Malakias 1

Ang Paliwanag

Malayo na ang panahon mula nang bumalik ang mga Israelita mula sa pagkabihag. Naitayo na muli ang templo. May altar, may mga pari, may mga handog. Sa labas, mukhang maayos ang lahat. Ngunit may isang bagay na nasira sa loob, at iyon ang dahilan kung bakit ipinadala ng Diyos si Malakias.

Ang unang sinabi ng Panginoon ay hindi pagalit. "Inibig ko kayo," sabi ni Yahweh. Iyon ang simula ng lahat. Pero ang sagot ng bayan ay isang tanong: "Paano mo kami inibig?" Parang sinasabi nila: talaga ba? Saan namin makikita iyon? Napansin mo ba ang tono? Hindi sila nagtatanong para malaman. Nagtatanong sila para tumanggi.

Sinagot sila ng Diyos sa pamamagitan ng dalawang magkapatid mula sa napakatagal nang panahon: si Jacob at si Esau. Sa dalawa, pinili ng Diyos si Jacob, at mula kay Jacob nanggaling ang Israel. Ang mga lupain ng Edom, ang lahi ni Esau, ay naging wasak na lugar. Hindi ito madaling talata. Nagtatanong pa rin ang mga tao hanggang ngayon kung bakit ganito ang salita ng Diyos, at hindi ako magkukunwaring may malinis akong sagot. Ang punto na binibigyang-diin ni Malakias ay ito: nabuhay pa ang Israel, naibalik sila, at hindi iyon dahil mas mabait sila kundi dahil pinili sila ng Diyos at tinupad niya ang kaniyang pangako.

Pagkatapos ay lumipat ang usapan sa altar. Dito na nagiging matalim. Ang isang anak ay gumagalang sa kaniyang ama, sabi ng Diyos. Ang isang lingkod ay gumagalang sa kaniyang amo. "At kung isa nga akong Ama, nasaan ang aking karangalan?"

Ganito kasi ang nangyayari. Sa kawan ng bawat pamilya ay may mga hayop na malulusog at may mga hayop na bulag, pilay, o may sakit. Kapag may handog para sa Diyos, alin ang dinadala nila? Iyong hindi na nila kailangan. Iyong halos mamamatay na rin naman. Dinadala nila ito sa altar at inaakalang okay lang.

Kaya may itinanong ang Diyos na napakasakit pakinggan: subukan ninyong ibigay iyan sa inyong gobernador. Tatanggapin ba niya kayo? Isang bulag na hayop bilang regalo sa gobernador? Kahit sino ay mapapahiya. Pero sa Diyos, akala nila, puwede na.

At may isa pang bagay na sinabi nila na parang bulong lang, pero narinig ng Diyos: "Nakakapagod na ito." Ang paglilingkod sa Panginoon ay naging isang mabigat na gawain na lang para sa kanila. Kaya sinabi ng Diyos ang isang bagay na nakakagulat: mas mabuti pang may magsara na lang ng pintuan ng templo kaysa magsindi kayo ng apoy sa aking altar nang walang kabuluhan.

Ano ang Ibig Sabihin Nito?

Hindi galit ang Diyos dahil kulang ang natanggap niya. Hindi siya nagugutom. Galit siya dahil ang paraan ng pagbibigay ng tao ay nagsasabi ng totoo tungkol sa puso nila.

Kapag ibinigay mo sa isang tao ang tira mo, sinasabi mo sa kaniya: hindi ka gaanong mahalaga sa akin. Iyon mismo ang ginagawa ng Israel sa Diyos, at pagkatapos ay nagtataka pa sila kung mahal ba sila ng Diyos.

Pansinin mo: pitong beses sa kabanatang ito ay sumasagot ang bayan ng "Paano?" Paano mo kami inibig? Paano namin hinamak ang iyong pangalan? Paano ka namin dinungisan? Hindi nila nakikita. Nabulag sila sa sarili nilang gawi. Ang pinakamapanganib na kasalanan ay hindi iyong alam mong mali, kundi iyong nakasanayan mo na kaya hindi mo na napapansin.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Sa gitna ng lahat ng ito, may isang talata na parang bintana na bumubukas. Sinabi ng Diyos na mula sa pagsikat ng araw hanggang sa paglubog nito, magiging dakila ang kaniyang pangalan sa mga bansa. Sa panahon ni Malakias, imposible pa ito. Ang mga bansa ay hindi kumikilala kay Yahweh.

Pero dumating si Jesus. At ngayon, sa buong mundo, sa Pilipinas at sa lahat ng lugar na hindi pa naiisip ni Malakias, may mga taong tumatawag sa pangalan ng Diyos.

At may isa pang bagay. Ang bayan ay nagbigay ng may kapintasan. Nang dumating si Jesus, siya ang naging handog na walang anumang kapintasan. Ang hindi kayang ibigay ng tao sa Diyos, ibinigay mismo ng Diyos para sa atin.

Para sa Iyo

Hindi ka nagdadala ng tupa sa altar. Pero may altar ka pa rin, sa paraang ito: may mga oras kang ibinibigay sa Diyos at may mga oras kang ibinibigay sa iba.

Tanungin mo ang sarili mo nang tapat. Kapag nananalangin ka, iyon ba ang huling tatlong segundo bago ka makatulog, kapag halos wala ka nang laman ang utak? Kapag may kailangang tulungan sa bahay o sa simbahan, iyong tira mo ba ang ibinibigay mo?

Hindi mo kailangang maging perpekto. Ang hinihingi ng Diyos ay hindi ang pinakamagaling, kundi ang totoo. Bigyan mo siya ng isang bagay na talagang mahalaga sa iyo: ang atensyon mo, ang oras mo kapag gising ka pa, ang isang bagay na medyo masakit ibigay. Doon mo malalaman kung gaano siya kahalaga sa iyo.

Pag-usapan Natin

Nagtanong ang bayan, "Paano mo kami inibig?" Kung tapat ka, may mga sandali ba na parang ganoon din ang tanong mo sa Diyos? Ano ang nagpapa-isip sa iyo nito?

Ano ang isang bagay na nakasanayan mo nang gawin nang tamad-tamad para sa Diyos, na hindi mo na napapansin?

Manalangin Tayo

Panginoon, dakila kang Hari, at madalas kong nakakalimutan iyon. Patawarin mo ako sa mga pagkakataong ang tira ko na lang ang ibinibigay ko sa iyo. Buksan mo ang mga mata ko para makita ko kung ano ang totoong nangyayari sa puso ko. Salamat na kahit kulang ang handog ko, ibinigay mo si Jesus na walang kapintasan. Turuan mo akong magmahal sa iyo nang tapat. Amen.