Jeremias 31

Ang Teksto

Sa gitna ng isang aklat na puno ng pagbagsak, biglang bumukas ang isang bintana: ipinangako ni Yahweh na titipunin niyang muli ang nagkalat na Israel, ibabalik sila mula sa hilaga, at papalitan ang kanilang pagluluksa ng sayaw. Umiiyak si Raquel para sa mga anak na wala na, ngunit sinabihan siyang tumigil, sapagkat "mayroong pag-asa sa iyong hinaharap." At sa puso ng kabanata, isang pangako na hindi na kagaya ng dati: isang bagong kasunduan, nakasulat hindi sa bato kundi sa loob ng tao, na may kapatawarang tunay na kumakalimot.

Ang Puso ng Mensahe

Ang bagong kasunduan ay hindi bagong batas kundi bagong lugar para sa batas: "Ilalagay ko ang aking kautusan sa kanilang kalooban at isusulat ito sa kanilang puso." Ang problema ng Israel ay hindi kakulangan ng impormasyon. Alam nila ang Sampung Utos. Ang problema ay ang loob mismo, ang gusto nila, ang hilig nila. At ang sagot ng Diyos ay hindi mas mahigpit na disiplina kundi operasyon sa puso. Kasama nito ang isang pangungusap na dapat nating pag-isipang mabuti: "patatawarin ko ang kanilang mga kasalanan at hindi na aalalahanin pa." Hindi ito pagkalimot ng may sakit sa memorya. Ito ay pasya ng Diyos na hindi na iharap muli sa iyo ang iyong nakaraan bilang batayan ng kaniyang pakikitungo sa iyo.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Kinuha ni Jesus ang mga salitang ito at ipinatong sa isang kopita: ang bagong tipan sa kaniyang dugo. Hindi iyon aksidenteng banggit. Ang tanong na iniwan ni Jeremias ay: paano magiging matuwid ang Diyos kung basta na lang niyang kakalimutan ang kasalanan? Ang sagot ay hindi ibinigay dito. Ang buong kabanata ay nakatayo na parang nakabukas ang pinto sa isang silid na hindi pa natin makita. Sa krus, ang pintong iyon ay nabuksan. Ganoon din ang v. 20: "nananabik ang puso ko sa kaniya," isang Diyos na hindi mapakali sa pananabik sa isang anak na tumalikod. Ang alibughang anak sa parabula ay may ama na tumatakbo. Narito na ang ama, siglo-siglo bago pa.

Ang Salamin

May tanong dito na tumitingin sa iyo nang diretso: "Gaano katagal mong ipagpapatuloy ang pag-aalinlangan?" Marami sa atin ang hindi tumatalikod sa Diyos nang malinaw; nag-aalinlangan lang tayo, walang katapusan. Nananatili tayo sa bakuran, hindi pumapasok, dahil sa likod ng ating pag-aatubili ay ang hinala na alam ng Diyos ang tunay nating ginawa noong nakaraang taon, at hindi na maibabalik ang tiwala. Pansinin ang sinabi ni Efraim: "Ako ay nahihiya at napahiya sapagkat dala-dala ko ang pag-uusig sa aking kabataan." Hindi guilt ang salitang iyon kundi hiya, iyong uri ng hiyang hindi mo maikuwento kahit sa asawa mo. At ang tugon ng Diyos ay hindi "ayos lang iyon." Ang tugon niya ay: mahal kong anak pa rin siya. Kung inaakala mong may bersiyon ng iyong sarili na dapat mo munang ipakita bago ka tanggapin, sinisira ng talatang ito ang kasunduang iyon.

Ang Detalye

Sa talata 8, may listahan ng mga uuwi: "Kasama nila ang mga bulag at pilay, ang mga nagdadalang tao at ang mga malapit nang manganak." Sinuman ang nagplano ng mahabang paglalakbay ay alam kung sino ang iniiwan. Ang mga mabagal, ang mga hindi makatatagal, ang buntis na malapit nang manganak. Sila ang unang binanggit ni Yahweh. Hindi sila tinitiis; sila ang pinakadiwa ng listahan. Kung ang iyong pakiramdam ay pabigat ka sa iyong pamilya, sa iyong iglesia, sa iyong trabaho dahil sa sakit, edad, o kahinaan, alamin mong ang uwian ng Diyos ay binubuo nang eksakto sa bilis ng pinakamabagal. Hindi ito palamuti sa dulo ng propesiya. Ito ang hugis ng kaligtasan.

Ang Ugnayan sa Ibang Kasulatan

Kinuha ni Mateo ang tinig ni Raquel sa Rama at inilagay sa Bethlehem, sa mga inang nawalan ng anak sa utos ni Herodes. Kakaiba iyon: ipinapakita niyang hindi pa tapos ang pagluluksa kahit dumating na ang Mesiyas. Ang pag-asa ni Jeremias ay hindi nagbubura ng iyak; may hinaharap itong sinasabi na hindi pa nakikita ngayon. Ikalawa, ang kawikaan sa v. 29 tungkol sa maaasim na ubas ay pinapasinungalingan din ni Ezekiel. Parehong propeta ang pumuputol sa dahilan na madalas nating ginagamit: sira na ang pamilya ko, ganito na kami, wala akong magagawa. Hindi, sabi ng Diyos: "mamamatay ang bawat tao sa kaniyang sariling kasalanan," at ibig sabihin din niyan, may sarili kang tawag na sagutin.

Ang Mga Unang Tumanggap

Narinig ito ng mga taong nakita ang mga sundalong Babilonya sa lansangan, o nakaupo na sa tabi ng ilog sa malayong lupain. Wala na ang templo o malapit nang mawala. Ang kanilang teolohiya ay nakatali sa lupa, sa hari, sa bundok ng Sion, at nawala ang lahat. Kaya nang marinig nilang susukatin muli ang pader ng lungsod mula sa Tore ng Hananel hanggang sa Sulok ng Tarangkahan, iyon ay hindi tuyot na heograpiya kundi mga pangalan ng kalye ng kanilang bayan. At ang libis ng mga libingan at abo, ang pinakamaruming sulok, ay tatawaging banal. Iyon ang narinig nila: hindi lamang kapatawaran ng puso kundi paglilinis ng mismong lugar ng kanilang kahihiyan.

Pagninilay

Alin sa nakaraan mo ang patuloy mong dinadala bilang hiya, gayong sinabi ng Diyos na "hindi na aalalahanin pa"? Ano ang pumipigil sa iyong paniwalaan iyon?

Kung ang bilis ng bayan ng Diyos ay itinatakda ng pinakamahina, sino sa paligid mo ang naiiwan dahil sa bilis na pinili mo?