Isaias 6

Ang Teksto

Sa taon ng pagkamatay ni Haring Uzias, nakita ni Isaias ang Panginoon na nakaupo sa isang trono, mataas at nakaangat, at ang laylayan lamang ng kaniyang kasuotan ay sapat nang bumalot sa buong templo. Sa itaas niya ay may mga serapin na nagtatakip ng kanilang mukha at paa habang sumisigaw ng "Banal, banal, banal si Yahweh na pinuno ng mga hukbo!" hanggang mayanig ang mga pundasyon at mapuno ng usok ang bahay. Nadurog si Isaias sa takot dahil sa kaniyang maruming labi, ngunit dinampian ng serapin ang kaniyang bibig ng nagbabagang uling mula sa altar at idineklarang nilinis na ang kaniyang kasalanan. Nang marinig niya ang tanong na "Sino ang aking isusugo?" sumagot siya ng "Narito ako," at tinanggap niya ang isang misyon ng paghatol: mangaral sa bayang hindi makikinig, hanggang sa mawasak at matiwangwang ang lupain, maliban sa isang tuod na may banal na binhi.

Ang Puso ng Teksto

Ang karaniwang basa sa kabanatang ito ay "tawag sa paglilingkod," pero ang tunay na paksa nito ay kabanalan, at ang kabanalan ay hindi lamang moral na kalinisan kundi ang ganap na kakaibang pagka-Diyos ng Diyos. Tatlong beses sinasabi ng serapin ang salita, at sa Hebreo ang pag-uulit ang pinakamataas na antas ng pagdiriin: ito ang pinaka-pinaka-pinakatotoo tungkol sa kaniya. At ang kakaiba, ang nakasaad kasunod ay hindi "malayo siya sa mundo" kundi "Puno ng kaniyang kaluwalhatian ang buong mundo." Ang Banal ay hindi nagtatago sa langit; inaangkin niya ang bawat pulgada ng kaniyang nilikha. Doon nagsimula ang krisis ni Isaias. Hindi siya nagsabing "marumi ang bayan," kundi "ako ay isang taong marumi ang labi." Ang biyaya ay dumating bilang apoy mula sa altar, hindi bilang pagpapalubag ng loob, at kaya ang kapatawaran dito ay hindi ginhawa kundi pagkasunog na nagpapadalisay. Ganito tayo iniligtas: hinahawakan tayo ng Diyos sa mismong punto ng ating kasalanan, at pagkatapos ay isinusugo.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang pinakamalaking sorpresa ng kabanatang ito ay kung saan ito napunta sa Bagong Tipan. Ang mga salitang "makinig man kayo, hindi kayo makauunawa" ay inulit ni Jesus nang simulan niya ang pagtuturo sa talinghaga, na para bang ang ministeryo niya mismo ang katuparan ng pagpapatigas na iniutos kay Isaias. At sinabi ni Juan na nang makita ni Isaias ang Hari sa trono, kaluwalhatian ni Cristo ang kaniyang nakita. Kaya hindi ito isang Diyos ng Lumang Tipan na kaiba sa maamong Jesus; iisa ang nakaupo sa trono. At tingnan ang huli: "ang banal na binhi naman ay nasa tuod na ito." Pagkatapos ng pagkawasak, hindi bato ang naiwan kundi putol na puno na may buhay pa. Mula sa tuod na iyon tutubo ang sanga na si Cristo, at doon nagsasalubong ang paghatol at ang pangako.

Ang Salamin

May isang linya sa kabanatang ito na pumipigil sa atin: "ako ay isang taong marumi ang labi." Hindi "marumi ang labi ng mga politiko," hindi "ng aking simbahan," hindi "ng mga taong iyon sa internet." Kay dali nating magsalita tungkol sa kabulukan ng iba; kay sakit sabihin na ang bibig na nagtuturo, namumuno, nagdarasal tuwing Linggo ay siya ring bibig na nanlalait sa asawa, nagbubulungan tungkol sa kapatid sa pananampalataya, nagsisinungaling nang kaunti sa opisina. Hindi binura ni Isaias ang bayan sa kaniyang pag-amin; isinama niya ang sarili. At doon dumapo ang uling. Hindi nililinis ng Diyos ang hindi inaamin. Ngayon din, bago matapos ang araw: magsalita nang malakas sa Diyos ng isang tiyak na salitang lumabas sa iyong bibig nitong nakaraang dalawampu't apat na oras na hindi mo sana sinabi, nang walang paliwanag o pagdadahilan.

Konteksto

Mga 740 B.C., namatay si Haring Uzias pagkatapos ng halos limampung taon ng matatag at maunlad na paghahari, na nagwakas sa kahihiyan: ketong, at pagkakabukod sa isang hiwalay na bahay. Nawalan ng haligi ang Juda sa panahong ang Asiria ay nagsisimulang lamunin ang mga maliliit na bansa sa kanluran. Bakante ang trono sa Jerusalem, at ang buong bayan ay nag-aalala kung sino ang maghahari. Doon mismo nakita ni Isaias kung sino talaga ang nakaupo. Nangyari ito sa templo, sa oras ng insenso, kung saan ang usok at ang altar ay pang-araw-araw na tanawin. Ang hindi pangkaraniwan: ang mga pundasyon ay nayanig, at ang laylayan lamang ng kasuotan ng Hari ay pumuno na sa buong banal na lugar.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang nakaupo sa trono ang sentro, at ang unang bagay na sinasabi ng eksena tungkol sa kaniya ay hindi niya kailangan ang pahintulot ng sinuman. Hindi siya nagpaliwanag, hindi siya nangatwiran. Tinatakpan ng mga serapin, mga nilalang ng apoy, ang kanilang sariling mukha sa harap niya. Ngunit ang parehong Diyos na nagpanginig sa pundasyon ang nag-utos ng paglilinis sa isang tao, at hindi mula sa malayo kundi mula sa altar kung saan ibinubuhos ang dugo ng handog. At pagkatapos ay narinig ang isang bagay na nakakagulat: "Sino ang aking isusugo?" Nagtatanong ang Makapangyarihan. Hindi dahil kulang siya ng kapangyarihan, kundi dahil ganito siya kumilos: sa pamamagitan ng mga nilinis na tao.

Ang Mambabasa Noon

Ang mga unang nakarinig nito ay mga taga-Juda na nakakita kung paano natupad ang bawat nakatatakot na salita: nawasak ang mga lungsod, naitapon ang bayan, natiwangwang ang lupain. Para sa kanila, hindi ito isang kuwento ng pagtawag sa isang propeta kundi ang sagot sa tanong na "Bakit nangyari ito sa amin?" At kakaiba ang sagot: hindi dahil nabigo ang Diyos, kundi dahil nagsalita siya at ayaw nilang makinig, hanggang ang mismong pagtanggi ay naging hatol. Narinig din nila ang tanong ni Isaias, "Panginoon, hanggang kailan?" bilang kanilang sariling dasal sa pagkatapon. At ang huling salita ay hindi pagkawasak kundi isang tuod na may binhi, maliit, halos hindi mapapansin, pero buhay.

Pagninilay

Sino ang mas madali mong sisihin kaysa sa iyong sarili, at ano ang hindi mo pa naaamin na mas ligtas isisi sa kanila?

Kung ang sagot sa iyong "hanggang kailan?" ay isang tuod na lamang, sapat na ba iyon para patuloy kang magtiwala?