Hagai 2

Ang Paliwanag

Isipin mo ang isang gusaling ginigiba at muling itinatayo. Ganoon ang templo sa Jerusalem. Dati itong maganda at maluwalhati, pero sinira ito ng kaaway, at ang mga tao ay dinala sa malayong lupain. Ngayon nakabalik na sila, at sinimulan nilang itayong muli ang bahay ng Diyos. Pero nang tingnan nila ito, parang wala lang. Maliit. Payak. Walang kislap.

May mga matatanda roon na nakita pa ang lumang templo noong bata pa sila. Naaalala nila ang ginto, ang laki, ang ganda. At ngayon, tumitingin sila sa bagong pundasyon at gusto nilang umiyak. Kaya nga tinanong sila ng Diyos sa pamamagitan ni propeta Hagai: "Sino ang nananatili sa inyo na nakakita sa dating kaluwalhatian ng tahanang ito? At paano ninyo ito nakikita ngayon?"

Hindi sinabi ng Diyos na mali ang kanilang lungkot. Pero tatlong beses niyang sinabi ang isang salita: magpakatatag. Kay Zerubabel na gobernador, kay Josue na punong pari, at sa lahat ng mga tao. At binigay niya ang dahilan: "gumawa kayo sapagkat kasama ninyo ako." Hindi dahil maganda ang gusali, kundi dahil kasama nila ang Diyos.

Pagkatapos may sinabi siyang malaki: yayanigin niya ang langit at ang lupa, ang dagat at ang tuyong lupain. Ang mga bansa ay magdadala ng kanilang mahahalagang bagay. At sinabi niya, "Akin ang pilak at ginto." Ibig sabihin, hindi problema ng Diyos ang kakulangan ng pera. Ang darating na kaluwalhatian ng bahay na ito ay mas dakila pa kaysa sa dati.

Pagkatapos, may kakaibang tanong si Hagai sa mga pari. Kung may nagdala ng banal na karne sa laylayan ng kaniyang damit, at masagi ng damit na iyon ang tinapay, magiging banal din ba ang tinapay? Sagot ng mga pari: hindi. Pero kung may taong marumi dahil humipo siya ng patay, at masagi niya ang pagkain, magiging marumi ba? Sagot nila: oo.

Ang aral ay matalas. Ang kabanalan ay hindi kumakalat na parang pintura sa kamay. Pero ang karumihan, oo. Sinabi ng Diyos na ganoon din ang bayan: kahit ano pa ang kanilang ihandog, marumi ito kung ang kanilang puso ay malayo sa kaniya. Naranasan nila ito. Kumuha sila ng dalawampung sukat ng butil, sampu lang ang naroon. Bulok, amag, kaunting ani. At sinabi ng Diyos ang isang malungkot na linya: "hindi pa rin kayo bumalik sa akin."

Pero hindi doon nagtapos. Dalawang beses niyang sinabi: "Isipin ninyo mula sa araw na ito." Walang binhi pa sa kamalig, walang bunga ang ubas at igos at olibo. Wala pang makita. At doon mismo sinabi ng Diyos: "pagpapalain ko kayo mula sa araw na ito."

Sa huli, may pangako para kay Zerubabel. Babagsak ang mga trono at kaharian, pero siya ay magiging tulad ng selyo sa singsing ng Diyos, ang singsing na ginagamit ng hari para lagdaan ang mahahalagang sulat. Malapit sa kamay ng Diyos. Pinili.

Ano ang Ibig Sabihin Nito?

Marami sa atin ang naghihintay na maganda muna ang lahat bago tayo maniwala na kasama tayo ng Diyos. Baliktad ang sinasabi ng Diyos dito. Habang pangit pa ang tanawin, habang wala pang bunga sa puno, doon siya nangako.

At may isang bagay na kailangan nating tanggapin nang tapat: sinasabi ng Diyos na ang kanilang mga handog ay marumi. Hindi sapat ang gumawa ng relihiyosong bagay kung ang puso ay hindi bumabalik. Hindi ito banta para takutin tayo. Ito ay paanyaya: bumalik kayo, at pagpapalain ko kayo.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang templo ay ang lugar kung saan naninirahan ang Diyos kasama ng kaniyang bayan. Nangako siya rito ng dalawang bagay: mas dakilang kaluwalhatian, at kapayapaan sa lugar na ito. Makalipas ang mga limandaang taon, may isang Bata na dinala sa templong iyon, at pagkatapos ay isang Guro na naglakad sa mga pasilyo nito. Si Jesus. Sa kaniya nakita ng mundo ang kaluwalhatian ng Diyos, at sa kaniya dumating ang kapayapaan.

At si Zerubabel? Isa siya sa mga ninuno ni Jesus. Ang selyo sa singsing ng Diyos ay hindi nawala. Ang pangakong ibinigay sa isang maliit na gobernador sa isang maliit na bayan ay tumuloy hanggang sa pagsilang ng Tagapagligtas.

Para sa Iyo

May mga bagay sa buhay mo na parang "wala lang." Baka ang pagsusumikap mo sa isang bagay na hindi mo magaling. Baka isang pagkakaibigan na hindi na katulad ng dati. Baka ang pananampalataya mo mismo, na hindi kasing lakas ng pananampalataya ng iba.

Hindi sinasabi ng Diyos na palakihin mo ito. Sinasabi niya, magpakatatag ka at gumawa ka, dahil kasama kita. Simulan mo kung saan ka naroon, kahit maliit pa ito. At kung alam mong may bagay sa puso mo na dapat mong ibalik sa Diyos, huwag mong ipagpaliban. Ngayon ang araw kung kailan siya nangangako ng pagpapala.

Pag-usapan Natin

Bakit kaya sinabi ng Diyos ang tungkol sa pagpapala habang wala pa namang bunga ang mga puno? Ano ang mahirap sa paniniwala sa ganoong pangako?

May nakita ka na bang bagay sa buhay mo na tila maliit o hindi sapat? Ano kaya ang sasabihin ng Diyos tungkol dito?

Manalangin Tayo

Panginoon, minsan tumitingin kami sa aming buhay at nag-iisip na wala itong halaga. Salamat po at hindi kayo naghihintay ng perpekto bago kayo mangako. Palakasin ninyo ang loob namin. Ibalik ninyo ang aming puso sa inyo, at tulungan ninyo kaming maniwala na kasama namin kayo. Amen.