Job 24

Ang Paliwanag

Si Job ay nakikipag-usap muli sa mga kaibigan niya na nagtuturo sa kaniya. Sa kabanatang ito, tinatanong niya ang Diyos ng isang tanong na hindi madaling sagutin: bakit hindi agad pinaparusahan ng Diyos ang mga taong gumagawa ng kasamaan?

Inilalarawan ni Job kung gaano kalupit ang mga masasamang tao sa kaniyang panahon. Kinukuha nila ang lupa ng ibang tao, ninanakaw ang kawan ng mga ulila, at pinapaalis ang mahihirap sa daan. May mga taong kinukuha pa nga ang mga bata mula sa kanilang mga ina bilang bayad sa utang. Samantala, ang mga mahihirap at nangangailangan ay naghihirap nang matindi. Naghahanap sila ng pagkain gaya ng mga ligaw na hayop sa ilang. Natutulog silang hubad sa lamig, walang panakip, walang tirahan. Umaani sila ng ubas para sa may-ari ng bukid, pero sila mismo ay nauuhaw at gutom. Umiiyak sila, dumadaing sila, pero sinabi ni Job na "hindi pinapansin ng Diyos ang kanilang mga panalangin."

Pagkatapos, inilarawan ni Job ang mga taong gumagawa ng masama sa dilim, ang mamamatay-tao, ang magnanakaw, ang nangangalunya, mga taong takot sa liwanag ng araw dahil ayaw nilang makita ang kanilang mga gawain. Sa unang tingin, mukhang ligtas sila, masaya pa nga.

Pero sa dulo ng kabanata, may bagay na nagbabago. Sinabi ni Job na ang Diyos talaga ang tumitingin sa lahat ng ito, kahit hindi nakikita agad. "Ang mata niya ay nasa kanilang mga kinikilos," sabi niya. Sa tamang panahon, ang mga makapangyarihang tao na akala nating ligtas, biglang matatanggal, gaya ng dulo ng butil ng palay na pinuputol.

Ano ang Kahulugan Nito?

Si Job ay hindi natatakot magtanong sa Diyos ng mga mahirap na tanong. Hindi niya sinasabi na mali ang Diyos, pero hinahayaan niyang makita natin kung gaano kahirap unawain ang paghihintay sa katarungan. Kung minsan, tila natutagpuan ng mga masasamang tao ang paraan para makaligtas sa parusa, habang ang mga mabubuti at mahihirap ay siyang naghihirap. Hindi ito madaling isip para sa isang bata, at hindi rin madali para sa mga matatanda.

Ang mahalaga rito ay hindi ang pagbigay ng agarang sagot, kundi ang katapatan. Kinikilala ni Job na hindi niya lahat naiintindihan ang paraan ng Diyos, pero pinananatili niya ang paniniwala na ang Diyos ay tumitingin, kahit tila tahimik. Iyan ay isang malaking bagay sa pananampalataya: ang magtiwala sa Diyos kahit hindi mo makita agad ang kaniyang ginagawa.

Ang Iisang Kuwento

Ang tanong na itinaas ni Job, kung bakit tila nananatiling walang parusa ang kasamaan, ay tanong na tinutugunan din sa buong Kasulatan. Sa Bibliya, ipinangako ng Diyos na darating ang araw kung kailan ituwid niya ang lahat. Si Jesus mismo, habang siya ay nasa lupa, ay nakita ang mga taong nagdurusa gaya ng inilarawan ni Job, mga ulila, mahihirap, mga taong walang tirahan. Hindi siya lumayo sa kanila. Sa halip, siya mismo ay nakaranas ng kawalang-katarungan, hinatulan siya nang hindi siya nagkasala, ipinako sa krus na hubad, gaya ng mga naghihirap na binanggit ni Job. Pero sa muling pagkabuhay niya, ipinakita ng Diyos na ang huling salita ay hindi sa kasamaan. Darating ang panahon ng tunay na paghuhukom, at si Jesus ang magiging tagahatol na ganap na makatarungan.

Para Sa Iyo

Kung minsan, makikita mo sa paligid mo ang mga bagay na tila hindi patas: may taong nandaraya at walang parusa, may bata na inaapi at walang tumutulong. Okay lang na magtanong ka rito, gaya ni Job. Hindi kasalanan ang magtanong sa Diyos. Ang mahalaga ay huwag mong iwanan ang Diyos kahit hindi mo pa nakikita ang sagot. Manatili kang tapat, gumawa ng tama kahit walang nakakakita, at maniwala kang tumitingin ang Diyos, kahit sa mga panahong tahimik siya.

Pag-usapan Ito

Bakit kaya hindi sinabi sa atin ng Diyos kung kailan niya ganap na parurusahan ang kasamaan?

May naranasan ka na bang bagay na tila hindi patas? Ano ang iyong ginawa noon?

Manalangin Tayo

Panginoon, kung minsan hindi namin naiintindihan kung bakit tahimik ka habang may nasasaktan. Tulungan mo kaming magtiwala sa iyo kahit hindi namin makita agad ang iyong ginagawa. Turuan mo kami na gumawa ng tama, kahit walang nakakakita, dahil alam naming tinitingnan mo kami. Amen.