Deuteronomio 14

The Explanation

Sa kabanatang ito, sinasabi ni Moises sa bayan ng Israel kung sino sila: "Kayo ang mga tao ni Yahweh na inyong Diyos." Hindi sila katulad ng ibang bansa. Kaya naman, hindi nila dapat gayahin ang mga kaugalian ng mga bansang hindi kumikilala sa Diyos, tulad ng pagputol ng sarili o pag-ahit ng buhok kapag may namatay. Iyon ang ginagawa ng ibang tao noon bilang palatandaan ng kalungkutan, pero hindi iyon para sa bayan ng Diyos.

Pagkatapos, binibigyan sila ni Moises ng mahabang listahan ng mga hayop. May mga hayop na puwedeng kainin, tulad ng baka, tupa, at usa. May mga hindi puwede, tulad ng baboy, kamelyo, at iba't ibang uri ng ibon na kumakain ng patay na hayop, tulad ng agila at buwitre. Ang mga hayop na ito ay tinatawag na "marumi," hindi dahil masama ang mga ito, kundi dahil iyon ang tinakda ng Diyos bilang bahagi ng pagiging naiiba ng kaniyang bayan.

Pagkatapos ng listahan, pinag-uusapan naman ang tungkol sa ikapu, ibig sabihin, ikasampung bahagi ng ani. Taon-taon, dadalhin ng bayan ang ikapu ng kanilang trigo, alak, at langis sa lugar na pinili ng Diyos, at doon sila kakain nang masaya kasama ang kanilang pamilya, sa harap ng Panginoon. Tuwing ikatlong taon naman, ang ikapu ay hindi dadalhin sa malayo kundi iiwan sa bayan, para sa Levita na walang sariling lupa, at para din sa dayuhan, ulila, at balo, mga taong madalas naiiwan at walang sapat.

What Does This Mean?

Ang mga patakarang ito ay hindi basta-basta lang mga alituntunin tungkol sa pagkain. Ipinapakita nila na ang bayan ng Israel ay pag-aari ng Diyos, tulad ng isang bagay na inilaan mo para sa isang espesyal na gamit. Sa Tagalog, may salita tayong "tipan," ibig sabihin, isang matibay na kasunduan sa pagitan ng Diyos at ng kaniyang bayan. Dahil nasa tipan sila, iba ang paraan ng kanilang pamumuhay, kahit sa simpleng bagay gaya ng kung ano ang kinakain nila.

Totoo na mahirap intindihin kung bakit baboy ang itinuring na marumi pero hindi ang tupa. Hindi ito sinasabi sa teksto mismo. Marahil hindi naman talaga ang punto kung bakit ito o iyon ang listahan, kundi ang katotohanan na sumunod sila kahit hindi lahat ipinaliwanag. Minsan, ganoon din tayo: hindi lahat ng utos ng Diyos may kumpletong paliwanag, pero tinatanong natin kung tayo ba ay magtitiwala sa kaniya kahit hindi lahat malinaw.

Ang bahagi tungkol sa ikapu naman ay nagpapakita ng ibang bagay: ang pagbibigay ay hindi lamang tungkol sa tungkulin, kundi tungkol sa pagsasaya sa harap ng Diyos, at tungkol sa pag-aalala sa mga taong walang sariling lupa o kita.

The Common Thread

Ang pagiging "inilaan" ng Israel para sa Diyos ay bahagi ng mas malaking kuwento. Pinili sila ng Diyos hindi dahil mas magaling sila kaysa sa ibang bansa, kundi dahil minahal niya sila at nangako siya sa kanila. Sa Bagong Tipan, makikita natin na ang mga sumasampalataya kay Jesus ay tinatawag ding "sariling pag-aari" ng Diyos, kahit hindi sila Israelita. Ang pangako ay lumalawak: hindi lang isang bansa ang pinili ng Diyos, kundi lahat ng sumasampalataya sa kaniyang Anak.

Ang pag-aalala sa Levita, sa dayuhan, sa ulila, at sa balo ay hindi rin nawawala sa kuwento ni Jesus. Siya rin ang laging lumalapit sa mga taong naiiwan at walang sapat. Kaya kahit ang tungkol-sa-ani na bahagi ng kabanatang ito ay tumuturo pala sa puso ng Diyos na gustong may pagmamalasakit tayo sa isa't isa.

For You

Maaaring hindi mo na kailangang alamin kung alin ang "malinis" o "marumi" na hayop ngayon, pero puwede mong itanong sa sarili mo: paano ko ipinapakita na ako ay pag-aari ng Diyos sa simpleng mga bagay sa araw-araw, hindi lang sa malalaking bagay? At kapag may natatanggap kang bagay, pera, o oras, may bahagi ka bang inilalaan para sa mga taong kulang, tulad ng pagbibigay sa Levita noon?

Talk About It

Bakit kaya ipinagbawal ng Diyos ang mga kaugalian ng ibang bansa, kahit mukhang simpleng kaugalian lang ito?

May bahagi ka bang laging inililaan para sa iba, katulad ng ginawa ng Israel para sa Levita, dayuhan, ulila, at balo?

Praying Together

Panginoon, salamat dahil tinawag mo kaming maging iyong sarili. Tulungan mo kaming magtiwala sa iyo kahit hindi lahat ng iyong utos malinaw sa amin, at turuan mo kaming mag-isip din sa mga taong kulang sa paligid namin. Amen.