Hosea 13

Ang Paliwanag

Si Hoseas ay isang propeta, isang tao na binigyan ng Diyos ng mga salita na kailangang sabihin sa kaniyang bayan. Ang bayang iyon ay ang Israel sa hilaga, at madalas itong tinatawag na "Efraim," ang pangalan ng pinakamalaking tribo. Kung "Efraim" ang sinasabi ng Diyos, ang buong bansa ang tinutukoy niya.

Nagsisimula ang kabanata sa isang malungkot na paglingon sa nakaraan. Noong unang panahon, kapag nagsalita ang Efraim, may panginginig, may respeto ang mga tao sa kaniya. Ngunit nagsimula silang sumamba kay Baal, isang diyos na hindi Diyos. At sabi ng teksto: "namatay siya." Hindi lang nagkasala, namatay.

Ngayon ay lumala pa. Kumukuha sila ng pilak, iniaabot sa mahuhusay na manggagawa, at ang mga manggagawa ay gumagawa ng magaganda at makikinis na diyus-diyosan. Pagkatapos ay hinahalikan ng mga tao ang mga guyang gawa sa metal. Isipin mo iyon: hinalikan mo ang isang bagay na kagagawa lang ng kapitbahay mo kahapon.

Sinasabi ng Diyos kung ano ang mangyayari sa lahat ng iyon: mawawala silang tulad ng ulap sa umaga, tulad ng hamog na natutuyo, tulad ng ipa na tinatangay ng hangin, tulad ng usok. Apat na larawan, at pare-pareho ang mensahe: hindi ito tumatagal.

Pagkatapos ay nagsalita ang Diyos tungkol sa sarili niya. "Ngunit ako si Yahweh na inyong Diyos, na nagpalabas sa inyo mula sa lupain ng Egipto." Kilala niya sila sa disyerto, sa lupain kung saan halos walang tubig. Siya ang nag-alaga sa kanila. At pagkatapos ay dumating ang pinakamasakit na bahagi: nang magkaroon sila ng pastulan at mabusog, naging mapagmalaki ang puso nila, at nakalimutan nila ang Diyos. Hindi ang gutom ang nagpalimot sa kanila. Ang kabusugan.

Ngayon ay dumating ang mga larawan na nakakagulat. Sinasabi ng Diyos na siya ay magiging tulad ng isang leon, isang leopardo na nag-aabang sa tabi ng daan, isang oso na kinuha ang mga anak. Hindi ito magaan na pananalita. Hindi ito pinapalambot ni Hoseas, at hindi rin natin dapat palambutin. Sabi ng Diyos sa taludtod 9: ikaw ay laban sa akin, at ako ang tumutulong sa iyo.

Pagkatapos ay may mga tanong: "Nasaan ngayon ang iyong hari?" Dati ay humingi sila ng hari, at ngayon ay wala nang hari na makakapagligtas sa kanila. May kakaibang larawan din: isang sanggol na dapat nang isilang, ngunit hindi lumabas. Isang bayan na tumatanggi na magsimulang muli.

Ang taludtod 14 ay mahirap. Nagtatanong ang Diyos kung ililigtas nga ba niya sila mula sa kamatayan, at tinatawag niya ang Kamatayan na dalhin ang mga salot nito. At pagkatapos: "Nakatago mula sa aking mga mata ang kahabagan." Nagtatapos ang kabanata sa hangin mula sa silangan na tumutuyo sa mga bukal, at sa digmaan sa Samaria na napakalupit, hanggang sa mga sanggol. Hindi tinatago ni Hoseas ang mukha ng digmaan.

Ano ang Ibig Sabihin Nito?

Ito ang pinakamalinaw na pangungusap sa kabanata: "liban sa akin, wala nang ibang tagapagligtas." Lahat ng iba ay pinaghirapan ng tao, magaganda ngunit walang buhay, at nawawalang tulad ng usok.

At may isa pang mensahe, mahirap ngunit totoo: ang Diyos ay hindi walang pakialam. Kung wala siyang pakialam, hindi siya magagalit. Ang oso sa taludtod 8 ay oso na kinuha ang mga anak, at iyon ay larawan ng pag-ibig na nasaktan, hindi ng malamig na paghihiganti. Sasabihin ko sa iyo nang tapat: hindi ko lubos na maipaliwanag kung bakit ganito kalupit ang mga salita ng Diyos dito. Hindi ito itinago ng Bibliya, at may mga tanong na dapat nating iwang bukas.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Sa gitna ng kadiliman ay may isang tanong na parang sumisilip sa hinaharap: "Kamatayan, nasaan ang iyong mga salot?" Dito ito parang hamon. Ngunit maraming taon ang lumipas, at nakita ng mga sumulat ng Bagong Tipan ang katuparan nito nang bumangon si Jesus. Ang parehong mga salita ay naging sigaw ng tagumpay: nawala ang tibo ng kamatayan.

Sabi ng Diyos: wala nang ibang tagapagligtas maliban sa akin. At pagkatapos ay dumating siya mismo, sa katauhan ni Jesus, na ang pangalan ay nangangahulugang "ang Panginoon ang nagliligtas." Hindi pilak na guya. Isang tunay na Tagapagligtas na may dugo at laman.

Para Sa Iyo

Ang panganib sa kabanatang ito ay hindi ang gutom. Ito ang kabusugan. Kapag ayos ang lahat, kapag maayos ang klase, kompleto ang mga kaibigan, walang problema sa bahay, madali mong makakalimutan ang Diyos nang hindi mo napapansin. Hindi ka nagpasyang tumalikod. Basta na lang nakalimutan.

Kaya subukan mo ito ngayong linggo: kapag may mabuting nangyari sa iyo, sabihin mo agad sa Diyos ang salamat. Isang pangungusap lang. Iyon ang paraan ng puso na hindi nakakalimot.

Pag-usapan Natin

Ano ang mga bagay na mahalaga sa iyo ngayon na baka madali mong pagkatiwalaan nang higit pa sa Diyos?

Alin sa kabanatang ito ang pinakamahirap para sa iyo, at bakit? Puwede kang magtanong kahit walang sagot.

Sama-samang Panalangin

Panginoon, tapat ninyong sinabi sa amin ang mga bagay na mahirap pakinggan. Salamat na hindi ninyo kami niloloko. Tulungan ninyo kaming huwag makalimot kapag ayos ang lahat sa amin. Kayo lang ang aming Tagapagligtas, at hinahanap ka namin. Amen.