Jeremias 33:3

Ang Teksto

Nasa bilangguan si Jeremias, nakakulong sa patyo ng bantay, nang muling dumating sa kaniya ang salita ni Yahweh. At ang unang sinabi ng Diyos ay hindi paliwanag kundi paanyaya: "Tumawag ka sa akin at sasagutin kita. Magpapakita ako ng dakilang mga bagay sa iyo, mga hiwaga na hindi mo nauunawaan." Isang alok na makipag-usap, ibinigay sa isang taong walang kalayaang lumabas kahit isang hakbang.

Ang Puso ng Teksto

Madalas gamitin ang talatang ito bilang pangako ng tagumpay: tumawag ka at bibigyan ka. Pero pansinin kung sino ang nagsasalita sa talata 2: si Yahweh na manlilikha, na umaanyo upang magtatag. Hindi ito ang Diyos ng maliliit na pabor. Ito ang Diyos na gumagawa ng mga bagay mula sa wala, at ang sasagutin niya ay hindi ang laki ng iyong hiling kundi ang laki ng kaniyang balak. Ang pangako ay panalangin na tinutugon, oo, ngunit tinutugon ng isang bagay na mas malaki kaysa sa hinihingi. Doon nakasalalay ang biyaya at doon din nakasalalay ang bigat: hindi ka niya bibigyan ng kopya ng sarili mong imahinasyon.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ano ba ang "dakilang mga bagay" na ipinangako rito? Hindi ito iniwang misteryo ng kabanata. Sa talata 15 lumitaw ang sagot: "gagawa ako ng isang matuwid na sanga na magmumula sa lahi ni David, at kaniyang ipatutupad ang katarungan at katuwiran sa lupain." Ang hindi maunawaan ni Jeremias mula sa loob ng kaniyang selda ay isang Hari na darating mula sa isang dinastiyang malapit nang mawasak, at isang pangalan na hindi kayang isipin ng sinumang Judio noon: "Si Yahweh ay ang ating katuwiran." Ang sagot sa panawagan ay hindi kalayaan mula sa Babilonia. Ang sagot ay si Cristo. Kaya kapag tumawag ka ngayon, tumatawag ka sa Diyos na natupad na ang kaniyang pinakamalaking pangako bago mo pa naisip ang iyong hiling.

Ang Salamin

Aminin natin kung paano natin ginagamit ang talatang ito. Isinusulat natin ito sa graduation card, sa larawan ng bagong bahay, sa post tungkol sa promosyon. Tumawag ka, sasagutin ka. Pero ang taong unang nakarinig nito ay nasa kulungan, at ang lungsod niya ay gigibain pa rin. Ang tanong sa iyo ngayon: may bagay ka bang tumigil kang ipanalangin dahil napagod ka nang maghintay? Ang kapatid na hindi na kumakausap sa iyo, ang anak na palayo nang palayo, ang resulta ng biopsy, ang trabahong pito nang buwan mong hinahanap. Nanahimik ka hindi dahil hindi ka naniniwala sa Diyos kundi dahil natatakot kang ang sagot ay hindi ang gusto mo. May uri ng pagtahimik na mukhang pagpapakumbaba pero pagtatanggol pala sa sarili. Ganito: mas hindi masakit ang hindi humiling kaysa sa humiling at bigo. Ngunit ang paanyaya ay bumabaon: tumawag ka. Hindi "unawain mo," hindi "ayusin mo," kundi tumawag. Ngayon: pumasok ka sa isang silid na walang tao, sabihin nang malakas at buong-buo ang isang bagay na matagal mo nang ipinagkibit-balikat sa panalangin, at tapusin ito sa mga salitang "Tumatawag ako sa iyo." Isang minuto lang. Basta't malakas, hindi sa isip lamang.

Ang Tanong

Kung ganoon, bakit may mga tumatawag na tila hindi sinasagot? Hindi ito maliit na tanong at hindi dapat pinapalambot. Si Jeremias mismo ay tumawag nang tumawag, at ang Jerusalem ay bumagsak pa rin. Namatay ang mga tao sa gutom sa loob ng mga pader. Totoo ang talata 5 bago maging totoo ang talata 6. Ang ipinangako rito ay hindi na maiiwasan ang pagkawasak, kundi na hindi ito ang huling salita. Ang "kagalingan at isang lunas" ay dumating pagkatapos ng espada, hindi imbes na espada. Marami sa atin ang mananatili sa pagitan ng talata 5 at talata 6 nang matagal, at walang mabilis na aliw diyan. Ang tanging maiaalok ng teksto ay ito: ang Diyos na nagsasalita mula sa loob ng pagkawasak ay hindi ka iniwan doon.

Ang Konteksto

Ikasampung taon ni Zedekias, mga 588 BC. Nakapaligid na ang hukbo ng Babilonia sa Jerusalem. Si Jeremias ay nakakulong sa patyo ng bantay, sa loob ng palasyo, dahil hindi tumigil sa pagsasabi ng hindi kanais-nais na katotohanan sa hari. Ang mga bahay sa lungsod, maging ang mga bahay ng mga hari, ay ginigiba, at ang mga bato ay ginagamit na panangga laban sa mga bunton ng paglusob. Ito ang eksena: isang lungsod na kinakain ang sarili para mabuhay, isang propetang bilanggo sa loob nito, at ang salita ng Diyos na dumarating sa kaniya sa ikalawang pagkakataon. Ang paanyayang tumawag ay ibinigay sa pinakamasikip na sulok ng kasaysayan ng Juda.

Ang Detalye

Ang salitang isinaling "mga hiwaga na hindi mo nauunawaan" ay galing sa Hebreong betsurot, mula sa ugat na tumutukoy sa mga bagay na napapaderan, matibay, hindi maaabot, gaya ng isang kutang lungsod. Isipin mo ang tanawin: ginigiba ang mga pader ng Jerusalem sa talata 4, at sinasabi ng Diyos sa talata 3 na may mga "napapaderang bagay" siyang ipapakita. Ang mga kutang tinatanggap mong hindi mo kailanman mapapasok, ang mga katotohanang nakakandado sa iyo ngayon, hindi ito nagsasara sa Diyos. Ang bilanggo ang unang nakaalam ng balitang hindi alam ng hari.

Pagninilay

Anong panalangin ang tumigil ka nang dalhin sa Diyos, at ano ang totoong dahilan kung bakit?

Kung ang sagot ng Diyos ay mas malaki kaysa sa hiningi mo pero hindi ang hiningi mo, matatanggap mo ba iyon bilang sagot?