Jeremias 3

Ang Teksto

Nagbukas ang kabanata sa isang tanong tungkol sa batas: kung pinaalis ng lalaki ang kaniyang asawa at napangasawa niya ang iba, maaari pa ba siyang tanggapin muli? Ang sagot ng batas ay hindi, at doon itinuturo ni Yahweh ang daliri: "Ang babaing iyan ay ang lupaing ito!" Inilalatag niya ang mahabang listahan ng kataksilan, ang pagsamba sa mga burol at sa ilalim ng bawat mayabong na punongkahoy, ang hinarangang ulan, ang mukhang tumangging mahiya. Pagkatapos, sa gitna ng akusasyon, biglang bumabaligtad ang tinig: "Magbalik ka taksil na Israel." May pangako ng mga pastol, ng muling pagsasama ng Juda at Israel, ng Jerusalem bilang trono. At sa dulo, isang pag-amin mula sa bayan: nagkasala kami, humiga tayo sa ating kahihiyan.

Ang Ubod

Mapanganib ang kabanatang ito dahil sinisira ng Diyos ang sarili niyang batas. Siya ang nagtakda na hindi na maaaring bawiin ang pinalayas na asawa; siya rin ang nagsasabing "Magbalik kayo mga taksil na tao! Sapagkat pinakasalan ko kayo!" Hindi ito paglambot ng pamantayan kundi isang bagay na mas nakababahala: handang magmukhang kahiya-hiya ang Diyos alang-alang sa pagbabalik ng bayan niya. Pansinin din kung paano niya inilalarawan ang kasalanan. Hindi lamang ito paglabag na dapat patawarin kundi sakit na dapat pagalingin: "Pagagalingin ko kayo sa inyong kataksilan." May bahagi sa atin na hindi kayang kusang bumalik, at alam iyon ng Diyos. Kaya hindi lang pagpapatawad ang inaalok niya kundi panggagamot sa mismong kakayahang maging tapat. Ano ang gagawin natin sa Diyos na ganito ang pagmamahal?

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang larawan ng kasal ay hindi pampalamuti sa Bibliya; ito ang pinakamatapang na paraan ng Diyos para sabihin kung gaano siya kalapit at kung gaano siya nasasaktan. Dito, ang bayan ay asawang lumayo, at ang pagkatapon ng hilagang kaharian ay literal na tinawag na "mga atas ng pakikipaghiwalay." Ngunit nagtatapos ang kabanata hindi sa hiwalayan kundi sa pangakong "Pagagalingin ko kayo sa inyong kataksilan." Dito tumatakbo ang sinulid patungo kay Cristo: ang Kasintahang lalaki na hindi lamang tumatanggap muli ng babaing dinungisan, kundi siya mismo ang pumapasan ng kahihiyan nito hanggang krus. At ang pangako ng "mga pastol na umiibig sa akin" na mamumuno nang may kaalaman, hindi ba't iyon ang taong tumingin sa gutom na karamihan at nahabag sapagkat walang nag-aalaga sa kanila? Hindi allegory ito. Isa itong hinihinging katuparan na matagal nang nakabukas.

Ang Salamin

May dalawang taludtod dito na humihiwa. Ang una: "Tinanggihan mong maramdaman ang kahihiyan." Ang ikalawa: hindi bumalik "nang buong puso… kundi isang kasinungalingan." Marami sa atin ang hindi lumilisan nang hayagan. Nananatili tayo sa simbahan, nagdarasal sa hapag, nagtuturo pa nga sa Linggo, habang ang totoong pag-asa natin ay nakasalalay sa ipon, sa reputasyon sa trabaho, sa sekretong pinapanood tuwing gabi, sa relasyong alam nating nakakalason. Hindi tayo nagpapalit ng diyos; nagdaragdag lang tayo. At ang pinakadelikadong bahagi ay ang mukhang tumangging mahiya, ang kakayahang ipagpatuloy ang lahat nang hindi na kumikirot. Kung may isang bagay na dati mong ikinahihiya at ngayon ay hindi na, iyon ang pakinggan mo ngayon. Ngayong araw, sumunod sa utos ng talatang 13: kunin mo ang isang bagay na pinakaayaw mong pangalanan, isulat mo ito sa papel sa isang pangungusap, at basahin mo nang malakas sa Diyos. Hindi paglalahat. Pangalan.

Ang Konteksto

Nagsasalita si Jeremias sa panahon ni Haring Josias, ang reporma noong mga 622 BC, nang linisin ang templo at gibain ang mga altar sa matataas na lugar. Mukhang maganda sa papel. Ngunit mahigit isang siglo na ang nakalilipas, nilamon ng Asiria ang hilagang kaharian, at nakita iyon ng Juda. Nakita niya ang kapatid na pinalayas, at hindi siya natakot. Ang mga burol at ang "mayabong na punongkahoy" ay hindi inosenteng tanawin: doon ginaganap ang relihiyon ng pagkamayabong, ang pagsamba kay Baal na pinaniniwalaang nagbibigay ng ulan at anak. Kaya may malupit na katalinuhan ang talatang 3: pinigil ng Diyos ang ulan, para ipakitang hindi sa burol nagmumula ang buhay. Ang reporma ni Josias ay mula sa itaas pababa. Ang sinasabi ng propeta: hindi sumabay ang puso.

Ang Detalye

Sundan mo ang salitang kahihiyan sa kabanatang ito. Sa simula, matigas ang mukha ng bayan: "Tinanggihan mong maramdaman ang kahihiyan." Sa dulo, sila mismo ang nagsasalita: "Humiga tayo sa kahihiyan. Takpan nawa tayo ng ating kahihiyan." Katakut-takot ang pagbabago. Ang kahihiyan na tinanggihan nilang damhin ang siya na ngayong parang kumot na kusa nilang hinihila sa sarili. Pansinin: hindi ito pagpapahirap sa sarili kundi pagtatapos ng pagkukunwari. Wala nang ipinagtatanggol. At kakatwa, doon lamang lumitaw ang tunay na pananampalataya sa kanilang bibig: "Tiyak na ang kaligtasan ng Israel ay na kay Yahweh lamang na ating Diyos." Marahil ganito gumagana ang pagbabalik. Hindi tayo unang gumaganda bago lumapit. Hinuhubad muna ang maskara, at saka natutuklasang hindi ito kamatayan.

Ang Pangunahing Tauhan

Tingnan ang Diyos dito, at huwag mabilis mag-ayos ng kaniyang mukha. Nagsasalita siya na parang taong umasa at nabigo: "Sinabi ko, 'Pagkatapos niyang gawin ang lahat ng mga bagay na ito, babalik siya sa akin,' ngunit hindi siya bumalik." Nagsasalita siya na parang amang nangangarap pa rin: "Tatawagin mo ako, 'aking Ama'." At may sandali ng nakakatakot na pagsuko, "Kaya ipagpatuloy mo itong gawin!", na hindi natin dapat pakinisin. Nanggagalaiti siya at hindi niya kayang manatiling galit. "Hindi ako mananatiling galit magpakailanman," at ang dahilan ay hindi dahil maliit ang kasalanan kundi dahil "tapat ako." Hindi mo mapagsasama ang mga ito sa isang maayos na pormula. Siguro hindi iyon ang punto. Ang hinihingi ng kabanata ay hindi paliwanag kundi pagbabalik.

Pagninilay

Alin sa buhay mo ang dati mong ikinahihiya at hindi na ngayon, at ano ang nawala sa iyo nang mawala ang kirot na iyon?

Kung tatanungin ka ng Diyos kung bumalik ka sa kaniya "nang buong puso" o "isang kasinungalingan," ano ang totoong magiging sagot mo ngayong umaga?