Levitico 25:35

Ang Teksto

Kung ang kapwa mo Israelita ay dumukha hanggang sa hindi na niya kayang buhayin ang sarili, hindi mo siya iiwan sa kanyang pagkalugmok: "dapat ninyo siyang tulungan tulad ng tutulungan ang isang dayuhan o sino pa mang naninirahan bilang tagalabas na kasama ninyo." Ang utos ay hindi awa kapag may sobra, kundi obligasyon sa sandaling manghina ang kapitbahay. At ang sumusunod na talata ay nagbabawal ng tubo: walang kikitain mula sa kanyang kagipitan.

Ang Puso ng Teksto

Ang salitang Hebreo dito ay hechezaqta bo, mula sa ugat na chazaq, "hawakan nang mahigpit, patatagin." Hindi ito paglalaglag ng barya sa palad ng pulubi. Ito ay pagsalo sa isang taong nadudulas pababa, bago pa siya tuluyang bumagsak. Ang punto ng buong kabanata: hindi permanente ang pagkawala. Ang lupa ay hindi tunay na atin, "dahil sa akin ang lupa" (t. 23), at kaya walang pagkakautang na maaaring maging habambuhay na tanikala. Sinasabi nito ang isang bagay tungkol sa Diyos na hindi komportable: pinapasok niya ang ekonomiya. Hindi lamang niya inaayos ang puso mo, kinukwestyon niya ang paraan ng iyong pagpapautang.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Bakit dapat gawin ito ng Israelita? Ang sagot ay nasa talata 38: "Ako ay Yahweh na inyong Diyos na naglabas sa inyo mula sa lupain ng Ehipto." Ang etika ng talata 35 ay nakasandal sa Exodo. Sinalo kayo noong wala kayong ibibigay na kapalit; kaya salohin ninyo ang isa't isa. Ito ang hugis ng biyaya bago pa man tawaging biyaya. At dito papasok si Cristo hindi bilang alegorya kundi bilang katuparan ng parehong padron: ang Mayaman na kusang dumukha upang ang mga dukha ay yumaman, ang Kamag-anak na tumubos nang wala tayong pantubos. Ang jubileo ay isang sistema; sa Kanya, ito ay naging katawan.

Ang Salamin

Alam mo kung sino siya. Ang pinsan na palaging humihiram. Ang kaklase sa Bible study na nawalan ng trabaho at ngayo'y hindi na sumasama sa kainan pagkatapos ng serbisyo dahil hindi niya kayang mag-ambag ng dalawang daan. Ang kapitbahay na tahimik nang nagbebenta ng gamit. Ang tukso natin ay hindi ang pagiging malupit; ito ay ang paghihintay hanggang sa maging malinaw ang sitwasyon, hanggang maging kaaya-aya ang paghingi, hanggang tayo mismo ay makasiguro. Pero ang talata ay hindi nagsasabing "kapag nakalugmok na siya." Sinasabi nito: hawakan mo siya habang nadudulas pa lamang. May pagkakaiba iyon. Ngayong araw: isipin mo ang isang taong alam mong naghihirap, at magpadala ka ng mensahe na may kasamang tiyak na alok, hindi "kumusta ka," kundi "bibilhan kita ng bigas bukas" o "ilibre mo ako, ako ang magbabayad."

Ang Tanong

Bakit pinoprotektahan ng batas na ito ang Israelita, samantalang pinapayagan ng talata 44 hanggang 46 ang pagbili ng alipin mula sa ibang bansa? Ang parehong kabanata na nagpapalaya ay nagtatakda rin ng hangganan ng kalayaang iyon. Hindi ito dapat pagandahin. Ang batas ni Moises ay nagsasalita sa loob ng isang sinaunang mundo, at hindi nito winasak ang lahat ng istruktura ng mundong iyon nang sabay-sabay. Ngunit pansinin: ang direksyon ng buong batas ay palabas, palawak. Ang dayuhan ay paulit-ulit na binabanggit bilang dapat pakainin at igalang. Ang talata 35 mismo ay ginagamit ang dayuhan bilang sukatan ng pag-aaruga. Nasa loob ng batas ang binhi na sa kalaunan ay sisira sa mga pader nito. Hindi ito ganap na kasagutan. Hindi ako magpapanggap na mayroon ako.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang Diyos sa kabanatang ito ay may kakaibang personalidad: siya ang may-ari na hindi kailanman nagbenta. Lahat ng kasunduan sa lupa ay pansamantalang paupa lamang, dahil "kayong lahat ay mga dayuhan at pansamantalang naninirahan sa aking lupain." Isang Diyos na iniuugnay ang kanyang karangalan sa kung paano tinatrato ang pinakamahina: "parangalan ang inyong Diyos" ang paulit-ulit na dahilan, hindi "maawa ka." Hindi siya sentimental. Hindi niya kinukondena ang kayamanan o ang kalakalan; nagbibigay pa nga siya ng patas na pormula ng presyo sa talata 15 at 16. Pero may isang linya siyang hindi papayagang tawirin: ang kapatid mo ay hindi maaaring maging pagkakakitaan ng kanyang sariling kahirapan.

Ang mga Unang Nakarinig

Isipin mo sila: mga magsasaka sa mabatong burol, umaasa sa ulan na minsang hindi dumarating, na ang buong yaman ay isang maliit na terasa ng ubasan at ilang kambing. Isang tagtuyot ang layo nila mula sa kapahamakan. Alam nila ang amoy ng butil na inutang at ang hiya ng paglapit sa kapitbahay na may hawak ng pera. Alam din nila ang tunog ng trumpeta sa Araw ng Pagbabayad ng Kasalanan, na sa ikalimampung taon ay hindi tawag sa pagtangis kundi hudyat ng pag-uwi. Narinig nila sa talatang ito ang isang bagay na hindi natin agad naririnig: seguridad. Kung ako ang bumagsak sa susunod na taon, may batas akong makakapitan. Hindi awa ng mayayaman, kundi utos ng Diyos na nagpalaya sa amin sa Ehipto.

Pagninilay

Sino ang kasalukuyang "nadudulas" sa paligid mo, at ano ang pinaghihintay mo bago mo siya hawakan?

Saan sa iyong pananalapi ka kumikita mula sa kahinaan ng iba, kahit legal at karaniwan iyon?