Mga Hukom 18

Ang Teksto

Walang hari sa Israel, at ang lipi ni Dan ay walang tahanan. Nagpadala sila ng limang mandirigma para manmanan ang lupain; napadaan ang mga ito sa bahay ni Mikias, kumonsulta sa binatang Levita na inupahan niyang pari, at umalis na may basbas: "Umalis kayo nang payapa. Papatnubayan kayo ni Yahweh." Natagpuan nila ang Lais, isang bayang "panatag at ligtas." Pagkatapos ay dumaan ang anim na raang armadong Daneo, nakaw ang epod, ang inukit na anyo at ang pari mismo, sinalakay ang walang-kalaban-labang lungsod, sinunog ito, at itinayo ang isang dambana na tumagal "hanggang sa araw ng pagbihag sa lupain."

Ang Ubod

Ang pinakamasakit na linya ay nasa dulo: ang pari ng bagong santuwaryo ng Dan ay si "Jonatan, anak ni Gersom, anak ni Moises." Apo ni Moises. Tatlong salinlahi lamang mula sa Sinai, at ang dugo ng tagapamagitan ng Diyos ay nagsisilbi na sa isang inukit na anyo, bayad ang pari, pasadya ang diyos. Hindi ito kuwento ng mga paganong taga-labas; ito ang kuwento ng bayan ng Diyos na gumagawa ng relihiyon na kayang kontrolin. Ang Dan ay may tunay na pamana sa kasulatan ng Diyos, ngunit hindi nila ito inangkin; kaya umagaw sila ng lupain na hindi sa kanila at umagaw ng diyos na hindi nagsasalita. Kapag ang pagpapala ay hindi na hinihintay, inaagaw na lamang ito.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Tatlong bagay ang hinahanap ng Dan: pamana, pari, at hari. At tatlo ang nakuha nila: nakaw na lupain, upahang pari, at walang hari. Dito nakakahilo ang hinaing ng Mga Hukom. Si Cristo ang kabaligtaran ng bawat isa. Hindi niya inagaw ang kaniyang pagka-Pari; ayon sa Hebreo, walang nagbibigay ng karangalan ng pagkapari sa sarili niya, kundi tinatawag ng Diyos, at si Jesus ay pinari sa pamamagitan ng panunumpa ng Ama, hindi ng pilak ni Mikias. Hindi rin niya inagaw ang kaniyang kaharian; ang mga lungsod ay hindi niya sinunog kundi kaniyang tinangisan. At ang pamana na hindi matikman ng Dan ay kaniyang ibinibigay bilang handog, hindi bilang nasamsam na pakinabang. Ang Mga Hukom ay nagtatapos nang bukas ang bibig: kailangan natin ng Hari na hindi bentahan at Pari na hindi mauupahan.

Ang Salamin

Mayroon tayong talento sa paghahanap ng basbas pagkatapos ng desisyon. Napagpasyahan na nating lumipat ng trabaho, hiwalayan ang asawa, utangin ang pera, isabak ang pangalan ng kapatid sa tsismis; pagkatapos ay nagdadasal tayo, at anong gaan ng dibdib nang hindi tumutol ang Diyos. Ganito ang ginawa ng limang mandirigma. Hindi sila nagtanong kung tama ang lakad; nagtanong sila kung magtatagumpay sila. At nakakuha sila ng sagot na parang mula sa Panginoon, mula sa isang pari na nasa likod ng isang inukit na kahoy. Tingnan rin si Mikias sa talatang 24: "Ninakaw ninyo ang mga diyos na ginawa ko." Diyos na gawa niya, ngunit siya pa ang naiwang walang wala. Ganiyan ang katapusan ng pananampalatayang kayang kontrolin.

Ngayon, isulat sa isang papel ang isang bagay na hinihintay mong ibigay ng Diyos ngunit pinaplano mo nang agawin, at sa harap niya ay sabihin nang malakas: "Hindi ko ito aagawin. Hihintayin kong ibigay." Pagkatapos punitin ang papel.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Dalawang tinig ang sumasagot sa kabanatang ito. Ang isa ay si Josue, kung saan nakatala ang bahaging ibinigay sa Dan, lupaing hindi nila sinakop dahil sa kawalan ng tapang; ang pag-agaw sa Lais ay hindi katapangan kundi palusot. Ang ikalawa ay ang Unang Hari, nang ilagay ni Jeroboam ang kaniyang gintong guya sa Dan, sa parehong lungsod, sa parehong dambana. Hindi pumapanaw ang pasimula; lumalaki ito. Ang pribadong kapilya ni Mikias ay nagiging dambana ng lipi, at ang dambana ng lipi ay nagiging relihiyon ng estado, at ang relihiyon ng estado ang nagdadala sa pagbihag. Ang dambana ng sarili nating gawa ay laging naghahanap ng mas malaking kongregasyon.

Ang Detalye

Pitong salita lamang: "Nagalak ang puso ng pari." Kinuha nila ang kaniyang mga diyos, tinakpan ang kaniyang bibig, at tinanong ang katanungan na alam nilang tatalab: mas mabuti bang maging pari ng isang lalaki o ng isang buong lipi? Promosyon. Mas malaking saklaw, mas maraming tao, mas magandang pangalan. At ang puso ng Levita, na dapat ay nag-alay ng buhay sa Panginoon, ay nagalak sa pag-angat. Hindi binanggit ng teksto kung nagtanong siya sa Diyos. Dito nakalalagot ang hibla: ang kabanata ay hindi tungkol sa masasamang tao kundi sa magagandang pagkakataon na dinaanan ng pagsunod. Ang mabuting Pastol, sa kabila nito, ay iniwan ang kaluwalhatian para sa isang krus.

Ang Mga Unang Nakarinig

Ang nakikinig dito ay bayan na may hari na, at may templo. Alam nila ang ibig sabihin ng "Dan": hindi lang pangalan ng lipi kundi ang hangganan ng bansa at ang lungsod ng guya ni Jeroboam. At alam nila na ang Dan ang kauna-unahang bumagsak sa Asiria. Kaya nang marinig nila ang "hanggang sa araw ng pagbihag sa lupain," hindi iyon paghuhula kundi pagbabalik-tanaw sa sariling sakit: ganito nagsimula ang lahat. Ang bahay ng Diyos ay nasa Silo noon, bukas at malapit; mas pinili nilang magdala ng sariling diyos. At ang nakikinig na may templo sa Jerusalem ay tatanungin ng teksto: kayo rin ba may sariling epod sa bag?

Pagninilay

Saan sa iyong buhay ngayon ikaw nagdadasal para sa basbas, hindi para sa pagsusuri, dahil desidido ka na?

Ano ang itinuturing mong pamana na pinaghihintay mo sa Diyos, at paano mo tinutukso ang sarili na agawin ito?