Exodo 19:5

Ang Teksto

Bago pa man magsalita ang Diyos ng anumang utos sa Sinai, nagsalita siya ng isang pangako. Matapos ipaalala kung paano niya inalis ang Israel sa Ehipto at dinala sila sa kaniyang sarili "sa pakpak ng agila," sinabi niya: "kung susundin at pakikinggan ninyo ang aking tinig at iingatan ang aking kasunduan, kung gayon, magiging katangi-tanging pag-aari kita mula sa lahat ng mga tao, dahil ang buong daigdig ay akin." Isang pangungusap na may kondisyon, may pribilehiyo, at may pambihirang pahayag ng paghahari.

Ang Ubod

Pansinin ang pagkakasunod-sunod. Hindi sinabi ng Diyos, "kung susunod kayo, ililigtas ko kayo." Naunang dumating ang pagliligtas; nakatayo na ang Israel sa ilang, ligtas na, bago pa may narinig na kautusan. Ang pagsunod ay hindi bayad sa kaligtasan kundi paraan ng pananatili sa relasyong ipinagkaloob na. Ang salitang Hebreo para sa "katangi-tanging pag-aari" ay segullah, ang pinakamamahal na kayamanan ng isang hari, ang bagay na itinatago niya nang malapit sa kaniyang dibdib. At agad na sinusundan ito ng pangungusap na nagpapaliit sa ating pagmamalaki: "dahil ang buong daigdig ay akin." Hindi pinili ang Israel dahil sila lamang ang mahalaga sa Diyos, kundi dahil sa kanila ay may gagawin ang Diyos para sa buong daigdig na kaniya.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Alam natin kung paano natapos ang kondisyong ito. "Gagawin namin ang lahat ng sinabi ni Yahweh," masiglang sabi ng bayan sa talatang 8, at sa loob ng apatnapung araw ay may gintong guya na sa paanan ng bundok. Ang "kung" ng Sinai ay hindi natupad ng Israel, at hindi rin ng sangkatauhan. Dito tumatayo si Cristo. Siya ang tunay na Israel na sumunod at nakinig sa tinig ng Ama hanggang sa krus; siya ang nag-iingat ng kasunduan nang walang pagkukulang. Hindi niya binura ang kondisyon, tinupad niya ito sa ating pangalan. Kaya nang tawagin ni Pedro ang mga Kristiyanong nakakalat sa Asya Minor na hinirang na lahi at maharlikang pagkasaserdote, hindi siya nag-iimbento ng bagong titulo. Ipinapatong niya ang mga salita ng Sinai sa mga taong nasa kay Cristo, dahil sa kaniya ay natupad na ang "kung."

Ang Salamin

Marami sa atin ay namumuhay na parang ang segullah ay isang bagay na kailangang kitain tuwing umaga. Kaya ang isang araw ng pagkabigo sa trabaho, isang pagkasungit sa anak bago pa man sumakay ng kotse, isang buwan na wala kang nabuksang Biblia, at agad na bumabagsak ang pakiramdam mo na pag-aari ka niya. Nakakaligtaan natin na ang Diyos sa Sinai ay unang nagsalita tungkol sa nagawa na niya: "Nakita mo ang aking ginawa sa mga taga-Ehipto." Ang tanong sa iyo ngayon ay hindi kung sapat ka na, kundi kung nakikinig ka pa. Sa isang banda, nagpapaginhawa ito. Sa kabila, tumutusok ito, dahil ang pinakamamahal na kayamanan ng isang hari ay hindi tumatakas sa kaniyang mga kamay.

Kunin ang isang bagay na iniisip mong kailangan mong ipatunay sa Diyos ngayong araw, at isulat ito sa isang piraso ng papel. Sa ilalim nito, isulat nang buo ang bahaging ito ng talata: "magiging katangi-tanging pag-aari kita." Pagkatapos, punitin ang unang linya at itago ang pangalawa.

Konteksto

Ikatlong buwan pa lamang mula nang lumabas sila sa Ehipto. Ang mga taong ito ay ipinanganak na alipin, tinuruan mula pagkabata na ang isang bayan ay pag-aari ng isang paraon na itinuturing na diyos. Ngayon nakakampo sila sa paanan ng isang bundok sa disyerto, walang lupain, walang hari, walang templo. Ang anyo ng talata ay pamilyar sa sinumang nakakaalam ng mga kasunduan ng panahong iyon: ipinapakilala ng dakilang hari ang kaniyang sarili, ibinabalita ang kaniyang mga naipagtagumpay para sa kaniyang bayan, saka inilalahad ang mga tuntunin ng pagkakabigkis. Ngunit may pagkakaiba. Ang mga hari ng lupa ay nangangailangan ng buwis; ang Diyos na ito ay nagsasabing sa kaniya na ang lahat, at ang hinahanap niya ay isang bayang makikinig sa kaniyang tinig.

Ang Mga Nakikinig

Isipin mo kung paano tumama ang salitang "pag-aari" sa tainga ng mga dating alipin. Kilala nila ang ibig sabihin ng maging ari-arian ng iba: mga laryo, latigo, mga anak na hindi mo sarili. Ngayon sinasabi ng Diyos na pag-aari nila ngunit ang larawan ay pakpak ng agila at hindi tanikala, kayamanan ng hari at hindi kalabaw sa bukid. Narinig din nila ang hindi natin agad namamalayan: sa isang mundong puno ng mga diyos ng ilog, ng araw, ng bagyo, iginigiit ng Diyos na kaniya ang buong daigdig. Ang kanilang pagkakapili ay hindi maliit na paboritismo ng isang tribal na diyos, kundi ang simula ng isang plano na hindi titigil sa Sinai.

Ang Ugnayan ng Mga Teksto

Dalawang tinig ang sumasagot sa talatang ito. Ang una ay ang pangako ng bagong kasunduan sa Jeremias 31, kung saan sinasabi ng Diyos na isusulat niya ang kaniyang kautusan sa mga puso, hindi na sa bato; malinaw na pagtanggap na ang problema sa Sinai ay hindi ang kautusan kundi ang bayan. Ang pangalawa ay ang unang liham ni Pedro, na kumukuha ng eksaktong titulo ng Exodo 19 at ibinibigay ito sa mga mananampalataya kay Cristo, kasama ang paalala na dati silang walang bayan at ngayon ay bayan na ng Diyos. Ang linyang nagmula sa paanan ng nag-aapoy na bundok ay dumaraan sa isang bukas na libingan at dumadaloy patungo sa iyo.

Pagninilay

Alin sa dalawa ang mas madali para sa iyong isipin: na kailangan mong patunayan ang pag-ibig ng Diyos, o na tinupad na ito ni Cristo para sa iyo? Bakit?

Kung ang buong daigdig ay pag-aari ng Diyos, para kanino ka niya inilagay sa lugar na kinalalagyan mo ngayon?