Mga Hukom 13:5

Ang Teksto

Sinabi ng anghel ni Yahweh sa walang anak na asawa ni Manoa na magbubuntis siya at manganganak ng isang lalaki, at ang batang iyon ay hindi dapat ahitan: "Walang labaha ang gagamitin sa kaniyang ulo, sapagkat magiging Nazareo ang bata na inihandog para sa Diyos mula sa sinapupunan." Bago pa man ipaglihi ang bata, may pangako nang nakalatag sa kaniya at may limitasyon nang nakatali sa kaniyang katawan. At ang misyon ay sinadyang hindi kumpleto: "Sisimulan niyang iligtas ang Israel mula sa kamay ng mga Palestina." Hindi tatapusin. Sisimulan lamang. Ang buong buhay ni Samson ay nakapaloob sa dalawang maliliit na salitang ito, ang isa ay ukol sa buhok, ang isa ay ukol sa pasimula.

Ang Pinakapuso

Ang pinakamalaking pahayag dito ay hindi tungkol kay Samson kundi tungkol sa paraan ng pagliligtas ng Diyos. Apatnapung taon nang nasa ilalim ng mga Palestina ang Israel, at wala sa teksto ang nagsasabing sumigaw sila para humingi ng tulong. Walang pagsisisi, walang panalangin, walang pagbabalik-loob. Pero kumikilos pa rin ang Diyos, at kumikilos siya sa sinapupunan ng isang baog na babae sa isang maliit na bayan. Ganito gumagalaw ang biyaya: hindi tugon sa karapat-dapat na kahilingan, kundi pasimula na mula sa wala. At pansinin ang hugis ng pagtawag: ang pagtatalaga ay nagsisimula sa katawan, sa buhok, sa pagkain, sa inumin. Hindi abstrakto ang pagiging inilaan sa Diyos. Ito ay may hugis, may hangganan, may mga bagay na hindi ginagawa ng isang tao dahil hindi na siya sa kaniyang sarili.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang pariralang "sisimulan niyang iligtas" ay isang bitak sa kuwento na hindi isinasara ng aklat ng mga Hukom. Walang hukom na nakatapos. Namatay si Samson na nakasiksik sa ilalim ng templo ng mga Palestina, at nanatiling nasa ilalim ng dayuhan ang Israel. Ang buong aklat ay isang serye ng mga pasimula na nauupos, hanggang sa dumating ang Isa na makapagsasabi sa krus na "naganap na." Doon tumitibay ang kaibahan: si Samson ay inilaan mula sa sinapupunan pero binigo ang kaniyang pagtatalaga sa halos bawat yugto; si Jesus ay inilaan din mula sa sinapupunan at hindi tumalikod ni minsan. Ang pattern ay totoo, hindi sapilitan: isang ipinanganak na tagapagligtas, isang inang binisita ng anghel, isang buhay na nakatali sa isang misyon. Pero ang isa ay simula lamang; ang isa ay katuparan.

Ang Salamin

May bagay sa atin na ayaw sa hangganan. Gusto nating buo ang karapatan sa sariling katawan, sariling oras, sariling pera, at tinatawag nating kalayaan ang kawalan ng anumang bagay na hindi natin ginagawa. Pero ang pagtatalaga sa teksto ay hindi gawa ng damdamin kundi ng mga limitasyon na nakikita ng iba: hindi iinom, hindi gugupit, hindi kakain ng marumi. Tanungin mo ang sarili mo nang tapat: ano ang isang bagay na hindi mo ginagawa dahil sa Diyos, na mapapansin ng kasama mo sa bahay o sa trabaho? Kung wala, abstrakto pa lang ang iyong debosyon. At kasama rito ang mas mahapding aral: may mga bagay na sisimulan mo at hindi mo makikitang matapos. Ang anak na pinagdarasal mo, ang grupong pinapatnubayan mo, ang katarungang ipinaglalaban mo. Simulan mo pa rin.

Ngayong araw, pumili ng isang bagay na malaya mong magagawa, isang inumin, isang pagbili, isang oras sa telepono, at sabihin mo nang malakas: "Hindi ko ito gagawin ngayon, dahil hindi na ako sa aking sarili." Pagkatapos, huwag mo talagang gawin.

Ang Tanong

Bakit pinili ng Diyos ang isang tao na alam niyang magiging palpak? Alam ng mambabasa ang susunod: ang mga babae, ang galit, ang mga sumpa, ang pagkawala ng buhok habang natutulog. Hindi pangyayaring kahiya-hiya lamang ang buhay ni Samson; mismong ang pagtatalaga ay niyurakan niya. Hindi ito pinapalambot ng teksto. Ang pangako sa taludtod lima ay tapat, pero sinasabi na mismo nito ang hangganan: sisimulan lamang. Parang alam na ng Diyos na kulang ang magiging bunga at ipinagpatuloy pa rin niya. Maaaring ito ang tunay na nakakatakot na aliw: hindi kinakailangan ng Diyos ang perpektong instrumento para sumulong ang kaniyang layunin. Hindi ibig sabihin niyon na walang bigat ang kasalanan ni Samson. Ibig sabihin lamang, hindi nakasandal sa ating pagiging maaasahan ang kaligtasan. Hindi ito nagpapagaan sa konsensiya; pinapatatag nito ang pag-asa.

Ang Pangunahing Tauhan

Hindi binabanggit ang pangalan ng asawa ni Manoa sa buong kabanata, pero siya ang nakakita, siya ang kinausap, at siya ang unang nakarinig ng pangako. Isang babaeng baog sa isang kulturang sinusukat ang halaga ng babae sa anak, at sa kaniya nagpakita ang anghel, hindi sa asawa. Pansinin ang pagkakaiba sa kanilang reaksiyon: natatakot si Manoa at nagsabing "Tiyak na mamamatay tayo, dahil nakita natin ang Diyos," at ang babae ang mahinahong nangatwiran na hindi tatanggapin ng Diyos ang handog kung papatayin lamang niya sila. Mas malinaw mag-isip ang babae tungkol sa Diyos kaysa sa lalaking nagtanong ng maraming tanong. May pananampalataya na hindi maingay. Ganito ang hitsura nito: nakikinig, sumusunod, at may matinong kabatiran kung paano kumilos ang Diyos.

Ang Konteksto

Nasa panahon tayo ng mga Hukom, bago pa magkaroon ng hari, kung saan paulit-ulit ang bagsak at bangon ng Israel. Pero may bagay na naiba rito: sa ibang bahagi ng aklat, sumisigaw ang bayan at saka nagpadala ng tagapagligtas ang Diyos. Dito, wala. Apatnapung taon, ang pinakamahabang panahon ng pang-aapi sa buong aklat, at tahimik ang Israel. Marahil nasanay na sila. Ang Zora ay nasa hangganan ng lupain ng Dan, malapit sa teritoryo ng Palestina; hindi malayong kaaway ang mga Palestina kundi mga kapitbahay na may mas mahusay na teknolohiya at mas matatag na lungsod. Ang mga Danita mismo ay tribung walang matatag na lupain. Dito, sa pinakamarupok na gilid ng bayan, sa isang pamilyang walang anak, nagsimula ang Diyos.

Pagninilay

Anong bagay sa buhay mo ngayon ang sisimulan mo nang alam mong hindi mo makikita ang katapusan, at handa ka bang simulan ito nang walang garantiya?

Kung may magmamasid sa iyong linggo, anong hangganan sa iyong katawan, pera, o oras ang magsasabi sa kanila na hindi ka na sa iyong sarili?