Mga Bilang 18

Ang Teksto

Kasisimula pa lang mamatay ang usok sa kampo. Libu-libo ang natupok sa paghihimagsik ni Korah, at ang huling sigaw ng bayan ay isang panic: mamamatay kaming lahat kapag lumapit kami sa tolda. Dito pumapasok ang kabanata: kinakausap ng Panginoon si Aaron at binibigyan siya ng dalawang bagay na magkakabit, isang mabigat na pananagutan at isang kaloob. Siya at ang kaniyang mga anak ang magdadala ng kasalanang nagawa laban sa santuwaryo; ang mga Levita ay ibibigay sa kanila bilang katulong; at bilang kabayaran sa panganib na ito, ang mga handog, ang unang bunga, ang ikapu ay magiging kanilang pagkain. Walang lupa para sa kanila. Ang Diyos mismo ang kanilang mana.

Ang Ubod

Pansinin ang pariralang ginamit sa talata 1: "may pananagutan sa lahat ng kasalanang kanilang nagawa laban sa santuwaryo." Ang Hebreo ay nasa awon, literal na "dadalhin ang pagkakasala." Hindi ito pang-administratibong salita. Ito ang salita ng pagbubuhat, tulad ng isang tao na sinukbit sa balikat ang sako ng iba. Ganito gumagana ang kabanalan sa Israel: hindi ito neutral na espasyo, kundi apoy na may init, at kailangan ng isang tao na tatayo sa gitna at sasalo. Ang pagkapari ay hindi karangalan na nakuha; ito ay kaloob na may bayad. At narito ang mukha ng Diyos sa kabanatang ito: hindi niya inalis ang panganib ng kaniyang presensya, ngunit nag-ayos siya ng paraan upang ang bayan ay mabuhay sa tabi nito.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang isang taong nagbubuhat ng kasalanan ng iba upang manatiling buhay ang sambayanan: iyan ang hugis na inilalatag ng kabanatang ito, at iyan ang hugis na pupunuin ni Cristo. Si Aaron ay dinadala ang pagkakasala ngunit hindi kailanman natatapos; araw-araw ang dugo, taon-taon ang pagbabayad, at siya mismo ay makasalanan. Nang dumating ang isang Saserdote na walang dungis, ang pagbubuhat ay naging isahang beses at ganap. At tingnan ang talata 20: walang lupain si Aaron, dahil ang Diyos ang kaniyang bahagi. Ganito rin ang mga kumakapit kay Cristo ngayon, mga saserdoteng walang teritoryong ipagtatanggol, ang mana ay ang Panginoon mismo. Hindi alegorya ito kundi tuwid na linya.

Ang Salamin

May bahagi sa atin na gustong lumapit sa banal na bagay nang hindi nagbabayad ng anuman, at may bahagi ring gustong may titulo sa lupa bago magtiwala sa Diyos. Kilala mo ito: ang bank account na kailangan may laman bago ka makatulog, ang posisyon sa trabaho na nagsasabi sa iyo kung sino ka, ang bahay na pinaghirapan na naging sukatan ng iyong halaga. Sa mga Levita, tinanggal ng Diyos ang lahat ng iyon at sinabi, "Ako ang iyong magiging bahagi at mana." Hindi iyon romantiko. Ibig sabihin nito, kapag hindi nagdala ng ikapu ang bayan, gutom sila. Kumuha ka ng papel ngayon at isulat ang isang bagay na talagang pinagkakatiwalaan mo para sa seguridad, ang eksaktong halaga o pangalan nito, at sabihin nang malakas sa ibabaw ng nakasulat: "Ang Diyos ang aking bahagi at mana."

Ang Ugnayan ng mga Teksto

Ang parehong pandiwa ng pagbubuhat ng kasalanan ay bumabalik sa Isaias 53, kung saan ang Lingkod ay nagdadala ng pagkakasala ng marami at ibinilang kasama ng mga makasalanan. Hindi aksidente ang echo: inihanda ng pagkapari ni Aaron ang pandinig ng Israel para sa isang tao na ang pagbubuhat ay magiging kaniyang kamatayan. At sa Deuteronomio 10, ipinaalala kay Israel na ang Levi ay walang bahagi sa lupain dahil ang Panginoon ang kaniyang mana, isang linyang naging awit ng mga salmista na walang-wala sa mundo ngunit sinasabing "ang Panginoon ang aking bahagi." Mula sa isang praktikal na pagsasaayos ng pamamahagi ng pagkain, naging bokabularyo ito ng pananampalataya.

Ang Pangunahing Tauhan

Tahimik si Aaron sa buong kabanata. Walang tanong, walang tutol, walang panata. Kausap siya ng Diyos at wala man lang naitalang salita mula sa kaniya, at iyon mismo ang kapansin-pansin. Ito ang taong gumawa ng gintong baka, ang taong namatayan ng dalawang anak na sinunog ng apoy sa harap ng altar, ang taong hawak ang tungkod na namulaklak habang libu-libo ang nabuburol. Alam niya kung gaano kabigat ang salitang "mamamatay" na paulit-ulit sa kabanatang ito. Ang Diyos ay hindi nagpapalubag sa kaniya ng maliligayang pangako; binibigyan siya ng trabaho, ng tinapay, at ng isang tipan ng asin. Minsan ganito nangungusap ang biyaya: hindi damdamin, kundi hapag na may laman at isang tungkuling malinaw.

Ang Tanong

Bakit kailangang may mamatay kung lumapit ang isang hindi tinawag? Tatlong beses itong sinasabi, walang paliwanag, walang paumanhin. Madaling itulak ito sa panahon ng kamangmangan, pero hindi iyon tapat sa teksto. Ipinapakita ng kabanata na ang presensya ng Diyos ay hindi mapaglarong bagay; hindi ito nagbabago dahil komportable ang ating henerasyon. Ang hindi ko masasagot ay kung bakit ganito niya piniling ipahayag ang kaniyang kabanalan. Ang nakikita ko ay hindi niya kami iniwang walang kalasag: may saserdoteng inilagay siya sa pagitan, at nang maglaon isang Saserdoteng nagbukas ng kurtina. Ngunit ang hapdi ng talata 7 ay nananatiling hapdi, at hindi ko ito kayang paikliin.

Pagninilay

Anong lupain ang hawak ko na ayaw kong bitiwan dahil doon nakasalalay ang aking pakiramdam ng kaligtasan?

Sino ang nagbuhat ng bigat para sa akin nang hindi ko ito namalayan, at ano ang nagbago nang malaman kong may nagdala?