Genesis 12:10

Ang Teksto

Katatapos lang ipangako ni Yahweh ang lupain kay Abram, katatayo lang niya ng altar sa Shekem at sa pagitan ng Bethel at Ai, at ngayon ay isang linya lang ang sagot ng kuwento: "Nagkaroon ng taggutom sa lupain." Hindi sa ibang lugar, kundi mismo sa lupaing itinuro ng Diyos. Kaya bumaba si Abram patungong Ehipto upang manirahan doon pansamantala, at idinagdag pa ng manunulat ang isang detalyeng parang paghingi ng paumanhin: "dahil matindi ang taggutom sa lupain."

Ang Puso

Isang talata lang, pero dito nabubuwag ang maayos nating pagkakaintindi sa pananampalataya. Sinunod ni Abram ang tawag, iniwan ang bansa at sambahayan ng kaniyang ama, umabot sa lupaing ipinakita ng Diyos, sumamba. At ang gantimpala ay gutom. Hindi parusa ito sa pagsuway; walang anumang pagbatikos ang teksto sa kaniya. Ang pangako at ang kakulangan ay magkatabing nakatayo, at hindi sila pinagkakasundo ng kuwento.

Dito tayo tinuturuan ng Genesis ng isang bagay na madalas nating itanggi: ang lupain ng pangako ay hindi kaagad lupain ng kasaganaan. Ang ibinibigay ng Diyos ay totoo, pero ibinibigay niya ito sa loob ng panahon, sa gitna ng tigang na lupa, sa mga taong kailangang mabuhay nang nakatolda. Ang biyaya ay hindi palaging kaginhawahan. Minsan, ito ay pangakong hawak mo habang kumakalam ang sikmura mo.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Pansinin ang pandiwa: bumaba. Sa Hebreo ito ay yarad, ang salitang paulit-ulit na gagamitin ng Genesis tuwing may isang Israelita na papuntang Ehipto. Bababa si Jacob at ang kaniyang buong sambahayan dahil din sa taggutom. Doon sila yayaman, doon sila magiging alipin, at doon sila ilalabas ng Diyos sa pamamagitan ng mga salot. Tingnan ang talata 17: "pinahirapan ni Yahweh ang Paraon at ang kaniyang sambahayan ng mga matinding salot." Ang buong Exodo ay nakatiklop na dito, sa maliit na pahina ng isang pamilya.

At sa Mateo 2, may isa pang pamilyang bumaba sa Ehipto dahil sa panganib, dala ang Anak na siyang katuparan ng pangako kay Abram. Pero may isang pagkakaiba na hindi dapat palampasin: dito, iniligtas ni Abram ang sarili sa pamamagitan ng pag-aalay ng kaniyang asawa. Sa Golgota, iniligtas ng Panginoong Jesus ang kaniyang nobya sa pamamagitan ng pag-aalay ng kaniyang sarili. Parehong may taggutom, parehong may panganib; magkasalungat ang pinili.

Ang Salamin

Alam mo ang pakiramdam. Tinahak mo ang tila tamang landas, tinanggihan mo ang mas malaking suweldo para sa trabahong may kabuluhan, nanatili ka sa mahirap na pagsasama, nagsimula ka ng isang ministeryo dahil naniwala kang tinawag ka, at ngayon ay tigang ang lupa. Walang bunga. Walang pera sa Disyembre. Walang sagot sa panalanging dalawang taon mo nang inuulit. At sa dulo ng iyong paningin ay may Ehipto: ang eskapeng mukhang makatuwiran, ang kasinungalingang maliit lang naman, ang relasyong magpapainit sa gabi, ang utang na hindi mo sasabihin sa asawa mo.

Hindi hinahatulan ng teksto ang pagbaba ni Abram. Pero ipinapakita nito kung ano ang nangyayari sa isang tao kapag ang takot na ang nagpaplano: nagsisimula siyang gumawa ng mga desisyong hindi niya kayang ipanalangin nang malakas.

Ngayong araw, isulat sa isang papel ang isang bagay na balak mong gawin para iligtas ang sarili mo sa kasalukuyang kakulangan, at subukan mong ipanalangin iyon nang malakas, salita sa salita, sa harap ng Diyos. Kung hindi mo kayang bigkasin, alam mo na ang sagot.

Ang Pangunahing Tauhan

Pitumpu't limang taong gulang si Abram, may pananagutan sa isang buong sambahayan, mga tauhan, kawan, at isang pamangkin. Hindi siya mistiko sa bundok; siya ay pinuno ng pamilyang kailangang kumain. Kaya nga hindi nakakagulat ang pagbaba niya sa Ehipto, at hindi ito agad masama.

Ang nakakagulat ay ang katahimikan. Sa Shekem, nagtayo siya ng altar. Sa pagitan ng Bethel at Ai, nagtayo siya ng altar at "tumawag sa pangalan ni Yahweh." Pagpasok sa Ehipto: wala. Walang altar, walang tanong, walang panalangin. Ang unang salitang lumabas sa bibig niya roon ay hindi panalangin kundi estratehiya: "Sabihin mong ikaw ay kapatid kong babae." Ganito kabagal at katahimik ang pagguho ng pananampalataya sa isang tapat na tao. Hindi sa pagtalikod, kundi sa paghinto ng pakikipag-usap.

Konteksto

Ang Canaan ay umaasa sa ulan. Kapag hindi umulan, walang ani, at walang kalapit na ilog na sasalo. Ang Ehipto naman ay may Nilo, na taun-taong umaapaw at nagpapataba ng lupa. Kaya sa sinaunang mundo, ang Ehipto ang kamalig ng buong rehiyon, ang lugar na tinatakbuhan tuwing nagugutom ang hilaga.

Pero ang pagpunta roon ay paglusong sa teritoryo ng isang imperyo. Isang pastol na dayuhan, walang lupa, walang angkan doon, walang karapatan sa batas. Kung ninais ng Paraon ang iyong asawa, kukunin niya ito; ang asawang lalaki ay sagabal, ang kapatid na lalaki ay kasundo sa kasunduan. Alam ito ni Abram. Kaya ang kaniyang plano ay hindi kahibangan kundi malamig na pagbabasa ng kapangyarihan, at doon mismo nakasalalay ang trahedya.

Ang Tanong

Bakit nagpadala ng taggutom ang Diyos sa mismong lupaing ipinangako niya, at bakit siya tahimik buong panahong iyon? Hindi sinasabi ng teksto. Walang paliwanag, walang pangitain, walang tinig sa Negeb. Madali sanang sabihin na sinusubok lang ang pananampalataya ni Abram, pero hindi iyon sinasabi ng Genesis; tayo ang naglalagay niyon para maginhawahan ang ating sarili.

Ang tanging maaasahan natin ay ito: nang mapasakamay ng Paraon si Sarai, kumilos ang Diyos. Hindi dahil marangal ang plano ni Abram, kundi dahil hindi niya pababayaang mamatay ang kaniyang pangako sa harem ng isang hari. Hindi iyon paliwanag sa taggutom. Pangako lang iyon na mas matanda kaysa sa gutom, at kadalasan, iyon lang ang ibinibigay sa atin.

Pagninilay

Sa aling bahagi ng buhay mo ngayon ka tahimik sa Diyos, hindi dahil nagalit ka, kundi dahil abala ka sa pag-aayos ng sarili mong kaligtasan?

Kung titingnan mo ang nakaraang limang taon, saan ka naghintay ng kasaganaan samantalang pangako lang pala ang ibinibigay sa iyo, at ano ang ginawa nito sa iyong pananampalataya?