Exodo 20:4

Ang Teksto

Pagkatapos ipakilala ng Diyos ang sarili bilang ang nagpalaya sa Israel mula sa Ehipto, at pagkatapos niyang ipagbawal ang ibang diyos sa harapan niya, dumating ang ikalawang utos: "Huwag dapat kayong gumawa para sa sarili ninyo ng isang inukit na larawan ni kahalintulad ng anumang bagay na nasa itaas ng langit, o sa lupa na nasa ilalim, o sa tubig na nasa ibaba." Hindi lang ibang diyos ang pinag-uusapan dito, kundi ang paggawa ng imahen ng kahit anong nilalang, at ang paggamit nito sa pagsamba. Sinaklaw ng utos ang buong sansinukob na alam ng isang sinaunang Israelita: langit sa itaas, lupa sa gitna, tubig sa ilalim. Walang puwang na naiwan. Walang materyal, walang anyo, walang antas ng nilikha ang maaaring maging larawan ni Yahweh.

Ang Ubod

Ang bawal dito ay hindi ang sining kundi ang pagkontrol. Ang bumubuo ng rebulto ang may hawak kung ano ang hitsura ng diyos niya, kung saan ito nakatayo, kailan ito sasagot. Si Yahweh ay tumangging maging ganoon. Ang pagkakabalangkas ng talata, langit, lupa, tubig, ay mahalaga: ang lahat ng iyon ay nilikha, at ang Maylikha ay hindi mailalagay sa loob ng nilikha niya. Kaya nga sa Deuteronomio 4:15 paalala ng Diyos sa bayan na walang anyong nakita sila sa Horeb, tinig lang; hindi sila binigyan ng mukha para kopyahin. Ang kahulugan nito para sa atin ay hindi malabo. Ang Diyos na nagpakilala bilang "ang naglabas sa inyo" ay nagpapakilala sa pamamagitan ng ginawa niya sa kasaysayan, hindi sa pamamagitan ng nilililok ng ating mga kamay. Ang pananampalataya ay pakikinig bago pagtingin, pagtitiwala bago paghawak.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May isang nakakapanlumong detalye sa kuwento: ang unang paglabag sa utos na ito ay nangyari habang nasa bundok pa si Moises. Ang gintong guya sa Exodo 32 ay hindi isang bagong diyos; tinawag nga iyon ng bayan na ang nagpalabas sa kanila mula sa Ehipto. Ginawa lang nilang nakikita ang tunay na Diyos. At iyon mismo ang ipinagbabawal dito. Ngunit huwag nating kalimutan ang kabilang panig ng sinulid: ayon sa Genesis 1, may isang larawan ng Diyos sa sanlibutan, at tao iyon. Hindi tayo pinagbawalan sa imahen dahil ayaw ng Diyos na makita; ipinagbawal tayong gumawa ng imahen dahil siya mismo ang pumili ng materyal niya, at laman at buhay na tao iyon. Doon tumutungo ang buong kuwento.

Ang Salamin

Kakaunti sa atin ang may nililok na rebulto sa bahay. Pero marami sa atin ang may dalang larawan ng Diyos na tahimik nating hinubog: ang Diyos na obligadong pagalingin ang ina mo dahil tapat ka naman; ang Diyos na magbubukas ng pinto sa trabaho dahil nagbigay ka ng ikapu; ang Diyos na sang-ayon sa lahat ng pulitikang pinaniniwalaan mo. Komportable ang mga larawang iyon dahil hindi sila sumasagot nang hindi mo inaasahan. At kapag hindi tumupad ang Diyos sa larawang iyon, hindi natin sinasabing mali ang larawan; sinasabi nating tahimik ang Diyos. Ngayong araw, kumuha ng papel at tapusin ang pangungusap na ito nang tapat: "Diyos, inaasahan kong gagawin mo ang…" Basahin mo iyon nang malakas, pagkatapos sabihin: hindi ito ang mukha mo, ito ang gawa ng aking mga kamay.

Konteksto

Galing ang Israel sa isang bansang puno ng anyo. Ang Ehipto ay may diyos na may ulo ng palkon, diyos na may anyo ng baka, diyos ng ilog, diyos ng araw. Normal doon ang templong may rebulto na pinapakain, binibihisan, inilalabas sa prusisyon. Ang kapangyarihan ng pari ay nakasalalay sa pag-aalaga sa imahen. Kaya ang utos na ito ay hindi lamang espirituwal; isa itong pagpuksa sa buong sistemang pang-ekonomiya at pampulitika ng relihiyon na kilala nila. At tingnan ang kalakip na lohika sa talatang 22: nakipag-usap ang Diyos mula sa langit, at agad sumunod ang utos tungkol sa altar na lupa, hindi ang tinabas na bato. Walang monumento, walang hagdan, walang karangyaan. Ang Diyos na nagsalita mula sa kadiliman ay ayaw ng arkitektura ng kapangyarihan.

Ang Tanong

Kung ipinagbabawal ang paggawa ng larawan, bakit inutusan mismo ng Diyos si Moises na maglagay ng mga kerubin sa Kaban ng Tipan, at ginintuang kampanilya at granada sa damit ng pari? Hindi ito simpleng pagsalungat. Ang pinagbabawal ay ang larawang pinapatungan ng pagsamba, ang anyo na sinasabing "ito si Yahweh" o "dito siya nakatira." Pero nananatiling matalim ang tanong, dahil malabo ang hangganan. Kailan ba nagiging sentro ang isang krus sa dingding, isang awit, isang gusali, isang pastor? Hindi ito sinasagot ng teksto nang malinaw, at marahil sinadya iyon. Ang utos ay hindi listahan ng bawal na bagay kundi isang permanenteng pag-aalinlangan sa sarili: ano ang hinahawakan ko na akala ko ay siya?

Ang Interteksto

Tatlong tinig ang sumasagot sa talatang ito. Una, si Isaias sa kabanata 44, na pinagtatawanan ang tao na sumisibak ng kahoy, iniluluto ang hapunan sa kalahati, at niyuyukuran ang kabila. Ikalawa, si Pablo sa Roma 1, na nagsasabing ipinagpalit ng sangkatauhan ang kaluwalhatian ng walang kamatayang Diyos sa anyo ng hayop; ginawang diagnosis ni Pablo ang utos na ito, hindi na lang utos kundi paglalarawan sa bulok na puso. Ikatlo, at dito nabubuksan ang lahat: sa Colosas 1 tinawag si Cristo na larawan ng di-nakikitang Diyos. Hindi ito paglabag sa ikalawang utos kundi ang katuparan nito. Hindi tayo umakyat at gumawa ng mukha para sa Diyos; ang Diyos ang bumaba at nagbigay ng sarili niyang mukha.

Pagninilay

Anong larawan ng Diyos ang matagal mo nang dala, at kailan mo huling sinuri kung galing iyon sa kaniyang mga ginawa o sa iyong mga inaasahan?

Kung si Cristo ang tanging tunay na larawan ng Diyos, saan sa pamumuhay mo ngayong linggo dapat siya ang maging sukatan, at hindi ang mas komportableng imahen na pinanghahawakan mo?