Amos 6

The Paliwanag

Isipin mo ang isang malaking bahay na puno ng musika. May mga higaan na gawa sa garing, ang puti at makinis na materyal na galing sa pangil ng elepante. May malalambot na upuan. May karne ng batang tupa at pinatabang guya sa mesa. May alak, hindi sa baso kundi sa malalaking mangkok. May pabango at mamahaling langis sa balat ng mga tao. May alpa na tumutugtog, at may mga tao na umaawit ng mga awit na, sabi ni Amos, walang kabuluhan.

Ganda ng eksena, di ba? Parang isang piyesta na walang katapusan.

Pero si Amos, ang propeta na sinugo ng Diyos, ay pumasok sa kuwartong iyon at sinabi ang isang salitang parang malamig na tubig: "Aba." Sa lumang wika, ang "aba" ay hindi papuri. Ito ay parang panaghoy, ang tunog na ginagawa mo kapag may namatay. Sinasabi ni Amos: kayong mga panatag, kayong mga nasa burol ng Samaria, kayong mga tinitingala ng lahat, kaawa-awa kayo.

Bakit? Hindi dahil masarap ang pagkain nila. Hindi rin dahil masama ang musika. Kundi dahil sa isang linya sa gitna ng lahat ng ito: "ngunit hindi sila nagluluksa sa pagkawasak ni Jose." Ang "Jose" dito ay tawag sa bansa ng Israel mismo. Habang nasisira ang bansa nila, habang ang mahihirap ay inaapi, sila ay nakahiga sa garing at hindi man lang nalulungkot. Ang problema ay hindi ang mesa nila. Ang problema ay ang puso nila.

May sinasabi rin ang mga pinuno sa taludtod 2: "Pumunta kayo sa Calne at tingnan ninyo." Parang sinasabi nila, tingnan ninyo ang ibang lungsod, hindi naman sila mas malakas kaysa sa atin. Ang tono nila ay yabang. At sa taludtod 13 mas malinaw pa: "Hindi ba namin nasakop ang Karnaim sa aming sariling kalakasan?" Sariling kalakasan. Nakalimutan nila kung sino ang nagbigay ng lahat.

Tapos may isang tanong si Amos na parang bugtong. "Tumatakbo ba ang mga kabayo sa mga mabatong bangin? May nag-aararo bang baka roon?" Ang sagot ay hindi, siyempre. Walang matinong tao ang mag-aararo sa bato. Ganoon din kabaliw, sabi niya, ang ginawa nila: "ginawa ninyong lason ang katarungan at kapaitan ang bunga ng katuwiran." Ang katarungan, iyon ang tamang pakikitungo sa bawat tao, lalo na sa mahihina. Dapat itong maging gamot. Ginawa nilang lason.

At may isang eksena sa taludtod 9 at 10 na hindi ko babalutin ng asukal, dahil hindi rin ito binalot ni Amos. May bahay na sampu ang nakatira, at lahat sila ay mamamatay. Dumating ang kamag-anak upang kunin ang mga bangkay. May tatanungin siya kung may natira pa. At ang sagot ay, "Tumahimik ka, dahil hindi natin dapat banggitin ang pangalan ni Yahweh." Ibig sabihin, sa sobrang takot ay hindi na nila mabanggit ang pangalan ng Diyos. Malungkot ito. Hindi ito madaling basahin. Pero ganito talaga ang sinabi ng Diyos sa pamamagitan ni Amos.

Ano ang Ibig Sabihin Nito?

Ang kabanatang ito ay hindi tungkol sa masasamang tao na sinasaktan ang iba. Ito ay tungkol sa mabubuting-tingnan na tao na hindi na pumapansin.

Iyon ang kakaiba. Walang binanggit dito na pumatay, nagnakaw, o sumamba sa diyus-diyusan. Ang sinasabi lang ay: kumakain sila, umiinom sila, umaawit sila, at hindi sila nagluluksa. Ang pagiging manhid ay isang uri ng kasalanan.

Sinabi mismo ng Panginoong Yahweh: "Kinamumuhari ko ang pagmamalaki ni Jacob." Ang pagmamalaki dito ay iyong pakiramdam na kaya ko na mag-isa, hindi ko na kailangan ng Diyos, akin ang lahat ng ito dahil sa akin. Iyon ang nagpapasara sa puso. Kapag naniniwala kang ikaw ang gumawa ng lahat, hindi mo na kailangang tumingin sa Diyos, at hindi mo na rin makikita ang taong umiiyak sa tabi mo.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang Diyos ng Amos 6 ay isang Diyos na nagluluksa kahit ang bayan niya ay ayaw. Hindi siya manhid.

At nang dumating si Jesus, nakita natin iyon sa laman at dugo. Siya ay umiyak sa harap ng isang libingan. Siya ay tumingin sa isang lungsod at nalungkot para dito. Hindi siya humiga sa garing. Wala siyang bahay na matutulugan.

At may isa pang pagkakaiba. Ang mga tao sa Samaria ay nagsabi, "sa aming sariling kalakasan." Si Jesus, na may lahat ng kapangyarihan, ay pinili ang kahinaan. Isinuko niya ang sarili niya sa krus para sa mga taong tulad natin, mga tao na kung minsan ay hindi na rin pumapansin. Ang parehong Diyos na nagsabi ng "aba" ay siya ring nagbigay ng anak niya.

Para sa Iyo

Hindi ka nakahiga sa higaang garing. Pero may iba pang paraan para maging manhid.

Sa klase mo, may isang bata na palaging mag-isa sa recess. Alam mo iyon. Nakita mo na. At tuloy ka lang. Hindi ka naman nangungutya, hindi ka nananakit. Basta hindi ka lang tumitingin.

Ang tanong ni Amos sa iyo ay hindi "masama ka ba?" kundi "may nakikita ka pa ba?" Kaya subukan mo ito sa linggong ito: isang beses, tumingin nang tama sa isang taong madalas hindi napapansin. Kausapin mo. Hindi kailangang malaki ang gawin mo. Ang mahalaga ay hindi ka dumaan na parang wala.

At kung minsan may nararamdaman kang manhid, kung minsan wala kang paki, sabihin mo iyon sa Diyos nang tapat. Mas gusto niya ang tapat na puso kaysa sa magandang awit na walang laman.

Pag-usapan Natin

Ano sa palagay mo ang mas mahirap: ang gumawa ng masama, o ang hindi pumansin kapag may masamang nangyayari sa iba? Bakit?

Sinabi ng Diyos na kinamumuhian niya ang pagmamalaki. Ano ang pagkakaiba ng masayang-masaya ka sa isang bagay na nagawa mo, at ng pag-iisip na ikaw lang ang may gawa nito?

Panalangin nang Sama-sama

Panginoon, minsan hindi ako tumitingin. Dumadaan lang ako. Buksan mo ang mga mata ko sa mga taong nasa paligid ko, lalo na sa mga hindi napapansin. Turuan mo akong hindi maging manhid. At salamat po dahil kahit manhid ako minsan, hindi ka manhid sa akin. Amen.