1 Corinto 16

Ang Paliwanag

Nasa dulo na tayo ng sulat ni Pablo sa mga taga-Corinto. Sa mga huling pahinang ito, tila hindi na siya nagtuturo ng malalim na aral. Pinag-uusapan niya ang pera, mga plano sa paglalakbay, at mga pagbati. Pero kung mabuti mong babasahin, makikita mo na kahit ang "ordinaryong" mga bagay ay puno pa rin ng pananampalataya.

Una, may usapan tungkol sa isang koleksiyon. Ang mga mananampalataya sa Jerusalem ay naghihirap, at gusto ni Pablo na tulungan sila ng ibang mga iglesia. Ang bilin niya ay simple pero matalino: sa unang araw ng linggo, ang araw ng pagsamba, magtabi ng kaunti ang bawat isa ayon sa kaniyang makakaya. Sa gayon, kapag dumating siya, hindi na sila magmamadaling mangolekta.

Pagkatapos ay ikinuwento ni Pablo ang kaniyang mga plano. Gustong-gusto niyang bisitahin ang mga taga-Corinto, marahil ay manatili pa nga sa buong taglamig. Pero sa ngayon ay nasa Efeso muna siya. May isang "maluwang na pintuan" daw doon, ibig sabihin, maraming taong bukas ang puso na makinig tungkol kay Jesus. Pero honest din si Pablo: "at doon ay maraming kaaway." Ganoon talaga minsan. Kung saan may pinakamagandang trabaho para sa Diyos, doon din madalas ang pinakamahirap.

Binanggit din niya ang ilang mga kapatid: si Timoteo, na bata pa at baka mahiya o matakot sa mga taga-Corinto, kaya sinabi ni Pablo, huwag ninyo siyang hamakin. Si Apolos, isang matalinong guro, na hindi pa handang pumunta. Sina Estefanas, Fortunato at Acaico, na dumalaw kay Pablo at nagpalakas sa kaniyang espiritu.

Bago magtapos, may limang maiigsing bilin si Pablo: maging mapagmatiyag, maging matatag sa pananampalataya, kumilos nang matapang, maging malakas, at gawin ang lahat sa pag-ibig. Pagkatapos ay siya na mismo ang sumulat ng huling mga salita sa sariling kamay. At tinapos niya ang buong sulat sa isang kakaibang panalangin: "Aming Panginoon, pumarito ka na!"

Ano ang Ibig Sabihin Nito?

Marami tayong natututuhan dito. Una, ang pananampalataya ay hindi lang tungkol sa mga malalaking sandali sa simbahan. Nakikita rin ito sa kung paano tayo humahawak ng pera, kung paano tayo nagpaplano, at kung paano tayo tumitingin sa ibang tao.

Pangalawa, alam ni Pablo na hindi niya kayang gawin ang lahat nang mag-isa. Kailangan niya sina Timoteo, Apolos, at ang mga kaibigan na dumating para palakasin siya. Kahit ang isang malakas na apostol tulad ni Pablo ay may mga sandali na kailangang paginhawahin ang puso.

At pangatlo, may isang kakaibang linya sa berso 22: "Kung sinuman ang hindi umiibig sa Panginoon, sumakaniya ang sumpa." Malakas iyan, di ba? Hindi tinatakot ni Pablo ang mga bata sa iglesia. Sinasabi lang niya kung gaano kahalaga ang mahalin si Jesus. Iyon ang pinakapuso ng lahat.

Ang Karaniwang Sinulid

Napansin mo ba ang huling panalangin? "Aming Panginoon, pumarito ka na!" Sa Aramaic, ang wika ni Jesus, ito ay "Marana tha." Ang pinakamatandang mga Kristiyano ay dinasal ito sa isa't isa.

Ipinapaalala nito na ang buong Bibliya ay naghahanap sa isang bagay: ang pagbabalik ni Jesus. Ang koleksiyon para sa mga mahihirap, ang paglalakbay ni Pablo, ang mga bilin na maging matatag, lahat iyon ay habang naghihintay tayong dumating muli si Jesus. Hindi tayo naghihintay sa isang tag-init o sa isang bakasyon. Naghihintay tayo sa isang Tao. At sinasabi ni Pablo, mahalin siya. Yun ang pinakamahalaga.

Para Sa Iyo

Baka iniisip mo, ordinaryo lang naman ang mga plano ni Pablo, ano ang kinalaman nito sa akin? Marami.

Kilala mo ba ang taong parang si Timoteo sa buhay mo? Yung mas bata o mas mahiyain, na madaling hamakin ng iba? Puwede kang maging katulad ng mga taga-Corinto na tinawag ni Pablo na huwag maliitin siya. Iparamdam mo sa kaniyang welcome siya.

At paano ka ba naghahati ng pera mo? Puwede kang magsimula sa maliit na bagay. Magtabi ng kaunti para sa Diyos at para sa mga nangangailangan. Hindi mo kailangang ibigay lahat, pero simulan mo.

Sa wakas, subukan mong dasalin ang panalangin ni Pablo: "Panginoon Jesus, pumarito ka na." Kapag sinabi mo iyan, sinasabi mong minamahal mo siya at hinihintay mo siya.

Pag-usapan Natin

Bakit sa tingin mo kailangan pa ni Pablo, isang malakas na apostol, ng mga kaibigan na magpapalakas sa kaniyang espiritu?

Ano ang mahirap sabihin: "Mahal ko ang Panginoong Jesus"? Bakit sa palagay mo iyon ang pinakamahalagang sabihin ni Pablo sa dulo?

Sabay Nating Idalangin

Panginoong Jesus, salamat po sa buong sulat na ito. Turuan po ninyo akong maging matatag sa pananampalataya at gawin ang lahat sa pag-ibig. Tulungan po ninyo akong hindi hamakin ang iba, at maging isa akong palakas sa aking mga kaibigan. Mahal ko po kayo, Panginoon. Pumarito ka na. Amen.