1 Juan 1:9

Ang Teksto

Sa gitna ng isang sulat na puno ng liwanag at kadiliman, biglang lumitaw ang isang maliit na pintuan: ang pag-amin. Sinasabi ni Juan na kung hindi natin itatago ang ating kasalanan kundi sasabihin ito nang tapat, may nangyayaring hindi natin kayang gawin sa ating sarili. "Pero kung tayo ay umamin sa ating mga kasalanan, siya ay matapat at matuwid na patawarin tayo sa ating mga kasalanan at linisin tayo mula sa lahat ng kasamaan." Dalawa ang ginagawa ng Diyos dito, hindi lamang isa: pinapatawad niya ang utang, at nililinis niya ang dumi. At ang batayan nito ay hindi ang bigat ng ating pagsisisi kundi ang katangian ng Diyos mismo, ang kanyang katapatan at katuwiran. Ang tanging hinihingi sa atin ay tumigil sa pagpapanggap.

Ang Ubod

Pansinin ang mga salitang ginamit para sa Diyos: hindi "maawain," hindi "mabait," kundi "matapat at matuwid." Ito ang gulat ng talata. Kung ang batayan ng kapatawaran ay awa lamang, laging may bahid ng pagdududa: baka mapagod siya, baka umabot sa hangganan ang kanyang pasensya. Pero ang sinasabi ni Juan ay may pinanghahawakan ang Diyos, isang pangako at isang handog na naibigay na. Sa talata 7 nabanggit ang batayan: "ang dugo ni Jesus na kanyang Anak ay naglilinis sa atin mula sa lahat ng kasalanan." Kaya ang kapatawaran ay hindi pagpikit ng Diyos sa katotohanan kundi ang pagtupad niya sa sarili niyang salita. Hindi siya nagpapabaya sa hustisya para lang mahalin tayo; ang hustisya mismo ang nagtutulak sa kanya na magpatawad sa mga umaamin, dahil binayaran na ni Cristo ang halaga.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Matagal nang alam ng bayan ng Diyos na ang pag-amin at ang dugo ay laging magkasama. Sa Araw ng Pagtubos, hindi tahimik ang punong pari: ipinapatong niya ang kamay sa ulo ng kambing at sinasambit ang mga kasalanan ng buong bansa bago ito palayasin sa ilang. Sinasabi muna ang kasalanan, saka nadadala. Ang ginagawa ni Juan ay hindi pagbabago ng sistemang iyon kundi pagpapakita kung saan ito humantong. Isang beses nang inialay ang handog, at ang naghahandog ay hindi na kailangang bumalik taon-taon. Kaya nga ang pag-amin ngayon ay hindi paraan para kumbinsihin ang Diyos na magpatawad; ito ay paglapit sa isang bagay na naibigay na. Ang linya mula Levitico hanggang sa krus ay hindi linya ng lumalaking pagsisikap ng tao kundi ng tumitinding katapatan ng Diyos.

Ang Salamin

Alam mo kung ano ang tinutukoy nito. Hindi iyong mga pangkalahatang pagkukulang na madaling ipagtapat sa small group, kundi iyong isa na may naka-handa ka nang paliwanag: ang tono mo sa asawa mo kapag pagod ka, ang bilang sa ulat na kaunti lang naman ang ipinabago mo, ang sekretong binubuksan mo sa telepono kapag tulog na ang lahat, ang tanim na sama ng loob sa kapatid mong mas matagumpay. Sanay tayong tawaging "kahinaan" ang kasalanan, kasi hindi masakit sa pandinig. Pero ang sabi ni Juan sa talata 8, kung sinasabi nating wala tayong kasalanan, tayo mismo ang niloloko natin. Ang pinakamahirap na bahagi ng talata 9 ay hindi ang paniniwala sa kapatawaran, kundi ang pagbitiw sa larawan ng sarili na maayos naman. Ngayong araw: kumuha ng papel, isulat ang isang partikular na kasalanan sa isang pangungusap na walang dahilan at walang "pero," basahin ito nang malakas sa Diyos, at punitin ang papel.

Ang Detalye

Ang salitang "umamin" sa Griyego ay homologeo, na literal na nangangahulugang "sabihin ang parehong bagay." Hindi ito paglalarawan ng damdamin kundi ng pagsang-ayon. Umaamin ka kapag tinatawag mo ang isang bagay sa parehong pangalan na ibinibigay dito ng Diyos: hindi "nadulas ako" kundi kasinungalingan, hindi "medyo naging mainitin ang ulo ko" kundi galit. Kaya nga hindi sukatan ng tunay na pag-amin ang dami ng luha. May mga taong umiiyak nang husto at wala namang sinasabing totoo. At may mga taong tuyo ang mata pero tumpak ang salita. Ang hinihingi ng talata ay ang tapang na huminto sa paghahanap ng mas magandang termino para sa sarili mong ginawa.

Ang Larawan ng mga Unang Mambabasa

Sumusulat si Juan sa mga taong ginugulo ng mga guro na nagsasabing hindi na sila nagkakasala, na ang tunay na espirituwal ay lampas na sa usapin ng katawan at gawa. Marangya iyon pakinggan, at nakapagpapagaan: kung wala kang kasalanan, wala kang aaminin, walang mahihiya. Sa gitna ng ganoong hangin, ang talatang ito ay parang bintanang binuksan sa isang silid na hindi na makahinga. Para sa isang mananampalataya noon na alam niyang may itinatago siya at natatakot na baka pekeng Kristiyano lang siya, ang sinasabi ni Juan ay: hindi ang pagiging walang kasalanan ang tanda ng liwanag, kundi ang pagiging bukas tungkol dito. Ang nagtatago ang nasa dilim, hindi ang umaamin.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Kilala ni David ang pisikal na presyo ng pananahimik: "Nang ako'y tumahimik, nanghina ang aking mga buto" (Awit 32). Ang hindi inaaming kasalanan ay hindi nawawala; napupunta lang ito sa katawan, sa pagkairita, sa hindi maipaliwanag na pagod. At sa Lucas 18, ang publikanong hindi makatingala at ang tanging sinabi ay "Diyos, kaawaan mo ako, isang makasalanan," ang siyang umuwing itinuring na matuwid, hindi ang Pariseong may listahan ng tagumpay. Sa dalawang teksto, iisa ang sinasabi: ang landas pabalik ay hindi sa pamamagitan ng pagpapabuti muna ng sarili, kundi sa pamamagitan ng pagsasalita ng totoo.

Ano ang isang kasalanan sa buhay mo na may inihanda ka nang paliwanag, at ano ang pangalan nito kung ang Diyos ang magbibigay ng pangalan?

Kung ang kapatawaran ay nakasalalay sa katapatan ng Diyos at hindi sa lalim ng iyong pagsisisi, ano ang nagbabago sa paraan ng paglapit mo sa kanya bukas ng umaga?