Malakias 4

Ang Teksto

Isang araw ang paparating, sabi ni Yahweh, na parang pugon na nagniningas. Ang mga mayabang at mga gumagawa ng masama ay masusunog na parang dayami, ugat at sanga. Ngunit sa mga may takot sa pangalan ng Diyos, sisikat ang araw ng katuwiran na may kagalingan sa mga pakpak nito, at lulukso sila na parang guya na pinakawalan mula sa kulungan. Nagtatapos ang aklat sa isang panawagan: alalahanin ang kautusan ni Moises, at maghintay kay Elias na darating bago ang dakilang araw ni Yahweh.

Ang Puso ng Teksto

Dalawang araw ang inihahayag dito, ngunit iisa lang ito: ang parehong pagdating ng Panginoon ay pugon para sa isa at pagsikat ng araw para sa iba. Ito ang kalaliman ng teolohiya ng kahatulan sa Kasulatan. Ang hatol ay hindi kapritso, hindi biglaang sumbat; ito ay ang paglapit ng Diyos mismo. Ang init na sumusunog sa dayami ay ang parehong init na nagpapagaling. Ang pagkakaiba ay wala sa Diyos, kundi nasa kalagayan ng puso: takot sa kaniyang pangalan o kayabangan laban dito. Kaya't ang ebanghelyo ay hindi kailanman nakahiwalay sa kahatulan. Kung tanggalin ang apoy, mawawala rin ang pakpak na nagpapagaling.

Ang Malaking Sinulid

Ang huling anim na taludtod na ito ay parang tulay na papasok sa katahimikan ng apat na raang taon, hanggang sumigaw si Juan Bautista sa ilang. Sinabi mismo ni Jesus na si Juan ang Elias na ipinangako rito. Ngunit tingnan din natin ang larawan: "araw nang katuwiran na may kagalingan sa mga pakpak nito." Sa Kanluran, hirap tayo sa larawang ito, ngunit hindi ito mahirap unawain: ang Diyos mismo ang sumisikat na parang bukang-liwayway sa isang mundong nakabalot sa dilim. Sa pagdating ni Kristo, sumikat ang araw na iyon, hindi lang bilang liwanag kundi bilang gamot. At ang guyang lumulukso mula sa kulungan, iyan ang muling pagkabuhay na nakatago sa larawan: kalayaan na hindi maaaring ipagkait pagkatapos maalis ang tanikala.

Ang Salamin

Kanino tayo nakatali? Kung tapat tayo, madalas mas malapit tayo sa mga mayabang kaysa sa mga may takot. Kayabangan ang manirahan na parang hindi darating ang Panginoon, na parang ang pera, karera, o katanyagan ay ligtas na kanlungan. Kayabangan din ang isipin na hindi tayo humihinga sa awa. Ngunit pansinin ang taludtod anim: ibabalik ang puso ng mga ama sa mga anak, at ng mga anak sa mga ama. Ang huling tanda bago ang dakilang araw ay hindi kababalaghan sa langit kundi mga tahanan na muling nabubuo. Nasaan ang puso mo ngayon sa iyong ama, iyong anak, iyong asawa? Ang pagsikat ng araw ng katuwiran ay hindi abstrakto; unang tumatama iyon sa hapag-kainan.

Ang Tanong

Nakababahala ang taludtod tatlo: "Tatapakan ninyo ang masasama, sapagkat sila ay magiging mga abo." Hindi ito madaling basahin sa panahon ng biktima at karahasan. Nakakatukso na palambutin ito, ngunit hindi tayo binibigyan ng lisensya ng teksto. Ang matutuwid na inaapi ngayon, na tinatapak-tapakan ng makapangyarihan, ay pinangangakuan na darating ang pagbaligtad. Hindi ito personal na paghihiganti; ang tumatapak ay hindi ang biktima kundi ang Diyos mismo sa pamamagitan ng kaniyang bayan. Ngunit ang abo sa ilalim ng talampakan ay totoong abo. May katapusan ang kasamaan, at hindi iyon magiging maganda para sa mga hindi tumalikod. Iyan ang bigat na hindi natin pwedeng ilagay sa likuran.

Ang Larawan ng Nakikinig

Isipin ang mga Judiong nakikinig kay Malakias. Bumalik sila mula sa pagkakatapon, muling itinayo ang templo, ngunit maliit ito, mahirap, at wala ang inaasahang kaluwalhatian. Ang paghahari ng Diyos na ipinangako ng mga propeta bago ang pagkakatapon ay parang hindi dumating. Ang mga pari ay tamad, ang mga kasal ay sira, ang mga ikapu ay hindi ibinibigay. At tila mas mabuti pa ang buhay ng mga mayabang na hindi naniniwala sa Diyos. Sa ganitong pagod na komunidad umaalingawngaw ang huling salita ni Yahweh: hindi pa tapos ang kwento. May araw na paparating. Ang paghihintay ay hindi walang saysay.

Konteksto

Ito ang huling pahina ng Lumang Tipan sa ating pagkakaayos, at hindi iyon aksidente. Isinulat ni Malakias sa ika-limang siglo bago si Kristo, marahil kapanahon nina Ezra at Nehemias. Ang bayan ay nasa ilalim ng imperyong Persiano, ekonomikong hirap, espiritwal na malamig. Ang tanong sa buong aklat ni Malakias ay: mahal pa ba tayo ng Diyos? Sinasagot iyon ng kabanata apat: oo, at malapit na siyang kumilos. Ang pagbanggit kay Moises at kay Elias ay nag-uugnay sa dalawang haligi ng Lumang Tipan, ang Kautusan at ang mga Propeta, at inilalagay ang lahat sa isang inaasahang katuparan. Pagkatapos: apat na raang taong katahimikan, hanggang sa isang sanggol sa Betlehem.

Pagninilay

Sa aling bahagi ng buhay ko mas malapit ako sa dayami kaysa sa guya, at ano ang kailangan kong bitawan upang harapin ang paparating na araw nang walang takot?

Kung ang huling tanda bago ang pagdating ng Panginoon ay ibinabalik na mga puso sa pagitan ng magulang at anak, sinong pangalan ang binibigkas sa akin ng Espiritu ngayon?