Joel 2

Ang Teksto

Isang trumpeta ang tumutunog sa Sion, hindi para sa pista kundi para sa pagbabala: paparating ang araw ng Panginoon, madilim, walang makakatakas, at kasama ang isang hukbong parang balang na lumalamon sa lahat. Ngunit sa gitna ng bantang ito, isang bukas na pinto: "Manumbalik kayo sa akin nang buong puso." At sa dulo, isang pangako na malayo pa sa mga hindi pa isinisilang: ibubuhos ng Diyos ang kaniyang Espiritu sa lahat ng laman.

Ang Puso ng Teksto

Ang Joel 2 ay tungkol sa dalawang bagay na hindi natin madalas pinagsasama: paghatol at habag, at galing sa iisang Diyos. Ang hukbong dumarating ay hindi kalaban ng Panginoon, kundi kaniyang hukbo (talata 11). Nakakabagabag iyon. Pero sa kalagitnaan mismo ng pagbabala, sumingit ang salitang "gayon pa man" (talata 12). Doon nakabitin ang buong kabanata. Ang Diyos na dumarating para maghatol ay siya ring nag-aanyaya ng pagbabalik. At ang batayan ng pag-asa ay hindi ang kakayahan nating magsisi nang husto, kundi ang katangian ng Diyos mismo: "mapagbigay-loob at maawain, hindi madaling magalit, sagana sa pagmamahal." Grasya ang nasa ilalim ng lahat.

Ang Pangunahing Sinulid

Dito nagbubukas nang malawak ang teksto sa direksyon ni Cristo. Sa Gawa 2, tumayo si Pedro sa Jerusalem at sinabing ang bumabagsak sa mga alagad sa Pentecostes ay hindi kalasingan kundi ang katuparan ng Joel 2: "Ibubuhos ko ang aking Espiritu sa lahat ng laman." Ang pangako na ibinigay kay Israel sa panahon ng balang ay natupad sa isang silid sa itaas, sa mga tao mula sa lahat ng bansa. At pansinin: ang talata 32, "ang lahat ng tatawag sa pangalan ni Yahweh ay maliligtas," ay sinipi ni Pablo sa Roma 10 at inilapat kay Jesus. Ang pangalan na tinatawagan natin para maligtas ay ang pangalan niya. Ang araw ng Panginoon na kinatatakutan ni Joel ay naging araw ng Panginoong Jesus, kung saan siya mismo ang nagdala ng hatol sa kaniyang sariling katawan sa krus, upang bukas ang pinto ng habag.

Ang Salamin

May mga sandali sa buhay na parang hukbo ng balang: sunod-sunod na pagkalugi, sakit na hindi umaalis, kabiguan sa trabaho, pagkasira ng relasyon. Ang tukso natin ay isipin na wala nang pag-asa, o kaya ay magpanggap na kaya pa. Ang teksto ay hindi nagpapakonsuwelo sa mababaw na paraan. Sinasabi nito: puntahan mo ang Diyos, hindi lang sa iyong damit kundi sa iyong puso. "Punitin ninyo ang inyong puso at hindi lamang ang inyong mga kasuotan." Ilan sa atin ang marunong magpanggap ng pagsisisi sa simbahan tuwing Linggo, ngunit hindi kailanman hinahayaang buksan ng Diyos ang totoong nasa loob? Ang panawagan ay malalim: pababain natin ang ating mga depensa sa harap ng nag-iisang Diyos na hindi tayo iiwan sa kahihiyan.

Ang Tanong

Ang mabigat na tanong: bakit tinatawag ni Yahweh ang mismong hukbong nananalasa bilang "aking hukbo" (talata 25)? Hindi ito naaayon sa larawan ng Diyos na gusto nating panindigan, ng Diyos na palaging nasa panig natin laban sa masamang mundo. Hindi tinatakpan ni Joel ang katotohanan: may mga pagdurusa na hindi lang basta pahintulot ng Diyos, kundi kasangkapan sa kaniyang kamay. Hindi ito nangangahulugang bawat sakuna ay parusa, huwag natin gawing pormula. Pero nangangahulugan itong hindi hiwalay sa kaniya ang kasaysayan, kahit ang pinakamadilim na mga bahagi nito. Ang tanging kasagutan ng teksto ay hindi paliwanag kundi imbitasyon: manumbalik. At ang katiyakan na ang siya ring nagpadala ng hukbo ang nangako, "Ibabalik ko sa inyo ang mga taon."

Konteksto

Nakaharap ang Juda sa isang tunay na pananalasa ng balang, isang sakuna na wumasak sa ekonomiya ng agrikultura. Walang butil, walang alak, walang langis, ibig sabihin ay walang pagkain, walang kalakalan, walang handog sa templo. Ang buhay pangrelihiyon at pang-araw-araw ay dumepende sa ani. Sa lipunang iyon, ang mga pari sa pagitan ng balkonahe at altar (talata 17) ay ang huling linya ng pamamagitan. Ginamit ni Joel ang sakunang ito bilang bintana sa isang mas malaking katotohanan: ang araw ng Panginoon. Ang balang ay larawan lamang; ang tunay na dumarating ay ang Diyos mismo. At mahalagang tandaan: nakatayo si Joel sa Sion, ang bundok ng templo, ang lugar kung saan nakikipagtagpo ang Diyos sa kaniyang bayan.

Ang Ugnayan sa Iba pang Kasulatan

Ang tulad na larawan ng hukbo ng Diyos ay makikita sa Ezekiel 38 at Zacarias 14, kung saan lumalabas si Yahweh na nakikipaglaban para sa kaniyang bayan sa huling araw. Ngunit ang pinakamalinaw na koneksyon ay sa Gawa 2:16-21, kung saan tuwirang idineklara ni Pedro: "Ito iyon." Ang Espiritu na ibinuhos sa Pentecostes ay ang katuparan ng Joel 2:28-29. At ang panawagan sa talata 13, "hindi madaling magalit, sagana sa pagmamahal," ay hango sa mismong pagpapakilala ng Diyos kay Moises sa Exodo 34. Ganito nagsasalita ang Kasulatan sa sarili: si Cristo ang huling salita sa kwentong nagsimula sa bundok ng Sinai, dumaan sa Sion, at ibinuhos ang Espiritu sa buong mundo.

Repleksyon

Saan sa buhay mo ngayon tumutunog ang trumpeta, at ano ang pinipilit mong hindi marinig?

Kung ang batayan ng iyong pag-asa ay hindi ang lalim ng iyong pagsisisi kundi ang karakter ng Diyos, ano ang mababago nito sa iyong pananalangin ngayong linggo?