Isaias 42

Ang Teksto

May itinatanghal ang Diyos: isang Lingkod na pinili niya, pinagkalooban ng kaniyang Espiritu, na magdadala ng katarungan sa mga bansa nang hindi sumisigaw sa lansangan at hindi binabali ang napitpit na tambo. Pagkatapos ay nagsalita si Yahweh mismo, ang Maylikha ng langit at lupa, na siyang humahawak sa kamay ng Lingkod upang gawin siyang tipan para sa bayan at liwanag para sa mga dayuhan, tagapagpalaya ng mga bilanggo at tagapagmulat ng mga bulag. Sumunod ang isang bagong awit mula sa dulo ng daigdig, ang paglabas ni Yahweh na parang mandirigma, at saka ang nakakabiglang tanong: sino ba ang bulag kundi ang kaniyang sariling lingkod?

Ang Puso ng Teksto

Ang kakaiba rito ay ang paraan ng pagdating ng katarungan. Sa karaniwang kaisipan ng sinaunang mundo, ang katarungan ay dumarating sa pamamagitan ng malakas na boses, ng hari na nagpapahayag sa pintuang-bayan, ng hukbo na dumudurog sa kalaban. Pero ang Lingkod ay "hindi iiyak o hihiyaw o magtataas ng boses sa lansangan." Hindi siya mahina; mahinahon siya. At ang pinakamalinaw na larawan nito ay ang kaniyang pagtrato sa mga bagay na halos wala nang silbi: ang baluktot nang tambo at ang mitsang kumukutitap na lamang. Ang mundo ay nagtatapon ng ganoon. Siya ay hindi. Ganito ang Diyos na nagligtas: hindi siya nagsisimula sa malalakas, at hindi niya binibitiwan ang mga kulang pa sa pananampalataya.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Hinalungkat ni Mateo ang talatang ito nang ilarawan niya si Jesus na nagpapagaling at pagkatapos ay nagbabawal sa mga tao na ipamalita siya. Sa mata ni Mateo, ang katahimikan ni Jesus ay hindi pagiging mahiyain kundi katuparan: ito ang Lingkod na hindi sumisigaw sa lansangan. At tingnan ang ipinagawa sa kaniya sa talata 7: buksan ang mata ng bulag, palayain ang bilanggo. Iyan ang mismong binasa ni Jesus tungkol sa kaniyang sarili sa sinagoga ng Nazaret. Higit pa riyan, sinabi ng Diyos na ang Lingkod mismo ang magiging "tipan para sa mga tao." Hindi siya tagapagdala ng kasunduan; siya ang kasunduan. Kaya nang sabihin ni Jesus sa hapunan na ang kaniyang dugo ang bagong tipan, hindi iyon biglaang ideya kundi ang pagsasakatawan ng pangakong ito.

Ang Salamin

May bahagi ka na napitpit nang tambo. Baka ang trabaho na hindi mo na kayang pasanin pero ipinagpapatuloy mo pa rin. Baka ang pagsasamang matagal nang tahimik sa hapag. Baka ang pananampalataya mo na hindi na apoy kundi usok na lamang, at natatakot kang aminin ito sa Bible study na ikaw mismo ang nangunguna. Ang takot natin ay simple: na may hangganan ang pasensya ng Diyos, at malapit na tayong lampasan. Pero ang talata 19 ay nagbibigay ng ibang salamin din: puwede tayong maging bulag na lingkod, maraming nakikita pero walang naiintindihan, bukas ang tainga pero walang naririnig. Ang relihiyosong pagkabulag ang pinakamatigas na klase. Ngayong araw, isulat mo sa papel ang isang bagay sa buhay mo na napitpit na tambo, at sabihin mo nang malakas sa Diyos: "Hindi mo ito babaliin."

Ang Detalye

"Ang mahinang apoy ng mitsa." Isipin mo ang lampara sa isang bahay sa Juda: lalagyan ng langis at isang tinirintas na telang nagsisilbing mitsa. Kapag maubos na ang langis, hindi na ito nagniningas kundi umuusok na lamang, nakakairita sa mata at ilong. Ang normal na ginagawa ay kurutin ito, patayin, at palitan. Sinasabi ng Diyos na hindi ito gagawin ng kaniyang Lingkod. Hindi niya papatayin ang umuusok. Pansinin ang kabaligtaran sa talata 15: ang Diyos na nagpapatuyo ng ilog at bundok ay siya ring hindi papatay ng isang maliit na mitsa. Hindi ito kahinaan ng Diyos. Ito ang kaniyang pinili. Ang kapangyarihang kayang patuyuin ang dagat ay kapangyarihan ding nagpipigil para sa isang nanghihinang kaluluwa.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Ang pinakamatalas na kabalintunaan ay nasa loob mismo ng kabanata. Ang Lingkod sa talata 2 ay "hindi hihiyaw"; si Yahweh sa talata 13 ay "hihiyaw ng kaniyang hiyaw na pandigmaan." Pinagsasama ng isang kabanata ang tahimik na Lingkod at ang Mandirigma, at hindi ito magkasalungat kundi magkasunod: ang digmaan ng Diyos laban sa kasamaan ay ipinaglalaban sa pamamagitan ng Isang hindi sumisigaw. Idagdag mo pa ang talata 14, kung saan sinasabi ng Diyos na siya ay "iiyak gaya ng isang babaeng nanganganak." Ang Diyos na nagwawakas ng kaniyang mahabang katahimikan ay inihahalintulad ang sarili sa isang inang nagluluwal, umuungol sa sakit upang magbigay ng bagong buhay. Doon pumupunta ang krus: paghihirap na nagbubunga ng kapanganakan.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang Lingkod ang itinuturo ng kabanata, pero ang nagsasalita ay ang Diyos, at ang tono ng kaniyang pananalita ang kahanga-hanga. Nagagalak siya. "Sa kaniya ako ay nagagalak," sabi niya, bago pa may nagawang anuman ang Lingkod. Pagkatapos ay pinanghahawakan niya ang kamay nito, iniingatan, hindi pinapakawalan. Pero ang parehong Diyos ay napopoot sa mga inukit na diyus-diyusan, nagpapaulan ng galit sa kaniyang bayan, at umaamin nang matapat na siya mismo ang nagbigay kay Jacob sa mga magnanakaw. Hindi ito dalawang Diyos. Ito ang isang Diyos na masyadong seryoso sa kasalanan para magkunwari, at masyadong tapat sa pangako para sumuko. Ang katapusan ng kaniyang pangungusap ay hindi galit kundi: "hindi ko sila pababayaan."

Pagninilay

Alin sa buhay mo ngayon ang inaakala mong masyado nang sira para pakialaman pa ng Diyos, at ano ang sinasabi ng talata 3 doon?

Saan ka "maraming nakikita pero hindi nauunawaan," lalo na sa mga bahagi ng pananampalataya na matagal mo nang alam?