregasyon sa paligid ng Efeso, malamang sa pagtatapos ng unang siglo, matapos ang isang masakit na hidwaan. May mga guro na umalis sa pamayanan, dala ang paniniwalang hindi tunay na dumating sa laman ang Anak, at dala rin ang tiwala ng ilang miyembro. Ang natirang grupo ay maliit, nag-aalinlangan, marahil nagtatanong kung sila ba ang mali. Sa ganoong kalagayan, ang sabihing may parrhēsia kayo sa harapan ng Diyos ay isang matapang na pahayag. Ang mga umalis ang mukhang may kaalaman at kapangyarihan. Pero ang mga nanatili, sabi ni Juan, ang may bukas na pintuan sa langit.

Pagninilay

Anong panalangin ang tumigil ka nang idulog dahil masyadong masakit ang hindi sagutin, at ano ang pumipigil sa iyong ibalik ito sa Diyos ngayon?

Kung ang "ayon sa kanyang kalooban" ay hindi panangga kundi imbitasyon, paano nito babaguhin ang laman ng iyong panalangin sa linggong ito?