Mga Panaghoy 3

Ang Paliwanag

Ang Panaghoy ay isang aklat ng pag-iyak. Nawasak ang Jerusalem. Nasunog ang templo, nagiba ang mga pader, at ang mga tao ay dinala sa malayong lupain. Ang sumulat nito ay may nakita ng lahat ng iyon ng sarili niyang mga mata, at hindi niya ito itinago sa magagandang salita.

Simula pa lang, matapang na siya: "Ako ay isang taong nakakita ng paghihirap sa ilalim ng pamalo ng matinding galit ni Yahweh." Hindi niya sinasabi na may masamang kapalaran lang na dumating. Sinasabi niya na ang Diyos mismo ang nasa likod nito. Ganoon siya kaseryoso.

Pagkatapos, larawan pagkatapos ng larawan ng sakit. Pakiramdam niya, nakakulong siya sa likod ng pader na bato at walang labasan. Parang nag-aabang na oso siya sa dilim, o leon na nagtatago. Parang siya ang target ng pana. Pinagtatawanan siya ng sarili niyang mga kababayan; siya ang paksa ng kanilang mapanuyang awit araw-araw. Kahit ang panalangin niya ay parang hindi makalabas: "Kahit na tumawag at sumigaw ako ng tulong, aking mga panalangin ay kaniyang kinukulong."

At tapos, sa talata 18, sumuko na siya: "Ang aking tatag ay nawala na at ang aking pag-asa kay Yahweh ay naubos na."

Pero hindi doon natatapos ang kabanata. May tatlong salita na parang pinto na bumukas: "Ngunit ito ang aking inaalala." Naalala niya ang isang bagay na mas malakas kaysa sa lahat ng nakita niya. "Ito ay sa pamamagitan ng katapatan sa kasunduan ni Yahweh kaya hindi tayo nalipol, sapagkat ang kaniyang mga kilos ng kahabagan ay hindi nagwakas. Ang mga kilos ng kahabagan niya ay muling nagaganap sa bawat umaga, katapatan mo ay dakila!"

Kasunduan: iyon ay ang pangako ng Diyos sa kaniyang bayan, na siya ang magiging Diyos nila at hindi sila bibitawan. Sinasabi ng sumulat: dahil doon, buhay pa kami.

Sa dulo ng kabanata, bumalik ulit ang sakit. Umiiyak siya nang walang tigil para sa mga bata sa kaniyang lungsod. Naaalala niya kung paano siya itinapon sa balon at tinakpan ng bato, at kung paano niya tinawag ang pangalan ng Diyos mula sa pinakailalim. At narinig siya ng Diyos: "Huwag kang mangamba!" Pagkatapos ay humihingi siya ng paghihiganti laban sa kaniyang mga kaaway, sa mga salitang matigas at magaspang. Hindi malinis na tapos ang kabanatang ito. Nakabukas pa rin ang sugat.

Ano ang Ibig Sabihin Nito?

Kadalasan iniisip natin na kapag nananalangin ka, dapat magalang at maayos ang mga salita mo. Pero itinuturo ng kabanatang ito ang iba. Sa Biblia mismo ay may isang tao na nagsasabi sa Diyos: parang oso ka na nag-aabang sa akin, at hindi ko na maalala ang kaligayahan. At iyon ay nakasulat sa Salita ng Diyos. Hindi natatakot ang Diyos sa iyong sakit. Kaya niyang tanggapin ang totoong sinasabi mo.

Kasabay nito, may bagay na hindi tinatakasan ng sumulat: alam niya na ang bayan ay talagang nagkasala. "Laban sa iyo kami ay nagkasala at naghimagsik." Kaya sinasabi niya: "Siyasatin at suriin natin ang ating mga pamamaraan, at muling manumbalik kay Yahweh."

At may nananatiling mahirap din. Sinasabi ng talata 33 na hindi nagmamalupit ang Diyos mula sa kaniyang puso. Ngunit sa simula ng kabanata, ang pakiramdam ng tao ay ibang-iba. Paano magkasabay ang dalawa? Hindi ito ipinapaliwanag ng teksto. Hindi ko rin lubos na maipaliwanag. Iyon ay isang tanong na dala natin habang lumalakad tayo.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May isang taong tinawag ang Diyos mula sa pinakamalalim na hukay, tinuya ng mga tao, itinuring na basura. Nang mabasa ng mga Kristiyano ang kabanatang ito, naalala nila si Jesus. Siya rin ay pinagtawanan. Siya rin ay sumigaw sa Ama sa krus. At katulad ng sinabi sa talata 30, ibinigay niya ang kaniyang pisngi sa mga humahampas sa kaniya.

Ang pagkakaiba: si Jesus ay hindi nasa dilim dahil sa sarili niyang kasalanan. Pumasok siya roon para sa iba. At ang mga kilos ng kahabagan na muling nagaganap sa bawat umaga ay nagkaroon ng mukha at pangalan sa kaniya.

Para sa Iyo

Kung may gabi na nararamdaman mong hindi ka naririnig ng Diyos, hindi ibig sabihin na wala kang pananampalataya. Ganoon din ang naramdaman ng sumulat ng aklat na ito. Sabihin mo iyon sa Diyos sa iyong sariling mga salita, kahit magaspang pa ang mga ito.

At subukan mo ito: bukas ng umaga, bago ka bumangon, ulitin mo ang mga salitang ito, "bago ang bawat umaga." Bagong awa, bagong pasensya, bagong simula. Hindi dahil maganda ang lahat, kundi dahil hindi natapos ang Diyos sa iyo.

Pag-usapan Natin

Mahirap ba para sa iyo na sabihin sa Diyos ang totoong nararamdaman mo? Bakit oo, o bakit hindi?

Ang talata 33 ay nagsasabi na hindi nagmamalupit ang Diyos mula sa kaniyang puso. Paano mo ito pagsasamahin sa unang bahagi ng kabanata? Ano ang iniisip mo?

Manalangin Tayo

Panginoon, may mga araw na hindi ko kayo nararamdaman. Salamat po na kaya ninyong tanggapin iyon. Ipaalala ninyo sa akin bukas ng umaga na hindi natatapos ang inyong awa. Amen.