1 Tesalonica 3

Ang Paliwanag

Isipin mo si Pablo, hindi bilang malayong pangalan sa Bibliya, kundi bilang isang tao na hindi na makatulog dahil sa kaba. Iniwan niya ang mga taga-Tesalonica sa gitna ng matinding pag-uusig. Hindi siya sigurado kung buhay pa ang kanilang pananampalataya o kung natumba na sila. Sabi niya mismo, "nang hindi ko na kayang tiisin pa, nagsugo ako" upang malaman kung nananatili sila. Iyon ang taimtim na pag-aalala ng isang tao na mahal ang mga taong iniwan niya, hindi ang malamig na tungkulin ng isang misyonero na tumitsek lang sa listahan.

Pinapunta niya si Timoteo, hindi para maniktik o mangaral pababa sa kanila, kundi para "palakasin at aliwin" sila tungkol sa kanilang pananampalataya. Sinabi rin niyang matagal na niya silang binalaan: darating ang paghihirap, at nagkatotoo talaga ito. Wala rito ang pangakong magiging madali ang buhay Kristiyano. Sa katunayan, sinabi niya na ito ang bahagi ng tawag nila, "sapagkat inyong nalalaman na sa bagay na ito kami ay hinirang."

Nang bumalik si Timoteo dala ang balita, hindi ito nagulat na napakasaya ni Pablo. Matatag pa ang mga taga-Tesalonica sa pananampalataya at pag-ibig. Naaliw si Pablo, sabi niya, "sa lahat ng aming pagkabalisa at pagdadalamhati." Kapansin-pansin ang salitang ginamit niya: "sapagkat ngayon, nabubuhay kami kung mananatili kayong matatag sa Panginoon." Halos sinabi niya na ang buhay niya, ang kanyang lakas na tumayo bawat araw, nakadugtong sa kung paano tumatayo ang mga kapatid niya sa pananampalataya.

Tinapos niya ang kabanatang ito ng isang panalangin, hindi ng payo. Idinasal niya na sila ay maging masagana sa pag-ibig, at na palakasin ang kanilang puso, walang kapintasan sa kabanalan, hanggang sa "pagdating ng ating Panginoong Jesus kasama ang lahat ng kaniyang mga banal." Ang kabanata na nagsimula sa kaba ay natapos sa pag-asa na tumitingin pasulong, hindi lang sa kasalukuyang paghihirap.

Ano ang Kahulugan Nito?

May bagay dito na kailangan mong marinig kung ikaw ay minsan nang nag-aalala tungkol sa relasyon mo, o tungkol sa kung paano ka kikitahin ng buhay. Ipinapakita ni Pablo na hindi kasalanan ang mag-alala para sa isang taong mahal mo. Hindi ito palatandaan ng mahinang pananampalataya. Ang malalim na pagmamahal ay talagang naglalakip ng kaba, ng gabi na hindi ka makatulog dahil sa iniisip mo ang buhay ng iba.

Pero pansinin din ito: ang pag-aalala ni Pablo ay hindi natapos sa sarili niyang takot. Ipinadala niya si Timoteo, sinusulatan niya sila, idinadalangin niya sila "gabi at araw." Ang kaba ay ginawa niyang aksyon at panalangin, hindi lamang panloob na pagkabalisa na kumakain sa loob. Ito ang pagkakaiba sa pagitan ng pag-aalala na naglulumpo sa iyo, at pag-aalalang nagtutulak sa iyo palapit sa Diyos at sa tao mo.

May isa pang bagay na dapat mong dinggin: paghihirap ay hindi palatandaan na iniwan ka na ng Diyos. Malinaw na sinabi ni Pablo na nauna na niyang ipinaalam sa kanila na darating ang kapighatian, at ito ay bahagi ng kung sino sila bilang mananampalataya. Kung minsan may nagsasabing kung tunay ka na naniniwala, dapat lumiliit ang mga problema mo. Hindi ganito ang sinasabi ni Pablo. Ang paghihirap ay totoo, at kung minsan hinirang ka talaga para dito.

Ang Iisang Kuwento

Bumabalik lagi ang lahat sa isang punto: si Jesus, na darating na muli. "Sa pagdating ng ating Panginoong Jesus kasama ang lahat ng kaniyang mga banal," sabi ni Pablo. Ang buong pagmamahal, pag-alala, kaba, at pananalangin sa kabanatang ito ay tumitingin patungo sa isang araw kung kailan ang lahat ng ito ay magkakaroon ng saysay: kung sasama ka man sa hanay ng mga banal na kasama niya.

Ito ang thread na dumadaloy sa buong Biblia. Hindi tayo iniiwan ng Diyos sa gitna ng kaba, kundi ipinadadala niya ang tao, ipinadadala niya ang Espiritu, at higit sa lahat, ipinadala niya si Jesus. Si Jesus na alam ang paghihirap dahil dumaan siya rito, hindi sa layo, kundi sa katawan. At si Jesus ang sisilip sa iyo hindi bilang mahigpit na hukom lamang, kundi bilang taong nagpapalakas ng puso mo, gaya ng idinasal ni Pablo, "upang palakasin ang inyong mga puso na walang kapintasan sa kabanalan."

Para Sa Iyo

May mga gabi na baka mararamdaman mo ang parehong kaba ni Pablo: para sa kaibigan mong nawawalan ng pananampalataya, para sa sarili mong takot na hindi ka na makayanan ang presyon ng eskuwela, relasyon, o kung ano man ang iniisip ng iba tungkol sa iyo. Huwag mong ituring iyon bilang kahinaan. Dalhin mo iyon sa panalangin, gaya ni Pablo, "gabi at araw," at kung may makakausap ka, gawin mo iyon. Hindi ka dapat mag-isa sa kaba mo.

At kung ikaw naman ang minsan naghihirap, alalahanin mo na hindi ito senyales na iniwan ka ng Diyos. Ang tunay na pananampalataya kadalasan ay lumalaban, hindi tumatakas, sa gitna ng paghihirap. Hanapin mo ang mga taong tutulong sa iyong tumatag, tulad ni Timoteo na ipinadala para lang palakasin at aliwin. Baka ikaw naman ang kailangan maging Timoteo para sa isang kaibigan ngayon.

Pag-usapan Ito

Kailan ka huling nag-alala nang matindi para sa isang taong mahal mo sa pananampalataya? Ano ang ginawa mo sa alalahaning iyon?

Sa iyong buhay ngayon, ano ang isang "kapighatian" na baka hindi mo alam kung paano haharapin? Paano ang panalangin ni Pablo sa talata 12-13 makakatulong sa iyo?

Nagdarasal Tayo

Panginoon, salamat na hindi mo kami iniwan sa kaba namin nang mag-isa. Turuan mo kaming dalhin ang aming takot sa panalangin, gaya ni Pablo, at gawin mong lakas ang aming pag-ibig sa isa't isa. Palakasin mo ang aming puso, upang sa pagdating ni Jesus, matatag kaming matatagpuan, hindi sa aming sariling kakayahan, kundi sa pagkupkop mo. Amen.