Mateo 24:37

Ang Teksto

Isang maikling pangungusap lamang, ngunit may bigat ng buong daigdig: "Katulad sa kapanahunan ni Noe, ganoon din ang pagparito ng Anak ng Diyos." Hindi sinabi ni Jesus kung kailan; kababasa pa lamang natin sa taludtod 36 na walang nakakaalam ng araw at oras, kahit ang mga anghel. Ang ibinigay niya ay hindi petsa kundi larawan: ang mundo bago ang baha. At ayon sa mga sumusunod na taludtod, ang larawang iyon ay hindi pangunahing larawan ng karahasan o kasamaan, kundi ng pagkain, pag-inom, at pag-aasawa. Ordinaryong buhay, tuloy-tuloy, hanggang sa araw na pumasok si Noe sa arka. Ganoon daw ang pagdating ng Anak ng Tao: sa gitna ng karaniwang araw na walang nag-akalang may magbabago.

Ang Puso ng Teksto

Nakakagulat kung ano ang hindi binanggit ni Jesus. Hindi niya tinuro ang kasamaan ng salinlahi ni Noe, bagamat alam niya ang kuwento. Ang tinutok niya ay ang pagkawalang-malay: "wala silang kaalam-alam hanggang sa dumating ang baha." Hindi kasalanan ang kumain, uminom, o mag-asawa. Mga biyaya ang mga iyon. Ang panganib ay kapag ang mga biyayang iyon ang naging buong abot-tanaw ng ating buhay, kapag ang ordinaryong daloy ng mga araw ay nagsimula nang mukhang walang hanggan. Sinasabi ng tekstong ito na ang kasaysayan ay may katapusan na hindi natin kontrolado at hindi natin matatantiya, at ang Diyos ay darating bilang Panginoon ng mga araw na akala nating atin. Hindi takot ang hinihingi nito kundi gising na puso, ang uri ng pagkagising na nakikinig kahit sa katahimikan.

Ang Hibla ng Kasaysayan

Hindi basta-basta halimbawa ang pinili ni Jesus. Si Noe ang tao kung saan muntik nang matapos ang sangkatauhan, at kung saan nagsimulang muli ang mundo sa isang kahoy na kabaong na lumulutang sa tubig. Sa pagbanggit niya rito, iniuugnay ni Jesus ang kaniyang sariling pagdating sa pinakaunang paghuhukom at sa pinakaunang pagliligtas. May isang pintuan, at may isang araw na isinara iyon. Ngunit may isang mahalagang pagkakaiba: noong panahon ni Noe, ang arka ay gawa ng kamay; ngayon, ang kaligtasan ay isang Persona. Ang darating na Hukom ang Siya ring magpapadala ng mga anghel upang tipunin ang kaniyang mga hinirang "mula sa apat na mga hangin." Ang kamay na humahatol ay ang kamay na nakabukas.

Ang Salamin

Tingnan mo ang kalendaryo mo ngayong linggo: mga pulong, bayarin, pasok ng mga bata, pagpaplano ng kasalan o libing. Walang masama roon. Pero tanungin mo ang sarili mo nang tapat: ilan sa mga araw mo ang nabubuhay na parang walang hangganan ang panahon? Ang kasalanan ng salinlahi ni Noe ay hindi kabastusan kundi pagkamanhid, ang pag-aakalang ang bukas ay pag-aari natin. May kakaibang ginhawa sa pagkamanhid; mas madaling mabuhay kapag hindi mo kailangang harapin ang katotohanang ang buhay mo ay utang na hiniram. Ngayong gabi, bago ka humawak ng kutsara sa hapunan, sabihin mo nang malakas, kahit mahina: "Panginoon, ikaw ang may-ari ng araw na ito." Isang pangungusap lamang, sa gitna ng pagkain, kung saan natulog ang mundo ni Noe.

Ang Pangunahing Tauhan

Nakaupo si Jesus sa Bundok ng mga Olibo, nakatanaw sa templong sinabi niyang guguho. Ilang araw na lamang at siya na ang gigibain. At doon, sa anino ng sarili niyang kamatayan, sinabi niya ang isang bagay na bihirang pansinin: "walang nakakaalam kahit ang mga anghel sa langit, ni ang Anak, tanging ang Ama lamang." Ang Anak na nagsabing "ang mga salita ko ay hindi kailanman lilipas" ang siya ring umamin na may hindi niya alam. Hindi ito kahinaan kundi pagtitiwala; nabubuhay siya sa loob ng panahon ng Ama, hindi sa labas nito. Ganoon ang kaniyang espirituwal na anyo: ganap na nakaugat sa Ama, ganap na hubad sa kontrol. At hinihingi niya ang parehong tiwala sa atin.

Ang Tanong

Tumitindig ang balahibo sa mga sumusunod na taludtod: "ang isa ay kukunin at ang isa naman ay maiiwan." Sino ang mas maswerte? Sa larawan ni Noe, ang baha ang "kinuha silang lahat." Kung gayon, ang pagkuha ay hindi palaging pagliligtas. Hindi malinaw, at hindi ito nilinaw ni Jesus. Dalawang tao sa iisang bukid, dalawang babae sa iisang gilingan, magkatabi, magkapareho ang trabaho, magkaiba ang kahihinatnan. Bakit hinayaan ng Diyos na manatiling bukas ang larawang ito? Marahil dahil ang anumang sagot na magbibigay sa atin ng katiyakan tungkol sa kapwa ay magnanakaw ng pagkagising na hinihingi sa atin. Ang hindi pagkaalam ang siyang nagpapanatili sa ating gising, at magmahal sa taong nasa tabi natin.

Ang Konteksto

Huling linggo ito ng buhay ni Jesus sa Jerusalem. Kalalabas pa lamang niya sa templo, ang pinakamalaking proyektong pang-arkitektura ni Herodes, simbolo ng pambansang pagkakakilanlan at pag-asa ng Israel. Nang sabihin niyang "wala ni isa mang bato na maiiwang nakapatong sa isa pang bato," para siyang nagsabing babagsak ang buong mundo nila. Ang tanong ng mga alagad sa taludtod 3 ay tanong ng mga taong nabubuhay sa ilalim ng pananakop ng Roma, naghihintay ng pagsabog ng kasaysayan. Sa loob ng apatnapung taon, matutupad ang unang hati: durog ang templo noong taong 70. Ang ikalawang hati ay hinihintay pa rin natin, sa parehong posisyon ng mga alagad: walang petsa, may pangako.

Pagninilay

Alin sa mga ordinaryong gawain mo ngayong araw ang pinakamadaling gawing mekanikal, at ano ang magbabago kung tatanggapin mong maaaring doon ka salubungin ng Panginoon?

Kung hindi mo mapipili kung ikaw ang "kukunin" o ang "maiiwan," ano ang natitira sa iyong magagawa ngayon, at ginagawa mo ba iyon?