Levitico 20

Ang Teksto

Nagsalita ang Panginoon kay Moises: sinuman sa Israel, katutubo man o dayuhan, na maghahandog ng kaniyang anak kay Molec ay dapat batuhin. Kasunod nito ang isang mahabang listahan ng mga paglabag na sumisira sa buhay ng bayan: ang sumpa sa magulang, ang pangangalunya, ang mga ugnayang sekswal sa loob ng pamilya, ang pakikipag-usap sa patay. Nagtatapos ang kabanata hindi sa parusa kundi sa dahilan: "Kayo ay dapat maging banal, dahil Ako, si Yahweh, ay banal, at ibinukod ko kayo mula sa ibang mga tao, dahil kayo ay aking pag-aari."

Ang Ubod

May isang linya sa kabanatang ito na madalas nating dinaraanan: "Kung ipipikit ng mga tao sa lupain ang kanilang mga mata sa lalaking iyon" (t. 4). Hindi lang ang gumagawa ng kasamaan ang inaakusahan ng Diyos, kundi ang komunidad na nagpasyang huwag makakita. Ito ang teolohikong bigat ng Levitico 20: ang kabanalan ay hindi isang pribadong kalidad ng kaluluwa kundi isang kalidad ng buhay na pinagsasaluhan. Kapag inihandog ng isang ama ang kaniyang anak sa apoy at tahimik ang lahat, ang buong bayan ay nadungisan. Ang Diyos na naghiwalay sa kanila ay hindi tumitingin sa mga indibidwal na kaso lamang; tinitingnan niya ang isang bayang inangkin niya bilang sariling pag-aari.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang paulit-ulit na "dapat silang alisin mula sa kanilang bayan" ay hindi galit na walang direksyon. Ito ay paglilinis ng lupaing pupuntahan nila, "isang lupaing dinadaluyan ng gatas at pulot" (t. 24), na "isusuka" ang bayan kung mamumuhay sila gaya ng mga bansang pinalayas. May pattern dito: ang Diyos ay laging gumagawa ng espasyo kung saan maaari siyang tumira kasama ng mga tao. Sa Levitico, ang espasyong iyon ay pinananatiling malinis sa pamamagitan ng pagtatanggal ng mga lumalapastangan. Sa Kristo, ang parehong hangarin ay natupad sa kabaligtarang paraan: ang Isa na walang kasalanan ang inalis, "ay tiyak na papatayin," labas ng lungsod, upang ang marumi ay huwag nang matanggal. Hindi nagbago ang Diyos ng pamantayan. Nagbago ang tumindig sa lugar ng nagkasala.

Ang Salamin

Tanungin mo ang sarili mo kung saan ka nakapikit. May kasama ka ba sa trabaho na alam mong nandadaya sa mga numero, at nagpasya kang huwag makialam dahil mabait siya sa iyo? May kapamilya ba na alam ng lahat na nananakit sa kaniyang asawa, at ang tahimik na kasunduan ng pamilya ay "huwag nating pag-usapan sa handaan"? Nagsasalita ang tekstong ito laban sa pinakamagandang anyo ng ating pagkaduwag: ang katahimikang tinatawag nating kapayapaan. At may pangalawang salamin. Marami sa mga listahan sa kabanatang ito ay tungkol sa katawan at pagnanasa, mga bagay na iniisip nating pribado. Sinasabi ng Panginoon na hindi. Ang ginagawa mo sa dilim, sa kama, sa telepono, sa mga hangganang binabalewala mo sa loob ng iyong sariling pamilya, ay pumapasok sa buhay ng iyong bayan. Masakit iyon. Ngunit malaya rin: hindi ka nakatakdang mabuhay ng dalawang buhay.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Binanggit ni Pablo ang isang partikular na kasong sekswal sa iglesya ng Corinto at sinabi na ang kasalanan ay tumataas na parang lebadura sa buong masa. Kaya siya nagalit hindi lamang sa lumabag kundi sa iglesyang nagmamalaki habang nakapikit. Iyon ang eksaktong lohika ng Levitico 20:4, dinala sa bagong tipan, ngayon nga ay hindi na sa pamamagitan ng bato kundi ng disiplina at pagsisisi. At tinawag ni Pedro ang mga Kristiyano na "banal na bansa," ang kaniyang pag-aari, na echo ng talata 26 ng kabanatang ito. Ang mga salitang ipinukol sa isang pangkat ng mga alipin sa disyerto ay ngayon iyong pangalan.

Ang Mga Unang Tagapakinig

Ang bayang nakarinig nito ay hindi mga taong may relihiyosong pagpipilian. Sila ay isang pangkat ng mga dating alipin na lumalabas mula sa Egipto at papasok sa Canaan, mga lugar kung saan ang sambahayan, ang lupa at ang mga diyos ay magkakaugnay. Ang paghandog ng anak kay Molec ay hindi kabaliwan sa kanilang mundo; ito ay isang paraan ng pagsiguro ng kinabukasan, ang pinakamahal na kabayaran para sa ani at proteksyon. Kaya ang unang utos sa kabanata ay may ngipin: hindi mo bibilhin ang kinabukasan sa pamamagitan ng dugo ng iyong anak. Ang mga sanggol na ipinanganak sa bayan ay hindi kapital. Sila ay pag-aari rin ng Panginoon.

Konteksto

Nakatayo pa rin ang Israel sa paanan ng Sinai; ang tabernakulo ay bago pa lamang. Ang mga batas na ito ay hindi kodigo ng isang malaking imperyo kundi ang pundasyon ng buhay ng isang maliit at mahinang pangkat na walang hari at walang lupa. Karamihan sa mga tinutukoy ay tungkol sa mga tahanang isang tolda ang laki, kung saan ang mga hangganan sa pagitan ng biyenan, manugang, kapatid at kapitbahay ay madaling malabo. Sa isang lipunang wala pang pulis at hukuman, ang buong bayan ang nagpapatupad, at kaya kritikal ang bersong 4. Kapag lahat ay nakapikit, walang batas. Kapag nagsalita ang isa, nakikita ng bayan ang Diyos na hindi nakapikit.

Saan sa buhay mo ngayon mas madali ang katahimikan kaysa sa katapatan, at kanino ka natatakot magsalita?

Kung ang kabanalan ay hindi pribado kundi pinagsasaluhan, sino ang may karapatang magtanong sa iyo tungkol sa iyong pinakatagong pinaglalabanan?