Isaias 19

Ang Teksto

Isang kapahayagan laban sa Ehipto: dumarating si Yahweh na "nakasakay… sa mabilis na ulap," at natutunaw ang puso ng mga taga-Ehipto. Guguho ang kanilang karunungan, matutuyo ang Nilo, magkakagulo ang bansa laban sa sarili nito, at mapapasakamay sila ng "malupit na amo." Pagkatapos, biglang lilipat ang tono: magkakaroon ng altar kay Yahweh sa gitna ng Ehipto, sasagutin niya ang kanilang daing, magpapadala ng tagapagligtas, at sa huli ay tatawagin niya ang dating kaaway na "ang aking bayan."

Ang Puso ng Teksto

Karaniwang binabasa natin ang mga kapahayagan laban sa mga bansa bilang balita ng paghihiganti: mabuti, parurusahan din ang mga kaaway. Pero binabaligtad ng kabanatang ito ang inaasahan. Ang paghatol sa Ehipto ay hindi katapusan kundi paraan. "Pahihirapan ni Yahweh ang Ehipto, pahihirapan niya at pagagalingin ito." Iisang kamay ang sumusugat at gumagamot. Ang layunin ay makilala: "Makikilala si Yahweh sa Ehipto." Ang Diyos ng Israel ay hindi tribal na diyos na nagtatanggol lamang sa sarili niyang bakuran; hinahabol niya ang mga bansang matagal nang umaalipin sa kaniyang bayan, hindi para lipulin kundi para angkinin. Ang biyaya rito ay hindi malambot; dumaraan ito sa tuyong ilog at nayanig na trono bago umabot sa altar.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang talata 20 ay maliit na binhi ng buong ebanghelyo: "Kapag tumawag sila kay Yahweh dahil sa mga nang-aapi sa kanila, magpapadala siya sa kanila ng tagapagligtas at ng tagapagtanggol, at kaniyang ililigtas sila." Ito ang eksaktong balangkas ng Exodo, pero ngayon nakatuon sa Ehipto mismo. Ang bansang dating Faraon ay nagiging bansang dumaraing, at may isinusugong tagapagligtas para sa kanila. Ganito kumikilos ang Diyos sa kasaysayan, at ganito niya tinapos ang kilos na iyon kay Cristo: isang Tagapagligtas na hindi lamang para sa isang lahi. Nang dalhin ni Jose at Maria ang sanggol sa Ehipto, at nang tumakbo ang tinapay ng ebanghelyo pababa sa parehong daan, hindi iyon aksidente. Ang altar sa gitna ng Ehipto ay anino ng krus na nakatayo sa gitna ng mundo.

Ang Salamin

May listahan tayong lahat ng mga taong pinaniniwalaang hindi na maliligtas. Ang kapatid na tumalikod at nanunuya kapag hapag-kainan. Ang amo na sinasamantala ka. Ang bansa o partido o grupong para sa iyo ay simbolo ng lahat ng mali. Iniisip natin na kung matuwid ang Diyos, dapat ay kalaban niya ang mga kalaban natin. Sinisira ng kabanatang ito ang komportableng pag-aakalang iyon. Ang Ehipto, ang bahay ng pagkaalipin, ang bansang nilunod ang mga sanggol na Hebreo, ay tinawag na "aking bayan." Kung siya ang Diyos, wala kang kontrol sa hangganan ng kaniyang awa. At mabuti iyon, dahil ikaw mismo ay pumasok sa pamamagitan ng parehong pinto. Isulat ngayon sa papel ang pangalan ng isang taong sa palagay mo ay imposibleng magbalik-loob, at ipanalangin siya nang isang minuto gamit ang salitang "aking bayan."

Ang Konteksto

Ikawalong siglo bago si Cristo. Umaahon ang Asiria bilang superpower, at ang maliit na Juda ay nasa gitna ng dalawang higante. Ang tuksong pampulitika ay malinaw: makipag-alyansa sa Ehipto, umasa sa kanilang karo at kabayo. Kaya inaatake ni Isaias hindi lamang ang Ehipto kundi ang tiwala ng Juda dito. Ang Soan at Memfis ay mga sinaunang lungsod ng kapangyarihan, at ang mga tagapayo ng Faraon ay bantog sa buong sinaunang mundo bilang matatalino. Sinasabi ni Isaias na sila ay "ganap na hangal." Ang Nilo ay hindi lamang ilog kundi diyos, ang batayan ng ekonomiya, pagkain, tela, buwis. Kapag natuyo ang Nilo, hindi lamang kalamidad iyon; pagbagsak iyon ng buong sistemang panrelihiyon at pampulitika ng isang imperyo.

Ang Detalye

Pansinin ang huling talata: "Pagpalain ang Ehipto, ang aking bayan; ang Asiria, ang gawa ng aking mga kamay; at ang Israel, ang aking mana." Tatlong titulo na dati ay eksklusibong pag-aari ng Israel. "Aking bayan" ang sinabi ng Diyos kay Moises tungkol sa mga aliping nasa Ehipto. "Gawa ng aking mga kamay" ang tawag sa hinubog niyang bansa. Ngayon ipinamimigay niya ang dalawa sa mga dating tagapag-api, at tanging "aking mana" ang natitira sa Israel. Hindi nawala ang natatanging tungkulin ng Israel; nagiging pangatlo lamang siya sa isang trio. Ito ang unang pagkakataon sa Kasulatan na ang mga bansa ay tinatawag hindi bilang panauhin kundi bilang pamilya. Isang malawak na daanan, hindi ruta ng hukbo kundi ng pagsamba, ang nag-uugnay sa kanila.

Ang Tanong

Bakit kailangan pang dumaan sa pagdurusa ang Ehipto bago ito magbalik-loob? Hindi mo maiaalis sa teksto ang mga tumatangis na mangingisda at ang mga manggagawang "dudurugin." Totoong tao iyon, na hindi personal na pinili ang katigasan ng Faraon. Sinasabi ng talata 22 na iisang Diyos ang nananakit at nagpapagaling, at ayaw ng Kasulatan na paghiwalayin natin ang dalawa para maging komportable tayo. Ang pinakamatapat na masasabi ay ito: hindi ipinaliliwanag ni Isaias ang moral na aritmetika, ipinapakita lamang niya ang direksyon. Ang paghatol ay hindi ang huling salita, pero hindi rin ito pinapapek na parang mahalagang aral lamang. Nananatiling mabigat ang tuyong ilog. At doon lang, sa tuyong lupa, itinayo ang altar.

Pagninilay

Sino ang "Ehipto" sa iyong buhay, at ano ang mangyayari sa puso mo kung pagpalain siya ng Diyos bago ka?

Saan ka umaasa sa karo at kabayo, sa mga bagay na kayang matuyo bukas, sa halip na sa Tagapagligtas na isinugo?