Levitico 19

Ang Teksto

Nagsalita si Yahweh kay Moises: sabihin mo sa buong kapulungan ng Israel, kayo ay dapat maging banal, sapagkat ako ay banal. At ang sumunod ay hindi listahan ng mga ritwal lamang, kundi isang pambihirang pagsasanib ng pagsamba, hustisya, pamilya, ekonomiya, at pagmamahal sa kapwa. Sa loob ng iisang kabanata, magkatabing binabanggit ang paggalang sa magulang, pag-iwan ng ani para sa mahirap, pagbabawal sa panlilinlang sa timbangan, at ang utos na mahalin ang kapwa gaya ng sarili.

Ang Puso ng Teksto

Isipin ang isang tao na nakatayo sa gitna ng kapulungan, nakikinig. Inaasahan niya marahil ang mga tuntunin tungkol sa altar at dugo, tulad ng nasa mga naunang kabanata. Sa halip, narinig niya ang boses ng Diyos na naglalakad papasok sa kanyang bahay, sa kanyang bukid, sa kanyang palengke. "Ako ay banal" hindi nangangahulugang malayo at hindi maabot, kundi ganap na naiiba, at ang pagkakaibang iyon ay dapat lumaganap hanggang sa paraan ng iyong pagsukat ng bigas at pagbayad sa manggagawa. Ang kabanalan sa Levitico 19 ay hindi tumatakas sa pang-araw-araw; pumapasok ito doon at hinuhubog ang lahat.

Ang Karaniwang Sinulid

Kapag binasa mo ang talata 18, "mahalin ninyo ang inyong kapwa gaya ng inyong sarili," maririnig mo ang boses ni Jesus. Sinipi niya mismo ang linyang ito nang tanungin siya tungkol sa pinakadakilang utos. Ang kanyang ginawa ay hindi paglikha ng bagong batas, kundi paghahayag ng tunay na kaluluwa ng lumang batas. At sa talata 34, ang utos ay pinalawak: mahalin ang dayuhan gaya ng sarili, sapagkat kayo mismo ay naging dayuhan sa Ehipto. Ang alaala ng pagkaalipin ay nagiging basehan ng pagmamahal. Ganito rin ang gagawin ng krus, gagawing basehan ng habag ang alaala ng ating pagkatubos.

Ang Salamin

May sapat na sa kabanatang ito para mabalisa ang sinuman sa atin. Nakatulog na ba ang iyong konsensya sa maliliit na kasinungalingan sa trabaho? May inupahan ka bang nagtatrabaho at hinintay pa ng ilang linggo bago binayaran, kahit kaya mong bayaran agad? Naglalakad ka ba paligid ng bulag, sa mga taong hindi makakita ng kanilang sitwasyon, at inilalagay mo ang harang sa halip na alisin? At ang paghahatol, iyong pagkiling sa mayaman dahil kailangan mo siya, o sa mahirap dahil mas madaling maawa. Ang teksto ay hindi nagtatanong kung ikaw ay relihiyoso. Tinatanong nito kung paano ka tumitimbang, paano ka nagsasalita, at kung sino ang iyong pinag-iiwanan sa gilid ng iyong bukid.

Ang Detalye

Tumigil ka sa talata 9 at 10. Huwag anihin ang lahat ng sulok ng bukid; huwag pulutin ang mga ubas na nahulog. Isipin ang isang magsasaka na buong taon na gumugol ng pawis sa lupa. Naabot na niya ang mismong hangganan ng kanyang pag-aari. Doon, sa pinakamalayong sulok, may nakikita siyang mga uhay na nakatayo pa. At ang utos ng Diyos ay: iwan mo iyan. Hindi ito buwis, hindi ito kawanggawa na iyong ibinibigay nang may pagkukusa. Ito ay isang bahagi ng iyong ani na, sa simula pa lang, ay hindi na sa iyo. Ganito nakikita ng Diyos ang ekonomiya: laging may sulok na hindi para sa may-ari. Ang lupa ay may memorya ng biyaya na nakatanim sa loob nito.

Konteksto

Kalalabas pa lamang ng Israel sa Ehipto. Nasa disyerto sila, natututo pang maging isang bansa. Ang Levitico ay hindi isang aklat ng mga tuntunin para sa mga pari lamang; sa kabanatang ito, sinasabi ni Yahweh na magsalita si Moises sa buong kapulungan. Ang mga batas dito ay sumasalamin sa mundong alam nila: agrikultura, mga hayop, mga aliping babae, mga dayuhan sa lupain, mga engkantador na nakikipag-usap sa patay. Ang bawat utos ay tumatawid sa hangganang inilalagay ng ibang kultura sa paligid nila. Sa mundong iyon, karaniwan ang mangkukulam, karaniwan ang panlilinlang sa timbangan, karaniwan ang pagbabalewala sa dayuhan. Sinasabi ng Diyos: hindi kayo ganito.

Ang Pangunahing Tauhan

Sa buong kabanata, paulit-ulit ang isang linya na parang isang kampana: "Ako si Yahweh." Labing-anim na beses ito lumitaw sa iba't ibang anyo. Hindi ito palamuti; ito ang pundasyon. Bakit hindi ka manlilinlang sa timbangan? Hindi dahil ito ay masamang pang-ekonomiya, kundi dahil "Ako si Yahweh na inyong Diyos." Bakit iiwan mo ang sulok ng iyong bukid? Dahil "Ako si Yahweh." Ang Diyos sa kabanatang ito ay hindi abstrakto. Siya ay may pagkatao, may boses, may memorya ng Ehipto, may pakialam sa bingi at bulag, sa matanda at dayuhan. Ang kanyang kabanalan ay hindi malamig na perpekto; ito ay mainit na atensyon sa mga bagay na madalas nating pinagwawalang-bahala. At inaanyayahan niya tayo sa parehong uri ng kabanalan.

Pagninilay

Sa aling "sulok ng bukid" mo ba matagal nang inaani ang lahat, at ano ang magbabago kung iiwan mo ito para sa iba sa susunod na buwan?

Kung sinusundan mo ang lahat ng "Ako si Yahweh" sa kabanata bilang paalala, alin sa mga utos ang biglang nagbabago ng bigat kapag naririnig mo ang linyang iyon?