Jeremias 1

Ang Teksto

Nagsimula ang aklat sa isang tuyot na listahan ng mga hari: Josias, Jehoiakim, Zedekias, hanggang sa araw na "binihag ang mga taga-Jerusalem bilang mga bilanggo." Sa loob ng ganitong kalendaryo ng pagbagsak, tinawag ng Diyos ang isang anak ng pari mula sa maliit na Anatot: "Bago kita binuo sa sinapupunan, pinili na kita." Tumanggi si Jeremias dahil bata pa siya at hindi marunong magsalita; sinagot siya ng Diyos hindi sa pamamagitan ng papuri kundi ng pangako, hinipo ang kaniyang bibig, at binigyan siya ng dalawang pangitain: sanga ng almendra na nagbabantay, at kumukulong palayok na nakatagilid mula sa hilaga.

Ang Puso ng Mensahe

Dalawang bagay ang binubuksan dito tungkol sa Diyos. Una, ang kaniyang salita ay hindi opinyon kundi gawa. Ang propeta ay hinirang "upang magbunot at magpabagsak, magsira at magwasak, magtayo at magtatag." Anim na pandiwa, apat na panira, dalawang tagapagtayo: hindi dahil malupit ang Diyos kundi dahil malalim ang nabulok. Ikalawa, ang tawag ay hindi nakabatay sa kakayahan ng tinawag. Hindi sinabi ng Diyos na si Jeremias ay mas magaling kaysa sa iniisip niya. Sinabi niya, "sasamahan kita upang iligtas ka." Ang buong bigat ng propesiya ay nakasalalay sa presensiya ng Diyos, hindi sa lakas ng tao. Kaya ang kaligtasan, kahit sa Lumang Tipan, ay laging galing sa labas natin.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang hinawakang bibig ay isang larawan na hindi natatapos kay Jeremias. Ang kailangan ng Israel ay isang tao na ang bibig ay puno ng salita ng Diyos, na hindi manlulupaypay sa harap ng mga hari at pari. Nagsalita si Jeremias, tinanggihan siya, at halos winasak, ngunit dumating ang Isa na hindi lamang nagdala ng salita: siya mismo ang Salita. Kaya nang tanungin si Jesus kung sino siya sa paningin ng mga tao, ang isang sagot ay "Jeremias." Nakita nila ang pagkakahawig: iyak sa Jerusalem, tapat na pananalita na nagpagalit sa templo, propetang tinanggihan ng sarili niyang bayan. Ngunit kung sa kaso ni Jeremias ay ang bayan ang nawasak, kay Cristo ang propeta mismo ang binunot at pinabagsak, upang tayo ang maitayo at maitatag.

Ang Salamin

Kilala mo ang tugon ni Jeremias: "Hindi ako marunong magsalita sapagkat napakabata ko pa." Iyan ang tunog ng isang tunay na pagkilala sa sarili, ngunit ginagamit din natin ito bilang tabing. Hindi pa ako ready. Wala akong sapat na pinag-aralan. Hindi ako ang tamang tao para kausapin ang tatay ko tungkol sa pananampalataya, para sabihin sa kasamahan ko na mali ang ginagawa niya, para manguna sa maliit na grupo. Minsan totoo ang kababaang-loob; minsan ito ay pagtatago lamang. Pansinin: hindi pinabulaanan ng Diyos ang kahinaan ni Jeremias. Ipinagbawal lamang niya ang paggamit nito bilang dahilan. "Huwag mong sabihin na, 'Napakabata ko pa.'" At may bantang kasama: "Huwag kang manlupaypay sa kanila, baka panlupaypayin kita sa harapan nila." Ang takot sa tao ay may presyo.

Ang Konteksto

Isipin ang mga unang nakarinig nito: mga Judio na nabuhay o nabasa ang aklat matapos bumagsak ang Jerusalem. Alam na nila ang wakas ng kuwento bago pa nila maabot ang kabanata dalawa. Nakita nila ang mga pader na nabungkal, ang templo na nasira, ang mga kamag-anak na naglakad papuntang Babilonia. Para sa kanila, ang kumukulong palayok "mula sa hilaga" ay hindi misteryosong hula kundi alaala ng hukbong dumating sa daan mula sa Carquemis. Ang tanong nila ay matalas: nawalan na ba ng kontrol ang Diyos ng Israel? Ang sagot ng kabanata: hindi, sinabi niya ito nang una pa, at "nagbabantay ako sa aking mga salita upang maisakatuparan ito." Kung tapat ang Diyos sa banta, tapat din siya sa pangako ng pagtatayo.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Jeremias ay anak ng pari mula sa Anatot, ang nayon kung saan ipinatapon si Abiatar, ang pamilyang inalis sa paglilingkod. Hindi siya taga-loob ng sentro ng kapangyarihan. Ang tawag sa kaniya ay nagsimula bago pa siya nabuo, at magtatapos sa buhay na walang asawa, walang anak, walang kaibigan sa palasyo. Sa buong aklat ay pilit siyang nananatili sa gitna: nagsusumbong sa Diyos, nagagalit, nananaghoy, ngunit hindi tumitigil sa pagsasalita. Ang pangako sa kaniya ay hindi kaginhawahan kundi tibay: "ginawa kitang matatag na lungsod, isang haliging bakal." Nakakapansin ito: ang lungsod ng Jerusalem ay babagsak, ngunit ang isang tao ay gagawing lungsod na hindi mababagsak. Doon inililigtas ng Diyos ang kaniyang salita, sa loob ng isang mahinang tao.

Ang Kaugnay na Kasulatan

Dalawang tinig ang sumasagot dito. Ang unang tumanggi katulad ni Jeremias ay si Moises sa nagliliyab na palumpong, at pareho ang sagot ng Diyos: hindi kakayahan ang isinagot kundi presensiya, "sasamahan kita." Ipinapakita nito na ang pagkatawag sa Bibliya ay laging pagtitiwala sa iba, hindi sa sarili. Ang ikalawa ay si Pablo, na nagsabing inihiwalay siya ng Diyos mula pa sa sinapupunan ng kaniyang ina at tinawag sa mga bansa. Hindi lamang pagtukoy ito kay Jeremias; pahayag na patuloy pa rin ang parehong gawain. Ang salitang nagbunot at nagpabagsak sa Juda ay ngayon nagtatayo sa mga bansa, at ang nagbabantay pa rin sa kaniyang salita ay ang parehong Diyos.

Pagninilay

Saan sa buhay mo ginagamit mo ang totoong kahinaan bilang dahilan para hindi sumunod, at ano ang mangyayari kung papalitan mo ito ng pangakong "sasamahan kita"?

Anong bagay sa iyo ang kailangan pang bunutin at pabagsakin ng Diyos bago siya makapagtayo, at bakit kinakabahan ka rito?