1 Timoteo 3

The Explanation

Si Pablo ay sumusulat kay Timoteo, isang batang lider ng iglesiya, tungkol sa mga taong pipili bilang tagapangasiwa (o obispo, tagapangasiwa ng iglesiya) at bilang diakono. Hindi ito basta listahan ng "mabubuting ugali" para gawing perpekto ang isang tao. Ito ay isang tapat na tanong: sino ang karapat-dapat pagkatiwalaan ng buhay-espiritwal ng ibang tao?

Ang tagapangasiwa, ayon sa teksto, dapat walang kapintasan, tapat sa kaniyang asawa, mahinahon, matalino, matino, magiliw sa mga panauhin, may kakayahang magturo. Hindi siya dapat sugapa sa alak, hindi marahas, hindi maibigin sa pera. Kailangang maayos niyang pinamamahalaan ang kaniyang sariling sambahayan, dahil kung hindi niya kayang pamahalaan ang kaniyang tahanan, paano niya pangangalagaan ang iglesiya ng Diyos? Hindi rin siya dapat baguhang mananampalataya, dahil may panganib na siya ay maging mapagmataas at mahulog sa parehong bitag ng diyablo. Kailangan din siyang igalang ng mga taong wala sa iglesiya, upang hindi siya mahiya at mahulog sa bitag.

Ganoon din para sa mga diakono: marangal, hindi dalawa ang salita, hindi sugapa sa alak, hindi sakim, may malinis na budhi. Sinabi rin ni Pablo na kailangan silang subukin muna bago sila maglingkod. May binanggit din tungkol sa mga babae na kailangang marangal, hindi mapanirang-puri, mahinahon at tapat.

Sa huling bahagi, sinabi ni Pablo na sumusulat siya upang malaman ni Timoteo kung paano kumilos ng wasto sa sambahayan ng Diyos, na siyang iglesiya ng buhay na Diyos, ang haligi at saligan ng katotohanan. At tapos niya ito sa isang matandang himno o pagpapahayag tungkol kay Kristo: nagpakita siya sa laman, pinatunayang matuwid ng Espiritu, nakita ng mga anghel, ipinahayag sa mga bansa, pinaniwalaan sa mundo, at itinaas sa kaluwalhatian.

What Does This Mean?

Sa unang tingin, mukhang ito ay teksto lamang para sa mga matatanda na, mga pastor at lider ng simbahan. Pero kung titigan mo ito nang mas malapitan, makikita mo na ang buong kabanata ay nagsasalita tungkol sa isang bagay na personal at direkta sa'yo: ang integridad. Hindi ito tungkol sa pagiging perpekto. Walang tao sa kabanatang ito na inilarawan bilang "walang kasalanan." Ito ay tungkol sa pagiging pare-pareho sa loob at sa labas, sa tahanan at sa publiko, kapag nakatingin ang tao at kapag wala.

Bakit mahalaga na maayos pamahalaan ng isang lider ang kaniyang sariling sambahayan bago siya pinagkakatiwalaan ng iglesiya? Dahil ang tapat mong buhay sa bahay, sa mga taong nakakakilala sa'yo, ay mas tunay kaysa sa imahe mong pinapakita sa publiko. Marami ang magaling magsalita sa harap ng grupo pero kabaligtaran naman kapag sarado na ang pinto. Sinasabi ni Pablo dito na hindi maaaring paghiwalayin ang dalawa. Ang tunay na karakter mo ay nakikita sa kung paano ka nakikitungo sa mga taong araw-araw mong kasama, hindi lamang sa mga taong pinagsisikapan mong pahalagahan ka.

Ang babala tungkol sa "baguhang mananampalataya" na naghatol tulad ng diyablo ay hindi tungkol sa edad, kundi tungkol sa kapalaluan. Ang mabilis na tagumpay, o pagkakaroon ng malaking papel bago pa handa, ay maaaring magpalaki ng ulo. Ito ay isang bagay na totoo pa rin ngayon, sa simbahan man o sa anumang larangan ng buhay.

The Common Thread

May malalim na dahilan kung bakit tinawag ni Pablo ang iglesiya na "haligi at saligan ng katotohanan." Hindi ito basta pagtitipon ng mga taong may magandang pag-uugali. Ito ay komunidad na dala-dala ang isang katotohanan na sobrang mahalaga na kung hindi maayos itong sinasabi at ipinapakita, mawawala ito sa mundo.

At ano ang katotohanang ito? Ito ang huling bahagi ng kabanata: si Kristo, na nagpakita sa laman, pinatunayang matuwid ng Espiritu, nakita ng mga anghel, ipinahayag sa mga bansa, pinaniwalaan sa mundo, at itinaas sa kaluwalhatian. Ito ang buong dahilan kung bakit may mga tagapangasiwa at diakono. Hindi para sa kapangyarihan o katayuan, kundi upang mabuhay at maipakita ng iglesiya ang katotohanan tungkol kay Kristo sa isang paraang mapananampalatayaan. Kung ang mga taong nagtuturo tungkol sa Diyos ay hindi tapat sa kanilang sariling buhay, ang mensahe mismo ang mawawalan ng lakas. Kaya't ang lahat ng ipinapakita ni Pablo, ang katapatan, ang kababaang-loob, ang integridad, hindi ito basta mga tuntunin. Ito ay pagprotekta sa kuwento ni Kristo mismo, upang ito ay hindi masira ng mga taong sinasabi lang pero hindi ginagawa.

For You

Malamang hindi ka pa magiging pastor o diakono ngayon, pero ang tanong na itinaas dito ay para sa'yo na. Ano ang katunayan ng iyong pananampalataya kapag walang nakakakita? Paano ka kumikilos sa bahay, sa mga kapatid mo, sa mga taong hindi mo kailangang bigyang-impresyon? Kung ang iyong online na imahe at ang iyong buhay sa totoong buhay ay dalawang magkaibang tao, ito ang tamang panahon upang tanungin mo ang sarili mo kung bakit.

Ang binabanggit dito ni Pablo, ang pagiging tapat sa maliliit na bagay, sa salita, sa pera, sa relasyon, ay walang glamour. Wala itong social media applause. Pero ito ang buo ng pananampalatayang totoo. Hindi mo hihilingin na maging perpekto ka agad, pero hilingin mo sa Diyos na ang iyong buhay sa bahay at sa labas ay iisa lang, hindi dalawa.

Talk About It

Sa palagay mo, bakit tinitignan muna ni Pablo ang buhay-tahanan ng isang tao bago siya bigyan ng malaking responsibilidad sa iglesiya? Ano ang masasabi nito tungkol sa kung paano dapat suriin ang karakter ng isang tao ngayon?

Naranasan mo na bang may kaibahan ang "ikaw" sa harap ng mga tao at ang "ikaw" kapag mag-isa ka lang o kasama ang pamilya mo? Ano sa palagay mo ang gagawin ng Diyos sa pagkakaibang ito?

Praying Together

Panginoon, ikaw ang nakakakita ng buo kong buhay, ang bahagi na ipinapakita ko sa iba at ang bahagi na tinatago ko. Turuan mo akong maging tapat, hindi para sa papuri ng tao, kundi dahil ikaw ay totoo at ang katotohanan mo ay nararapat ipakita nang buo sa aking buhay. Amen.