Isaias 11

Ang Teksto

Isang tuod ang nakikita ni Isaias, putol na puno, at mula roon ay tumutubo ang isang usbong: "Isang sibol ang magmumula sa ugat ni Jesse, at ang isang sanga mula sa kaniyang ugat ang magbubunga." Sa sibol na iyon mananahan ang Espiritu ni Yahweh, at siya ang hahatol hindi ayon sa panlabas na anyo kundi nang may katuwiran para sa mahihirap at mapagkumbaba. Sumusunod ang isang larawan ng buong nilikhang napapanatag: lobo kasama ng kordero, bata sa tabi ng lungga ng ahas, at ang mundo na "mapupuno ng maraming kaalaman kay Yahweh, gaya ng tubig na binabalutan ang dagat." Ang huling bahagi ay tungkol sa pagtitipon: itataas ang ugat ni Jesse bilang bandila, babawiin ang nalabi mula sa Asiria hanggang Ehipto, at bubuksan ang isang malapad na daanan pauwi, gaya noong Exodo.

Ang Puso ng Teksto

Sinimulan ni Isaias sa isang tuod dahil ang dinastiya ni David ay pinutol na. Doon nagsisimula ang grasya: hindi sa pagpapanibago ng isang malusog na puno kundi sa buhay na sumisibol mula sa patay na ugat. Ang Hari na ito ay hindi namumuno sa dahas kundi sa salita: "Hahampasin niya ang mundo ng pamalo ng kaniyang bibig." Ang kaniyang hatol ay nakatuon sa mga walang boses, mga hindi kayang bumili ng pabor sa hukuman. At tingnan mo kung gaano kalawak ang inaabot ng kaniyang paghahari: hindi lamang pulitika at hustisya, kundi mismong ang nilikha. Ang tunggalian sa pagitan ng leon at guya, ng sanggol at ahas, ay natutunaw hindi dahil naging maamo ang mga hayop kundi dahil napuno ng kaalaman kay Yahweh ang mundo. Ang kaligtasan dito ay hindi pagtakas mula sa mundo; ito ay pagpapanumbalik ng mundo sa ilalim ng isang matuwid na Hari.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang tuod ni Jesse ay hindi tumubo agad. Daan-daang taon ang lumipas bago dumating ang isang mula sa lahi ni David na hindi naghari sa Jerusalem kundi namatay sa labas ng lungsod. At doon mismo natupad ang larawan: ang Espiritung "mapapasakanya" ay bumaba sa kaniya sa Jordan, at ang kaniyang armas ay salita, hindi espada. Nang tuksuhin siya sa ilang, salita ang kaniyang isinagot; nang tanggihan niya ang trono ng mga bansa, ang sinturon ng katuwiran ang pinanatili niya. Pero hindi pa naganap ang kalahati ng kapitulong ito. Wala pa ring leong kumakain ng damo. Kaya ang Isaias 11 ay nagsasabi sa atin ng isang bagay na mahirap tanggapin at mapagpalaya: ang kaharian ay dumating na sa Hari, ngunit ang buong nilikha ay naghihintay pa. Namumuhay tayo sa pagitan ng usbong at ng pagbubunga.

Ang Salamin

May bahagi ng iyong buhay kung saan ka humahatol "ayon sa nakikita ng mga mata." Nakikilala mo ito sa bilis ng iyong pagtatasa: sa loob ng tatlong segundo, alam mo na ang tingin mo sa bagong kasamahan sa trabaho, sa kapitbahay na maingay, sa anak na hindi tumutugon sa iyong inaasahan. Ang teksto ay hindi lang nangangako ng isang Haring iba sa atin; hinuhubad nito ang maskara ng ating pagtitiwala sa unang tingin. At mas malalim pa: ang katiyakan mo na ang mundo ay hindi na magbabago, na ang lobo ay lobo at ang kordero ay kordero at wala nang mababago, ay isang kawalan ng pananampalataya na nagpapanggap na pagkarealista. Ang bandila ay itinaas na. Ngayong araw, pumili ng isang taong napagpasyahan mo na batay lamang sa sabi-sabi o sa unang impresyon, at magpadala sa kaniya ng isang mensahe na may isang tunay na tanong: "Kumusta ka talaga?"

Ang Konteksto

Nagsasalita si Isaias sa Juda sa panahon ng imperyong Asiria, ang superpower na sumakop sa Hilagang Israel at halos lumamon din sa Jerusalem. Ang mga hari ng lahi ni David ay naging maliliit na bassal na nag-aalay ng buwis at humahanap ng kaalyado, at si Ahaz ay pumili ng Asiria kaysa kay Yahweh. Ang mga pangalang binanggit sa talata 11, Asiria, Ehipto, Patros, Elam, Sinar, ay hindi listahan ng heograpiya kundi mapa ng pagkakawatak-watak: doon nakadispersa ang bayan ng Diyos, mga bihag, mga refugee, mga trabahador na malayo sa tahanan. At sa loob ng bayan mismo ay may sugat: ang inggit ng Efraim sa Juda, dalawang kapatid na naging magkalaban. Kaya ang pangako ng talata 13 ay tunay na balita: ang isang Hari na magpapatahimik sa alitan ng pamilya bago pa manalo laban sa mga kaaway.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang usbong na ito ay may kakaibang kagalakan: "Ang pagkatakot kay Yahweh ang magiging kagalakan niya." Hindi obligasyon, hindi pilit na pagsunod, kundi pinakamalalim na kasiyahan. Iyan ang malinaw na larawan ng loob ng Hari na ipinangako: isang taong may kapangyarihan ngunit nasisiyahan sa pagpapasakop. Dahil dito, hindi siya kailangang magpanggap; hindi niya kailangan ang papuri ng mga makapangyarihan, kaya kaya niyang tumayo sa panig ng "mahihirap" at "mapagkumbaba" na walang maibibigay sa kaniya. Ang kaniyang katuwiran at katapatan ay hindi palamuti kundi sinturon, ang piraso ng kasuotan na nagbibigkis at nagpapakilos sa isang lalaki para sa trabaho. At ang kaniyang pinakahuling itinatayo ay hindi palasyo kundi "lugar ng kapahingahan" na maluwalhati. Isang Haring ang tagumpay ay pinahingahan, hindi lamang panalo.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Ang sanggol na nakikipaglaro sa lungga ng ahas ay tumutugon sa Genesis 3, kung saan ang ahas ang naging pinuno ng usapan at ang tao ang naging biktima. Doon nagsimula ang alitan sa pagitan ng binhi ng babae at ng ahas; dito, ang isang batang hindi na sumususo ay maaari nang magpasok ng kamay sa lungga nang walang panganib. Hindi ito sentimental na larawan ng kalikasan kundi pagpawi sa bunga ng pagkahulog. At binuksan ni Pablo ang talata 10 para sa mga Hentil sa Roma 15, kung saan ang "ugat ni Jesse" bilang bandila ng mga bansa ay ginamit niya para ipaliwanag kung bakit may lugar ang mga hindi Judio sa iisang iglesia. Ang pagtitipon ng talata 12 ay hindi lang tungkol sa Israel at Juda; ang malapad na daanan pauwi ay dumaan din sa iyo.

Pagninilay

Saan sa aking buhay may tuod na itinuring ko nang patay, at ano ang kahulugan nito na ang Diyos ay nagsisimula mismo sa mga puno na hindi na tumutubo?

Kung ang kaalaman kay Yahweh ang nagpapatahimik sa mundo, saang tunggalian sa aking tahanan o trabaho ang aking pinagbubunga ng takot at hindi ng kaalaman sa Diyos?