Exodo 19:1

Ang Teksto

Tatlong buwan matapos silang makalabas sa Ehipto, sa mismong araw na iyon, dumating ang Israel sa ilang ng Sinai. Isang linya lamang ito, halos parang tala ng isang manlalakbay: petsa, pinanggalingan, patutunguhan. Ngunit ang maiksing pangungusap na ito ang bisagra ng buong aklat. Natapos ang paglalakbay palayo; nagsisimula na ngayon ang paglalakbay patungo sa isang pakikipagtagpo.

Ang Puso ng Teksto

Pansinin kung saan sila dinala: hindi sa lupang ipinangako, kundi sa isang ilang na may bundok. Sa Exodo 3, sinabi ng Diyos kay Moises na ang magiging tanda ng pagliligtas ay ito: "paglilingkuran ninyo ang Diyos sa bundok na ito." Ang kalayaan mula sa Paraon ay hindi katapusan kundi daan. Hindi inililigtas ng Diyos ang Israel para maging malaya silang mag-isa, kundi para magkaroon sila ng Panginoon. Kaya ang buong paglaya ay may direksyon: mula sa pagkaalipin patungo sa kasunduan, mula sa gawa ng tisa patungo sa tinig mula sa usok. Ang pagliligtas, sa Kasulatan, ay laging may pangalan at mukha sa dulo nito.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Hindi nagkataon na ang tagpong ito ay nangyari sa ikatlong buwan. Nang dumating ang Pentecostes sa Gawa 2, ipinagdiriwang ng mga Judio ang araw na iniugnay nila sa pagbibigay ng kautusan sa Sinai; at doon, sa Jerusalem, muling nagkaroon ng ugong, ng apoy, ng isang tinig na naririnig ng isang buong bayan. Ang parehong Diyos na bumaba sa bundok na may usok at trumpeta ay bumaba muli, ngunit sa pagkakataong iyon ay hindi sa isang bundok na may bakod kundi sa mga tao mismo. Ganito rin ang binabasa ng Hebreo 12: hindi tayo lumapit sa bundok na nahihipo, na nag-aapoy, kundi sa Sion. Hindi binubura ng Bagong Tipan ang Sinai. Dinadala nito ang Sinai sa loob.

Ang Salamin

May mga araw na alam mong petsa, kahit hindi mo gustong alalahanin. Ang araw na natapos ang trabaho mo. Ang araw na umalis ang asawa mo. Ang araw na huminto ka sa isang bisyo, o ang araw na huling humininga ang iyong ina. Ang Israel ay may ganoong petsa rin, at itinala ito ng Kasulatan. Ngunit pansinin: tatlong buwan ang nakalipas at nasa ilang pa rin sila. Ang paglaya ay mabilis; ang pagbabago ng puso ay mabagal. Marami sa atin ang nainip sa pagitan ng pagtakas at ng pagdating, at inakala nating pinabayaan tayo, gayong doon mismo tayo tinuturuang makinig. Ngayong araw, isulat sa isang papel ang petsa ng isang araw na inilabas ka ng Diyos sa isang bagay, at malakas na sabihin ang salamat.

Ang Detalye

"Sa parehong araw." Sa Hebreo, bayom hazzeh, "sa araw na ito," isang pariralang may tono ng kasalukuyan, na para bang nangyayari habang binabasa. Dito nagsisimula ang paulit-ulit na tradisyon ng pagbasa ng Sinai: hindi bilang alaala ng malayong nakaraan kundi bilang araw na muling bumabalik sa bawat henerasyon. Hindi sinabi ng teksto kung ilang araw ng buwan; sinabi lang na iyon mismong araw. Para bang iniwan ng may-akda ang isang bakanteng puwang kung saan maaaring ilagay ng sinumang nagbabasa ang sarili niyang petsa. Ang kasunduan ay hindi isang dokumentong nakalagay sa kahon. Ito ay isang pakikipagtagpong may takdang araw, at ang araw na iyon ay umaabot hanggang sa iyo.

Ang Pangunahing Tauhan

Sa talatang ito, ang bayan ang gumagalaw, ngunit ang Diyos ang nagdala. Siya mismo ang magpapaliwanag nito sa talata 4: "inakay ko kayo sa pakpak ng agila at dinala kayo para sa akin." Hindi niya sila dinala sa kaligtasan, hindi sa kasaganaan, kundi sa kaniyang sarili. Ito ang pinakamatalim na bagay tungkol sa Diyos ng Exodo: siya ay nagliligtas nang may motibo, at ang motibo ay pag-aari, pagmamahal, pagsasama. Ang Diyos na ito ay may kalendaryo at may ruta. Inilabas niya ang Israel mula sa isang imperyo, dinaanan niya sila sa Rephidim kung saan nauhaw sila, at inihatid niya sila sa paanan ng isang bundok. Walang hakbang na walang tiyaga sa likod nito.

Ang Tanong

Bakit ilang? Kung ang Diyos ay may kapangyarihang pahirapan ang Ehipto at biyakin ang dagat, bakit hindi na lang diretso sa lupang ipinangako? Ang madaling sagot ay "para subukin sila," at may katotohanan doon, ngunit hindi iyon sapat. Sapagkat sa ilang ding iyon, mamamatay ang halos buong henerasyong tumugon sa talata 8 na "Gagawin namin ang lahat ng sinabi ni Yahweh." Ang lugar ng kasunduan ay naging lugar din ng libingan. Hindi ito pinapalambot ng Kasulatan. Ang maaari lang nating sabihin ay ito: ang ilang ang tanging lugar kung saan walang ibang maaasahan ang tao kundi ang tinig na nagsasalita mula sa bundok. At may mga bagay na natututuhan lamang doon, sa gastos na hindi natin pinili.

Mga Tanong para sa Pagninilay

Anong "ilang" ang kinalalagyan mo ngayon, at paano kung hindi ito pagkaligaw kundi ang ruta mismo patungo sa pakikipagtagpo?

Kung ang Diyos ay nagliligtas "para sa kaniyang sarili," ano ang nagbabago sa paraan ng pagtingin mo sa sarili mong kaligtasan?