JUAN 1

Ang Teksto

Bago pa may unang bukang-liwayway, may Salita na. Hindi ideya, hindi tunog, kundi Isa na kasama ng Diyos at siyang Diyos, at sa pamamagitan niya nabuo ang lahat. Pagkatapos ay biglang bumaba ang kamera mula sa walang hanggan patungo sa putikan ng Jordan: may isang lalaking nagbabautismo, tinatanong ng mga kinatawan mula sa Jerusalem kung sino siya, at itinuturo niya ang isang lalaking naglalakad papalapit. "Tingnan ninyo, ayun ang kordero ng Diyos na siyang nag-aalis nang mga kasalanan ng mundo!" Mula roon, unti-unting nabubuo ang isang maliit na grupo: dalawang alagad na sumunod, si Andres na hinanap ang kapatid, si Felipe, at si Nataniel na nag-aalinlangan hanggang sa mabanggit ang isang puno ng igos.

Ang Ubod

Ang pinakamatalim na pangungusap ng buong kabanata ay hindi ang "Sa simula pa lamang ay ang Salita," kundi ito: "Ngayon ang Salita ay naging laman." Ang salitang laman sa Griyego, sarx, ay hindi banayad. Hindi ito nangangahulugang "nagkaanyong tao" sa marangal na paraan; ito ay balat, buto, pawis, gutom, kamatayan. Ang siyang lumikha ng lahat ay pumasok sa loob ng nilikha, may pusod, may dila, may hapdi. At ang dahilan ay ibinigay sa talata 18: walang sinumang nakakita sa Diyos, kailanman. Lahat ng ating haka-haka tungkol sa kung sino ang Diyos ay palaging hula, hanggang sa may isang lumabas mula sa dibdib ng Ama at nagpakilala sa kaniya. Hindi ka nakakakilala sa Diyos sa pamamagitan ng pagsipat sa langit. Nakikilala mo siya sa mukha ng isang taga-Nazaret.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Sinasadya ni Juan ang mga unang salita: "Sa simula pa lamang." Kabisado ng kaniyang mambabasa ang Genesis, at alam niyang alam nila. Pero may pangalawang alingawngaw na madalas nating malampasan. Ang "namuhay na kasama namin" ay literal na "nagtayo ng tolda sa piling namin," ang parehong larawan ng tabernakulo sa ilang, kung saan bumaba ang kaluwalhatian ng Diyos sa gitna ng nagkakampong bayan. Ngayon ang tolda ay isang katawan. Kaya makatuwiran ang paghahambing sa talata 17: dumaan ang kautusan kay Moises, ngunit ang biyaya at katotohanan ay dumating kay Jesu-Cristo. Hindi ito pagtakwil kay Moises. Ito ang sinasabing: ang hinihintay ng buong sistema ng tolda, altar, at kordero ay naglalakad na ngayon sa tabi ng ilog.

Ang Salamin

Pansinin ang unang tanong ni Jesus sa ebanghelyong ito. Hindi "Ano ang paniniwala mo?" kundi "Anung nais ninyo?" Napakabigat niyon kapag matapat mong sinagot habang naghuhugas ka ng pinggan pagkagabi. Ano nga ba ang gusto mo: mapatunayan sa iyong mga magulang na tama ang landas na pinili mo, makaligtas sa taong ito nang walang malaking sakuna sa trabaho, makita ang iyong anak na bumalik sa simbahan? Hindi tinutuya ni Jesus ang mga hinahanap natin; tinatanong niya ito nang harapan. At tingnan ang isinagot ng dalawa: hindi sila humingi ng himala o kasagutan. "Saan ka nakatira?" Gusto nilang makita kung paano siya nabubuhay araw-araw. Ang sagot ay hindi paliwanag kundi imbitasyon: "Halikayo at tingnan."

Ang Tanong

May isang sugat sa gitna ng prologo na hindi tinatakpan ni Juan: "Dumating siya sa kaniyang sariling kababayan, at hindi siya tinanggap ng kaniyang sariling mga kababayan." Ang Manlilikha ay hindi nakilala ng kaniyang nilikha. Hindi ito trahedya ng ibang panahon lamang; ito ang pattern. Bakit hindi siya nakilala ng mga eksperto sa Kasulatan habang nakilala siya ng isang mangingisda sa Bethsaida? Ayaw ipaliwanag ni Juan ang mekanismo. Sinasabi lamang niya na ang mga tumanggap ay ipinanganak "hindi sa pamamagitan nang dugo, ni hindi sa pamamagitan nang kagustuhan ng laman, ni hindi sa pamamagitan nang kagustuhan ng tao, kundi sa pamamagitan ng Diyos." Kaya hindi mo maipagmamalaki ang iyong pananampalataya. At hindi mo rin masisisi nang buo ang hindi sumasampalataya. Nananatiling misteryo ang bahaging iyon, at ang pagpupumilit nating lutasin ito ay madalas nagbubunga lamang ng pagmamataas.

Ang Detalye

"Sapagkat noon ay halos mag-aalas kuwatro na." Bakit pa banggitin? Walang teolohikong bigat ang oras na iyon. Ito ang uri ng detalye na naaalala lamang ng taong naroon. Animnapung taon matapos ang araw na iyon, isinusulat ng matandang lalaki ang kaniyang ebanghelyo, at hindi niya mapigilang isulat ang oras. Ganoon ang mga araw na hinahati ang buhay natin sa bago at pagkatapos: naaalala mo ang liwanag sa sahig, ang init, ang eksaktong sandali. Sinasabi nito sa atin ang isang bagay tungkol sa pananampalataya sa ebanghelyong ito. Hindi ito paglipad palayo sa mundo tungo sa kaisipan. Nagsisimula ito sa isang hapon, sa isang bahay, kasama ang isang tao, sa isang oras na hindi mo makakalimutan.

Ang Ugnayan sa Ibang Kasulatan

Ang huling talata ay hindi maiintindihan nang wala ang Genesis 28. Doon, natulog si Jacob sa bato, nanaginip ng hagdan mula lupa hanggang langit na may mga anghel na umaakyat at bumababa, at nagising siyang nanginginig: naririto ang Diyos at hindi ko alam. Ngayon ay sinasabi ni Jesus kay Nataniel, isang "tunay na Israelita, na walang panlilinlang," hindi tulad ng mapaglinlang na si Jacob: "makikita mong magbukas ang mga kalangitan, at ang mga anghel ng Diyos ay umaakyat at bumababa sa kinaroroonan ng Anak ng Tao." Siya mismo ang hagdan. Ang lugar kung saan nagtatagpo ang langit at lupa ay hindi na isang bato sa Bethel kundi isang tao, at ang pintuan ay nakabukas.

Pagninilay

Kung tatanungin ka ni Jesus ngayon ng "Anung nais ninyo?", ano ang unang sagot na lalabas sa iyo, at ano ang totoong sagot sa ilalim niyon?

Sino sa iyong buhay ang parang si Nataniel: nakatingin sa iyong pananampalataya nang may pag-aalinlangan? Ano ang mangyayari kung sa halip na makipagtalo, sabihin mo na lamang, "Halika at tingnan mo"?