EZRA 5

Ang Paliwanag

May mga taong sumuko sa gitna ng isang gawain. Ganoon ang nangyari sa mga Judio na bumalik mula sa Babilonia. Nagsimula silang magtayo ng templo sa Jerusalem, ang tahanan ng Diyos, pero tumigil sila. Baka napagod. Baka natakot. Ang kapitulong ito ay nagsisimula sa dalawang lalaking nagsalita: si Hagai at si Zacarias. Mga propeta sila, ibig sabihin mga tao na binigyan ng Diyos ng mensahe para sa kaniyang bayan. Sinabi nila ang salita ng Diyos sa mga Judio, at ang natigil na gawain ay nagsimulang muli.

Dalawang lalaki ang tumayo: si Zerubabel, ang pinuno, at si Josue, ang pari. Bumangon sila at itinayong muli ang tahanan ng Diyos. At ang mga propeta ay nasa tabi nila, nanghihikayat, hindi lang sa simula pero habang tumatagal ang trabaho.

Pero hindi nagtagal at dumating ang tatlong bisita na hindi inaasahan: si Tatenai, ang gobernador ng buong lalawigan sa ibayo ng Ilog, si Setar Bozenai, at ang kanilang mga kasamahan. Nagtanong sila ng dalawang matatalim na tanong. "Sino ang nag-utos na itayo ninyo ang tahanang ito?" At pagkatapos: "Ano ang mga pangalan ng mga lalaking gumagawa sa gusaling ito?"

Isipin mo iyon. Hindi lang nila tinanong kung sino ang nag-utos. Tinanong nila ang mga pangalan. Sinusulat nila ang pangalan ng bawat tao. Iyon ay maaaring makatakot. Kapag alam ng mga makapangyarihan ang pangalan mo, maaari nilang hanapin ka mamaya.

Pero pagkatapos ay may isang maliit na pangungusap sa Bibliya na hindi mo dapat malampasan: "ang mata ng Diyos ay nasa mga nakatatanda ng mga Judio, at hindi sila pinigilan ng kanilang mga kalaban." Hindi nagpadala ang Diyos ng anghel na may espada. Hindi nawala ang mga opisyal. Nanatili silang nagtatanong at nagsusulat. Pero hindi natigil ang gawain. Ganoon nagtatrabaho ang Diyos dito: hindi maingay, pero tunay.

Sumulat si Tatenai ng liham kay haring Dario. At kapag binasa mo ang liham na iyon, may nakakagulat. Hindi ito galit na liham. Sinabi niya na maganda ang pagkakagawa ng templo, na maayos na umuusad ang gawain. Isinama pa niya ang buong sagot ng mga Judio, nang hindi ito pinaikli.

At ang sagot na iyon ay tapat. Hindi sinabi ng mga Judio: "Kami ang mabubuting tao." Sinabi nila: "Kami ay mga lingkod ng nag-iisang Diyos ng langit at lupa." At pagkatapos ay sinabi nila ang pinakamahirap na bahagi ng kanilang sariling kasaysayan. Ginalit ng kanilang mga ninuno ang Diyos. Kaya ibinigay sila ng Diyos sa kamay ni Nebucadnezar, na sumira sa templo at nagdala sa kanila sa Babilonia. Hindi nila itinago ang kanilang kahihiyan. Sinabi nila ito sa mga taga-ibang bansa.

Pero hindi doon nagtapos ang kuwento. Nag-utos si haring Ciro na itayong muli ang tahanan ng Diyos. Ibinalik pa niya ang ginto at pilak na kinuha ni Nebucadnezar. At si Sesbazar ay naglagay ng pundasyon. Ang mga huling salita ay tapat: ginagawa ngayon, ngunit hindi pa tapos.

Ano ang Ibig Sabihin Nito?

Ang kapitulong ito ay tungkol sa gawain ng Diyos na tumutuloy kahit may mga tao na sumusubaybay, nagtatanong, at nagsusulat ng mga pangalan. Ang proteksiyon ng Diyos ay hindi laging mukhang himala. Minsan ang hitsura nito ay: nagpatuloy lang sila.

At may pangalawang bagay. Ang mga Judio ay hindi nagpanggap. Sinabi nila: nagkasala kami, at ganito ang naging kahihinatnan. Ang pagiging tapat tungkol sa iyong nakaraan ay hindi nagpahina sa kanila. Ito ang naging pinakamalakas na bahagi ng kanilang sagot, dahil ipinakita nito kung sino ang tunay na naghahari sa kasaysayan: hindi si Nebucadnezar, hindi si Ciro, kundi ang Diyos.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang templo ay ang lugar kung saan nakatira ang Diyos sa gitna ng kaniyang bayan. Kaya napakahalaga nitong bahay na bato at troso. Ito ang tanda ng pangako ng Diyos: hindi ko kayo iiwan.

Nang dumating si Jesus, sinabi niya ang isang bagay na nakabigla sa mga tao: siya mismo ang templo. Sa kaniya nakatira ang Diyos sa gitna natin, hindi na sa pader kundi sa isang katawan, isang puso, isang mukha. At si Jesus ay sinira rin, tulad ng templo noon. Pero itinayo siyang muli sa ikatlong araw. Ang Diyos ay hindi kailanman nag-iwan ng gawaing hindi tapos.

Para sa Iyo

Ang mga huling salita ng kapitulo ay maaaring maging tungkol sa iyo: ginagawa ngayon, ngunit hindi pa tapos. Hindi mo pa kailangang matapos. Hindi ka pa perpekto sa pananampalataya, sa pagpapatawad, sa pagiging tapat. Ayos lang iyon. Ang mahalaga ay huwag kang tumigil.

At may isang tanong para sa iyo mula sa kapitulong ito: kaya mo bang sabihin ang mali mo nang hindi pinapaganda? Ang mga Judio ay nagawa iyon sa harap ng gobernador. Ang tapang na iyon ay galing sa pagtitiwala na hindi sila ibinababa ng Diyos.

Isipin mo rin: sino ang iyong Hagai o Zacarias? Sino ang naghihikayat sa iyo kapag pagod ka? At kanino ka maaaring maging ganoon?

Pag-usapan Natin

Bakit sa palagay mo hindi ipinatigil ng Diyos ang mga opisyal na iyon, kundi hinayaan lamang na magpatuloy ang gawain? Ano ang sasabihin nito tungkol sa paraan ng pagtulong ng Diyos?

Mahirap ba para sa iyo na sabihin ang isang bagay na hindi mo maipagmamalaki? Ano ang nagpapadali nito?

Sama-samang Pananalangin

Diyos ng langit at lupa, salamat na ang iyong mata ay nasa amin, kahit hindi namin nakikita. Tulungan mo kaming huwag tumigil kapag mahirap. Bigyan mo kami ng tapang na magsabi ng totoo, kahit tungkol sa aming mga pagkakamali. At salamat na ang iyong gawain sa amin ay hindi pa tapos, pero tatapusin mo ito. Amen.