Exodo 10

Ang Teksto

Pangalawang beses na muling bumalik sina Moises at Aaron sa palasyo, at ngayon may dala silang banta ng mga balang: lilipulin ng mga ito ang anumang natira sa ulang may yelo, hanggang sa wala nang berdeng matitira sa buong Ehipto. Dumating ang mga balang sakay ng hanging silangan, inubos ang lahat, at nagmakaawa ang Paraon, "Nagkasala ako laban kay Yahweh na inyong Diyos at laban sa inyo." Tinangay ng hanging kanluran ang mga balang, pero tumigas muli ang puso niya. Sumunod ang tatlong araw na kadiliman na madarama ng balat. Nagtapos ang eksena sa isang pagtataboy: "Lumayo kayo sa akin!" at sa tahimik na sagot ni Moises na hindi na niya muling makikita ang mukha ng hari.

Ang Ubod

Hindi ito kuwento ng dalawang magkatunggaling kapangyarihan. Ang mga tauhan ng Paraon mismo ang nagsabi, "Hindi mo pa ba napagtanto na wasak na ang Ehipto?" Tapos na ang laban bago pa man natapos ang kabanata. Ang tanong na natitira ay hindi kung sino ang malakas kundi kung bakit pinahahaba ng Diyos ang proseso. Sagot niya sa talata 2: para may maikuwento ang mga magulang sa kanilang mga anak at apo. Ang paglaya ng Israel ay ginawang kuwentong maipapasa, hindi lang pangyayaring malalampasan. Ang Diyos na nakikipaglaban ay siya ring Diyos na nagbibigay ng alaala sa kaniyang bayan, dahil alam niyang ang susunod na henerasyon ay hindi makikita ang balang at ang kadiliman, pero kakailanganin nilang malaman kung sino siya.

Ang Hibla sa Buong Kasaysayan

Ang mga tawaran ng Paraon ang puso ng kabanatang ito: mga lalaki lang, iwan ang mga bata; sige, pati pamilya, pero iwan ang mga hayop. Bawat alok ay pagsubok na gawing bahagyang paglaya ang buong paglaya. At bawat beses, tumatanggi si Moises. Ang pagsambang nais ng Diyos ay hindi maaaring bahagya, hindi maaaring may naiiwang sanla sa Ehipto. Dito na pumapasok ang hibla patungo kay Cristo: ang paglayang ipinagkakaloob niya ay hindi mapapatawaran ng kalahating kalayaan. Hindi niya ililigtas ang kaluluwa mo habang iniiwan ang pitaka, ang galit, o ang mga anak sa ilalim ng lumang hari. Ang Paskuwang papalapit ay larawan ng isang pagtubos na kumukuha ng buo, dahil ang tumutubos ay nagbayad nang buo.

Ang Salamin

Kilala natin ang tinig ng Paraon dahil madalas itong lumalabas sa atin. Hindi ito tinig ng lantarang pagtanggi kundi ng pakikipagkasundo: Panginoon, sa iyo ang Linggo, pero huwag mong galawin ang aking kalendaryo sa trabaho. Sa iyo ang aking panalangin, pero hindi ang aking mga desisyon tungkol sa pera. Puwede mong kunin ang aking budhi, basta iwan mo sa akin ang aking sama ng loob sa kapatid ko. Pansinin din ang pagsisisi ng Paraon sa talata 16: totoo ang mga salita, maganda ang pagkakasabi, pero kasinghaba lang ito ng sakit. Pagkaalis ng mga balang, bumalik ang matigas na puso. May ganoon ding pagsisisi na nabubuhay lang habang may kirot. Ngayon, tawagan o kausapin ang isang anak, pamangkin, o mas batang kaibigan, at ikuwento sa kanila ang isang partikular na pagkakataong inilabas ka ng Diyos sa isang bagay na akala mo'y hindi mo kakayanin.

Ang Detalye

Sa gitna ng pagtatalo tungkol sa mga hayop, may sinabi si Moises na madalas nating nilalagpasan: "wala ni isang paa nila ang maiiwan," at pagkatapos ang dahilan, "dahil hindi namin alam kung ano ang aming kakailanganin sa pagsamba kay Yahweh hanggang sa makarating kami roon." Hindi ito katigasan ng ulo. Inaamin ni Moises na hindi pa niya alam ang hinihingi ng Diyos. Wala pang Sinai, wala pang batas tungkol sa mga handog. Kaya dadalhin niya ang lahat, dahil ang pagsamba ay hindi binabalak ng sumasamba kundi tinatakda ng sinasamba. May pagpapakumbaba dito na kabaligtaran ng pagtatawaran ng Paraon: handang magdala ng higit sa kailangan, dahil ang Diyos pa ang magsasabi kung ano ang kailangan.

Ang Ugnayan ng mga Teksto

Dalawang tinig ang umaalingawngaw dito. Si propeta Joel, siglo-siglo ang layo, ay gumamit ng salot ng balang para ilarawan ang araw ng Panginoon, at tinapos iyon ng panawagang magbalik-loob nang buong puso, hindi sa pamamagitan ng punit na damit lamang. Ang Paraon ang halimbawa ng punit na damit na walang pusong nagbabago. At ang tatlong araw na kadiliman sa Ehipto ay bumabalik sa Golgota, kung saan tatlong oras na dumilim ang buong lupain habang nakabayubay ang Anak. Ang pinagkaiba ay mahalaga: sa Ehipto, may ilaw ang Israel habang nasa dilim ang mga Ehipcio. Sa krus, pumasok mismo ang Anak sa dilim, para ang mga nasa labas ay makalabas.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang Paraon ang pinakamapait na larawan ng tao sa buong Exodo. Marunong siya, mahinahon kung kailangan, kayang magsabi ng tamang mga salita ng pagsisisi, at kayang gumawa ng matalinong kompromiso. Pero sa dulo, nang mawalan na siya ng maipantatawad, naiwan na lang sa kaniya ang banta: "sa araw na makita mo ang aking mukha, mamamatay ka." Iyan ang huling wika ng kapangyarihang natalo na. At sinasabi ng teksto ang nakakailang na bagay: pinatigas ni Yahweh ang kaniyang puso. Hindi nito kinakaltas ang pananagutan ng Paraon, dahil siya mismo ang paulit-ulit na nagsara ng pinto. Ipinapakita lamang nito na kahit ang katigasan ng tao ay hindi nakakatakas sa kamay ng Diyos; kahit ang tumatanggi sa kaniya ay napapasailalim sa kaniyang layunin.

Pagninilay

Aling bahagi ng buhay ko ang inaalok ko sa Diyos nang bahagya lamang, tulad ng Paraong nagsasabing puwede ang mga tao pero iwan ang mga hayop?

Anong kuwento ng pagliligtas ng Diyos sa buhay ko ang hindi pa naririnig ng mga kabataang nakapaligid sa akin, at bakit hindi ko pa ito naikukuwento?