Lucas 1

Ang Teksto

Nagsimula si Lucas hindi sa isang himala kundi sa isang paliwanag: sinaliksik niyang mabuti ang lahat mula pa sa simula at isinulat ito para kay Teopilo, "nang sa gayon ay malaman mo ang katotohanan tungkol sa mga bagay na itinuro sa iyo." Pagkatapos ay dalawang tahimik na tahanan ang binuksan niya sa atin. Isang matandang paring si Zacarias, nagsusunog ng insenso sa templo, ang binisita ng anghel at binigyan ng pangako ng anak; nag-alinlangan siya at napipi. Makalipas ang anim na buwan, isang dalaga sa Nazaret na nagngangalang Maria ang binati ng parehong anghel, at sumagot siya ng "Mangyari nawa sa akin ayon sa iyong mensahe." Magkikita ang dalawang buntis, aawit si Maria, isisilang si Juan, at mabubuksan ang bibig ni Zacarias sa papuri.

Ang Puso

Ang unang kabanata ni Lucas ay kuwento ng isang Diyos na muling nagsalita pagkatapos ng mahabang katahimikan, at ang lugar na pinili niya ay hindi ang trono ni Herodes kundi ang sinapupunan ng isang baog na matanda at ng isang dalagang walang pangalan sa kasaysayan. May tinatanggal siya: "upang tanggalin ang aking kahihiyan sa harapan ng ibang tao," sabi ni Elisabet. May binabaligtad siya: "Pinabagsak niya ang mga prinsipe mula sa kanilang mga trono at itinaas niya ang mga may mababang kalagayan." Ito ang mukha ng biyaya na hindi natin kayang kathain, sapagkat hindi ito gantimpala sa kadakilaan kundi pagtingin sa kababaan. At kapansin-pansin: hindi nawala ang pangako kahit nag-alinlangan si Zacarias. Napipi siya, oo, ngunit isinilang pa rin si Juan. Ano ang sinasabi nito tungkol sa Diyos na ang katapatan ay hindi nakasalalay sa lakas ng ating pananampalataya?

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Halos lahat ng detalye rito ay may alingawngaw mula sa Lumang Tipan: ang baog na asawa, ang anghel na dumarating sa altar, ang batang inilalaan bago pa isilang. Alam ng unang mambabasa ang tunog na ito; ganito nagsimula sina Isaac, Samson at Samuel. Ngunit binuksan ni Lucas ang lumang pinto para tumuloy tayo sa bago: hindi na tungkol sa isang anak na magpapatuloy ng lahi, kundi sa isang "maghahari sa mga angkan ni Jacob magpakailanman." Kaya't hindi aksidente na dalawang beses binanggit si Abraham sa kabanata, kina Maria at kay Zacarias. Ang isinilang ay hindi pasimula ng panibagong relihiyon kundi pagtupad ng isang pangakong may kaedad ng kasaysayan ng Israel. Ang Diyos ay hindi nagbago ng isip; naalala lang niya ang kaniyang sinabi, at ang pag-alala ng Diyos ay laging may laman.

Ang Salamin

May mga bagay tayong matagal nang hiniling na tila hindi na sasagutin: ang gumaling na katawan, ang anak na bumalik, ang trabahong tumino, ang kasal na muling uminit. Dumating ang matandang si Zacarias sa templo na tapat pa rin sa tungkulin, ngunit tila iniwan na ang panalangin sa isang sulok. At doon mismo sinabi ng anghel, "ang iyong panalangin ay pinakinggan." May kakaibang sakit sa pandinig ng ganoong balita kapag matagal na nating tinanggap na patay na ang usapin. Doon nagmumula ang pag-aalinlangan ni Zacarias: hindi kawalan ng pananampalataya sa Diyos, kundi pagod sa pag-asa. Kilala natin iyon. Ngayong araw, isulat mo sa isang papel ang isang panalanging tumigil kang ipanalangin, at basahin mo itong malakas sa harap ng Diyos, isang beses lang.

Ang Detalye

Pansinin ang sulatan. Napipi si Zacarias nang siyam na buwan, at ang unang bagay na muling ipinahayag niya ay hindi paliwanag kundi pagsuko: "Ang kaniyang pangalan ay Juan." Ang pangalan ng ama ang inaasahan ng mga kapitbahay, sapagkat ang pangalan noon ay pagpapatuloy ng angkan, ng katayuan, ng alaala. Isinuko ni Zacarias ang lahat ng iyon sa isang linyang isinulat ng nanginginig na kamay. At doon lang nabuksan ang kaniyang bibig. Parang sinasabi ng kuwento na may mga panahong ang katahimikan ay hindi parusa lamang kundi paaralan; may natutunan siya roon na hindi niya matututunan sa pagsasalita. Ilang mga bagay kaya sa atin ang hindi mabubuksan hangga't hindi tayo natatahimik nang matagal?

Ang Tanong

Bakit napipi si Zacarias samantalang si Maria ay hindi, gayong pareho silang nagtanong? "Paano ko malalaman ito?" tanong ng pari. "Paano mangyayari ito?" tanong ng dalaga. Sa papel, magkatulad; sa sagot ng Diyos, magkaiba. Madaling magbigay ng malinis na paliwanag: nanghingi si Zacarias ng katibayan, si Maria naman ng paraan. Marahil totoo iyon. Ngunit iwanan natin ang bahagi nitong hindi maayos: si Zacarias ang eksperto sa templo, ang taong buong buhay nang naglilingkod sa altar, at siya ang natigilan. Minsan ang matagal nang pagkakilala sa Diyos ang nagiging balakid sa pagtanggap ng bago niyang ginagawa. Hindi ito parusang malupit; hindi nawala ang pangako. Ngunit hindi rin ito ipinaliwanag ni Lucas, at mabuti sigurong huwag nating pilitin.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Maria ay maaaring labing-apat na taong gulang, walang pangalan sa lipunan, mula sa isang bayang hindi pinapansin. Naguluhan siya sa pagbati, hindi sa anghel; ang salitang "lubos na pinagpala" ang bumagabag sa kaniya, sapagkat wala siyang makitang dahilan para tawaging ganoon. Hindi siya nagpanggap na matapang. Nagtanong siya. At pagkatapos ay sinabi ang linyang nagbago ng lahat: "ako ay babaeng lingkod ng Panginoon." Alam niyang may kapalit ito: ang tsismis sa nayon, ang mukha ni Jose, ang buhay na hindi na niya kontrolado. Ngunit ang awit niya ay hindi awit ng biktima kundi ng nakakita ng mga trono na babagsak. Ganito ang hitsura ng pananampalataya kapag hubad sa proteksyon: hindi kasiguraduhan, kundi pagpayag.

Repleksyon

Anong panalangin ang matagal mo nang tinigilan, at ano ang mangyayari sa iyo kung sabihin ng Diyos ngayon na narinig niya ito?

Saan sa buhay mo ka hinihiling ng Diyos na magsabi ng "mangyari nawa sa akin," kahit hindi mo pa alam ang kabuuan ng kapalit?