Jeremias 33

Ang Teksto

Nakabilanggo si Jeremias sa patyo ng bantay, at habang bumabagsak na ang Jerusalem sa mga bunton ng paglusob ng mga Caldeo, dumating sa kaniya ang salita ni Yahweh sa ikalawang pagkakataon: "Tumawag ka sa akin at sasagutin kita." Ipinangako ng Diyos na ang mismong lungsod na mapupuno ng "mga bangkay ng mga tao na aking papatayin sa aking galit at poot" ay muling maririnig ng "mga ingay ng mga lalaki at mga babaeng ikakasal," at ang tiwangwang na lupain ay muling magkakaroon ng pastulan at mga kawang bibilangin ng pastol. Sa dulo, itinali ng Diyos ang kaniyang pangako kay David at sa mga paring Levita sa pinakamatatag na bagay na alam ng tao: ang pagsikat ng araw at pagsapit ng gabi.

Ang Ubod

Ang sentro ng kabanatang ito ay hindi ang optimismo kundi ang pagkakakilanlan ng Diyos: "Yahweh na manlilikha, si Yahweh na umaanyo upang magtatag." Ang Diyos na gumawa ng langit at lupa ang siya ring gumagawa sa gitna ng pagkagiba, at hindi siya nagsusulat ng dalawang magkasalungat na kasaysayan. Ang kamay na nagbagsak ng lungsod ay ang kamay ring magdadala ng "kagalingan at isang lunas." Kaya hindi ito pagbawi ng Diyos sa kaniyang hatol, ni pagpapanggap na hindi seryoso ang kasalanan. Ang pundasyon ng pagbabalik ay malinaw na sinabi: "lilinisin ko sila mula sa lahat ng kasamaang kanilang ginawa laban sa akin." Kapatawaran muna, bago ang kasaganaan. At ang katuwiran na magpapatatag sa kanila ay hindi sa kanila; ang pangalan ng lungsod ay "Si Yahweh ay ang ating katuwiran."

Ang Sinulid na Nag-uugnay

"Gagawa ako ng isang matuwid na sanga na magmumula sa lahi ni David." Ang salitang sanga ay may lupa sa ilalim nito: ito ang usbong na sumisibol sa tuod ng punong pinutol. At iyon ang eksaktong nangyari sa dinastiya ni David nang taon ding iyon. Pinatay ang mga anak ni Zedekias sa harap ng kaniyang mga mata, tapos siya ay binulag at kinadena papuntang Babilonia. Tuod na walang puno. Pagkatapos ng pagbabalik mula sa pagkatapon, wala nang muling nagharing tunay na anak ni David sa Jerusalem. Kaya nang tawagin ang isang karpintero sa Nazaret na "anak ni David," may limang siglong tahimik na paghihintay sa likod ng pananalitang iyon. Si Jesus ang usbong sa tuod, at ang pangalan ng lungsod, "Si Yahweh ay ang ating katuwiran," ay hindi na paglalarawan ng lugar kundi ng isang tao na ibinigay sa atin.

Ang Salamin

May mga bahagi ng buhay mo na binigyan mo na ng pangalan: napabayaan. Ang pag-uusap sa hapag na matagal nang tuyot. Ang anak na tumigil sa pagsagot sa mga mensahe. Ang trabaho na nauubos ka na ngunit hindi ka makaalis. Ang katawan na hindi na gumagana gaya ng dati. Sinasabi ng teksto ang parehong salita na sinasabi mo: "Ito ay napabayaan. Walang tao ni hayop." Hindi kinontra ng Diyos ang paglalarawan; ang mga bunton ng paglusob ay tunay. Ang kinontra niya ay ang huling pangungusap na idinugtong mo. At napakahalaga na ang "Tumawag ka sa akin at sasagutin kita" ay sinabi sa isang tao na nakakulong at hindi makaalis. Hindi kailangang bumuti muna ang sitwasyon bago tumawag. Ngayon: isulat sa papel ang isang bagay na matagal mo nang tinawag na tapos, tapos sabihin nang malakas sa ibabaw nito, "Siya ay mabuti at ang kaniyang tipan ng katapatan ay walang hanggan."

Ang Detalye

"Daraan muli ang mga kawan sa ilalim ng mga kamay ng bibilang sa kanila." Isang linyang madaling laktawan, ngunit isipin mo ang tunay na eksena: takipsilim, alikabok, ang pastol na nakatayo sa pintuan ng kural, hinahaplos ang likod ng bawat tupang dumadaan para bilangin. Nakakainip. Pang-araw-araw. Walang kahanga-hanga. At iyon ang punto. Sa isang lungsod kung saan ang binibilang ay bangkay at ang natitirang pagkain, ang pangako ng Diyos ay ang pagbabalik ng nakakainip na kalakaran ng normal na buhay: mga tupang nabibilang, mga kasal na naririnig, mga hayop sa pastulan. Ang pagliligtas ng Diyos sa Jeremias 33 ay hindi kislap ng himala kundi ang pagsauli ng ordinaryo. Iyon ang uri ng kaligtasan na hinahangad ng isang taong nagdusa.

Ang Tanong

Paano nagkakasabay ang "mga bangkay ng mga tao na aking papatayin sa aking galit at poot" at "magiging mahabagin ako sa kanila," sa isa at parehong bibig? Hindi pinapalambot ng teksto ang unang bahagi. At may pangalawang bagay na mas matalim pa: sinabi ng Diyos na hindi kailanman kukulangin ng lalaki sa trono ni David at ng Levitang naghahandog. Ngunit walang trono sa Jerusalem pagkatapos ng pagkatapon, at nawala ang templo noong taong 70. Kung ikaw ay Judio noong ikalawang siglo, mukhang bali ang pangakong ito. Sinasabi ng Bagong Tipan na tinupad ito ni Cristo sa kaniyang sarili, hari at pari nang sabay. Iyon ay totoo, ngunit huwag nating pagaanin: ang pagtupad ay dumating pagkatapos ng mga siglo ng hindi pagkakita, at hindi nangako ang Diyos kung kailan.

Ang Konteksto

Taong 588 o 587 bago si Cristo. Nakapaligid na sa Jerusalem ang hukbo ni Nebucadnezar, may mga rampang lupa na itinataas sa harap ng pader, at ginigiba ang mga bahay, pati ang mga palasyo, para tapalan ang mga sira at kunan ng materyales. Sirang-sira ang tubig, umaakyat ang gutom, at sa loob ng lungsod ay nagbabangayan ang mga pinuno kung susuko o lalaban. Nakakulong si Jeremias sa patyo ng bantay hindi ng mga kaaway kundi ni Zedekias, dahil sinabi niyang babagsak ang lungsod. Kahiya-hiya ito sa mata ng mga kalapit-bansa: dalawang lipi, Israel at Juda, na parehong itinakwil ng kanilang Diyos. Sa gitna ng amoy ng usok at bangkay, dito niya sinabi ang tungkol sa mga kasal at pastulan.

Pagninilay

Anong bagay sa buhay mo ang tinawag mo nang "napabayaan," at ano ang mangyayari kung dadalhin mo iyon sa panalangin nang hindi mo muna ito pinapaganda?

Kung ang kaligtasan ng Diyos ay kasingkupad ng pagbabalik ng ordinaryong buhay, saan sa nakaraang linggo mo naman ito hindi napansin?