1 Tesalonica 4

Ang Paliwanag

Nagsusulat si Pablo sa mga bagong Kristiyano sa Tesalonica. Bata pa ang simbahan doon, mga buwan lang ang tanda nito, at nakatira sila sa isang lungsod kung saan normal ang mga bagay na hindi normal para sa mga sumusunod kay Jesus. Kaya hindi siya nagsimula sa banta kundi sa isang pampalakas: "pinapalakas namin kayo at hinihikayat sa Panginoong Jesus." May tinuro na siya sa kanila noon tungkol sa kung paano lumakad at kung paano magbigay-lugod sa Diyos. Ang hiling niya ngayon: gawin pa ninyo itong higit pa. Hindi bagong tuntunin, kundi paglalim ng dati.

Tatlong bagay ang pinag-uusapan niya.

Una, ang katawan. "Ito ang kalooban ng Diyos: ang inyong pagpapakabanal, umiwas kayo sa kahalayan." Sabi niya, dapat alam ng bawat isa kung paano makitungo sa kaniyang asawa "ng may kabanalan at karangalan," hindi sa pagnanasa ng laman na gaya ng mga hindi nakakakilala sa Diyos. At may matalim siyang sinabi sa talata 6: huwag hayaang pagsamantalahan at dayain ng sinuman ang kaniyang kapatid sa bagay na ito. Kung gayon, ang seksuwalidad ay hindi lamang usapin ng "puwede o bawal." Usapin ito ng tao. May taong nasasaktan kapag ginagamit siya. At hindi tayo tinawag ng Diyos "sa karumihan, kundi sa kabanalan." Kaya ang pagtanggi sa mensaheng ito ay hindi pagtanggi kay Pablo, kundi sa Diyos na nagbigay sa atin ng Espiritu Santo.

Pangalawa, ang pang-araw-araw. Tungkol sa pag-ibig sa kapatid, sabi niya, hindi na kailangang isulat pa, dahil tinuruan na kayo ng Diyos na umibig sa isa't isa, at ginagawa nga ninyo ito sa buong Macedonia. Pero, dagdag niya, gawin pa ninyo itong higit pa. Pagkatapos ay isang kakaibang ambisyon: "pagsumikapan ninyong mamuhay ng tahimik, gawin ninyo ang inyong sariling gawain, at magtrabaho kayo sa inyong sariling mga kamay." Hindi para magmukhang banal, kundi upang makalakad ng maayos sa harap ng mga taong nasa labas ng pananampalataya, at upang hindi mangailangan ng anuman.

Pangatlo, ang kamatayan. May namatay na sa kanilang grupo, at nag-aalala sila. Sabi ni Pablo: ayaw kong magdalamhati kayo gaya ng mga hindi nakakatiyak tungkol sa kinabukasan. Ang batayan ng pag-asa ay hindi damdamin kundi isang pangyayari: si Jesus ay namatay at nabuhay na muli. Dahil doon, dadalhin ng Diyos kasama ni Jesus ang mga natutulog sa kaniya. Bababa ang Panginoon mismo mula sa langit, may sigaw, may tinig ng arkanghel, may trumpeta ng Diyos. Bubuhayin muna ang mga namatay kay Cristo. Pagkatapos, ang mga nabubuhay pa ay makakasama nila upang salubungin ang Panginoon. At ang punto ng lahat ng ito ay hindi kaba, kundi ito: "aliwin ang bawat isa ng mga salitang ito."

Ano ang Ibig Sabihin Nito?

Pansinin kung paano magkakaugnay ang tatlong bahagi. Ang katawan, ang trabaho, at ang kamatayan. Ang kabuuan ng buhay mo, hindi ang relihiyosong bahagi lang.

Marami ang nag-iisip na ang kabanalan ay listahan ng mga bawal. Pero binigkis ito ni Pablo sa dangal ng tao. Ang seksuwalidad ay malakas at maganda, at eksaktong dahil malakas ito, maaari itong makasakit. Kaya sinasabi niyang huwag dayain ang isang kapatid. Ang tanong ay hindi lang "gaano kalayo ang puwede," kundi "sino ang ginagamit ko para sa aking sarili?" Marami ang natututo sa kultura na ang katawan ng iba ay parang content na kinukonsumo. Sabi ni Pablo, hindi. May Espiritu Santo sa iyo. Sagrado ang katawan.

At ang ambisyong mamuhay ng tahimik? Radikal ito sa panahon kung saan ang halaga ng buhay ay tinatantiya sa dami ng nakakakita. Hindi ipinagbabawal ni Pablo ang pangarap. Sinasabi lang niya na ang tapat na pagbangon tuwing umaga, ang pag-aral, ang paggawa ng trabaho na hindi nakikita ng sinuman, at ang hindi pagpapabigat sa iba, ay tunay na anyo ng pag-ibig.

At sa harap ng kamatayan, hindi sinabi ni Pablo na huwag kang umiyak. Sinabi niya: huwag kang magdalamhati na walang katiyakan sa kinabukasan. Malaki ang pagitan ng dalawa.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Lahat ng ito ay nakabitin sa isang pangungusap: si Jesus ay namatay at nabuhay na muli. Iyan ang bukal ng kabanalan, dahil ibinigay niya ang kaniyang Espiritu sa iyo. Iyan ang bukal ng pag-ibig, dahil ang Diyos mismo ang nagturo sa atin na umibig. At iyan ang bukal ng pag-asa, dahil ang salitang gamit ni Pablo para sa mga patay ay "natutulog." Hindi dahil magaan ang kamatayan, kundi dahil may umaga. Ang kuwento ay hindi nagtatapos sa libingan kundi sa isang pagsasalubong: "sa ganitong paraan tayo ay makakapiling natin ang Panginoon." Walang hanggang pagsasama. Iyan ang dulo ng buong Bibliya.

Para Sa Iyo

Kunin natin ang isang tanong ni Pablo at ilapat sa iyong linggo: sino ang nasasangkot sa mga desisyon ko? Ang porn na binubuksan mo ng ala-una ng umaga ay may tunay na taong nasa likod nito. Ang taong kinakausap mo online ay may damdaming hindi laruan. Ang pagpapakabanal ay hindi tungkol sa pagiging malinis sa papel. Tungkol ito sa hindi paggamit ng tao para sa sarili mong ginhawa.

Pagkatapos, ang tahimik na bahagi. Piliin mo ngayong linggo ang isang bagay na gagawin mong mabuti kahit walang makakakita: isang takdang-aralin, isang pangako sa magulang, isang trabahong napagsawaan mo na. Tapusin mo ito. Iyon ang hitsura ng pananampalataya sa araw ng Martes.

At kung may kilala kang nagluluksa, huwag kang mag-alok ng paliwanag. Umupo ka lang, manatili, at kung may pagkakataon, sabihin mo ang naging pampalakas ng mga Tesalonica: bumangon si Jesus, kaya hindi ang kamatayan ang huling salita. Aliwin ang isa't isa ng mga salitang ito.

Pag-usapan Natin

Saan sa buhay mo mas madaling itanong ang "hanggang saan ang puwede?" kaysa sa "sino ang nasasaktan nito?" At bakit mas gusto mo ang unang tanong?

Totoo bang umaaliw sa iyo ang pag-asa sa muling pagkabuhay, o parang malayo at teoretikal lang ito? Sabihin mo ng tapat kung bakit.

Manalangin Tayo

Panginoong Jesus, namatay ka at nabuhay na muli, at ipinangako mong darating kang muli. Turuan mo akong ituring na sagrado ang aking katawan at ang katawan ng iba. Bigyan mo ako ng lakas para sa tahimik na katapatan na walang nakakakita. At kapag dumaan ang lungkot, tulungan mo akong magdalamhati na may pag-asa, hindi walang katiyakan. Salamat sa iyong Espiritu sa akin. Amen.