2 Mga Cronica 16

Ang Paliwanag

Si Asa ay hari ng Juda, at sa mga unang taon ng kaniyang paghahari, nakita natin siyang lubos na nagtitiwala sa Diyos. Pero sa kabanatang ito, may pagbabago. Si Baasa, hari ng Israel, ay nagtatayo ng Rama, isang lungsod na magbabalakid sa sinumang pumapasok o lumalabas sa lupain ni Asa. Sa halip na dalhin ito sa Panginoon gaya ng dati, kumilos si Asa sa sarili niyang paraan. Kinuha niya ang pilak at ginto mula sa silid-imbakan ng templo, mismong ari-arian ng Diyos, at ipinadala ito kay Ben-hadad, hari ng Aram, bilang panunuhol upang sirain nito ang kasunduan nito kay Baasa at sumalakay sa Israel.

Gumana ang plano. Umatras si Baasa, at kinuha ni Asa ang mga materyales na iniwan nito para itayo ang sarili niyang mga lungsod. Sa tingin, tagumpay ito. Pero dumating ang propetang si Hanani na may matapang na salita: sinabihan niya si Asa na dahil umasa siya sa hari ng Aram at hindi sa Diyos, natakasan niya ang pagkakataong ipakita ng Diyos ang kapangyarihan nito. Ipinaalala rin ni Hanani ang nakaraan, noong lumaban si Asa sa isang mas malaking hukbo ng mga taga-Ethiopia at Libya, at doon, dahil nagtiwala siya sa Panginoon, nagtagumpay siya.

Ang tugon ni Asa? Hindi pagsisisi, kundi galit. Ikinulong niya ang propeta at pinahirapan pa ang ilang tao. Pagkatapos, sa kaniyang huling taon bilang hari, nagkasakit siya ng malubha sa paa, at muli, hindi siya lumapit sa Diyos kundi sa mga manggagamot lamang. Namatay siya, at inilibing ng may karangalan, pero ang kuwento ay nag-iiwan ng tanong na tumatagos: ano ang nangyari sa lalaking dating lubos na nagtiwala sa Diyos?

Ano ang Ibig Sabihin Nito?

Ang kabanatang ito ay hindi tungkol lamang sa isang hari na nagkamali minsan. Ito ay tungkol sa kung paano unti-unting nasisira ang tiwala, kahit sa taong may kasaysayan ng pananampalataya. Si Asa ay hindi baguhan sa Diyos. Nakaranas na siya ng himala. Pero sa harap ng bagong takot, isang kaaway na nagtatayo ng pader sa kaniyang hangganan, hindi niya inulit ang dating pananampalataya. Ginamit niya ang mas mabilis, mas nakikitang solusyon: pera at alyansa sa tao.

Ang mas nakakabahala pa ay ang tugon niya sa pagtutuwid. Nang sinabihan siya ng katotohanan, hindi niya ito tinanggap. Nagalit siya, at ang galit na iyon ay humantong sa pang-aapi sa iba. Ganito talaga gumagana ang puso: kapag ayaw nating tanggapin na nagkamali tayo, madalas nating sinisisi o pinapahirapan ang taong nagsabi ng totoo.

At sa huli, kahit sa harap ng sariling karamdaman, hindi pa rin siya lumapit sa Diyos. Ipinapakita nito na ang problema ay hindi isang beses na pagkakamali lamang, kundi isang direksyon na unti-unti niyang pinili.

Ang Karaniwang Sinulid

Sa gitna ng kabanata, may isang linya na sumasalamin sa buong Kasulatan: "Sapagkat nagmamasid si Yahweh sa lahat ng dako ng mundo upang ipakita niya ang kaniyang kapangyarihan sa ngalan ng mga buong pusong nagtitiwala sa kaniya." Ito ang puso ng buong kuwento ng Bibliya. Ang Diyos ay hindi naghahanap ng perpektong tao, kundi ng taong buong pusong nagtitiwala sa kaniya, kahit sa gitna ng takot.

Si Asa ay nabigo dito, pero may isa na hindi kailanman nabigo: si Jesus. Sa harap ng mas malaking krisis kaysa kay Asa, sa harap ng kamatayan mismo, hindi siya lumapit sa "Ben-hadad" ng kaniyang panahon, hindi siya humanap ng madaling paraan palabas. Buo ang tiwala niya sa Ama, kahit sa krus. Sa kaniya, natupad ang hinahanap ng Diyos: isang puso na hindi umaalis kahit gaano kahirap ang landas.

Para Sa Iyo

Marahil hindi ka nahaharap sa mga hari at hukbo, pero may sarili kang "Rama" na nagtatayo ng pader sa iyong buhay: presyur sa eskwela, takot sa hinaharap, pagkabalisa tungkol sa kung paano ka titingnan ng iba, o kalungkutan na parang walang katapusan. Sa harap ng mga iyon, madali ring lumapit sa mabilisang solusyon, mga bagay na parang gumagana agad pero hindi talaga umuusbong mula sa tiwala sa Diyos.

Tanungin mo ang sarili mo: paano ako tumutugon kapag may nagtuturo sa akin ng maling landas ko? Kasama na ba ako sa mga taong tumatanggi sa katotohanan dahil ayaw kong aminin ang kamalian? At sa huli, kahit gaano na katagal ka nang Kristiyano, hindi ka immune sa unti-unting paglayo. Kailangan mo pa rin, araw-araw, piliin ang tiwala.

Pag-usapan Ito

May pagkakataon ba sa buhay mo ngayon kung saan mas madali mong lapitan ang "mabilisang solusyon" kaysa sa Diyos? Ano iyon?

Paano mo karaniwang tinatanggap ang pagtutuwid mula sa iba, lalo na kapag totoo ang sinasabi nila tungkol sa iyo?

Manalangin Tayo

Panginoon, kilala mo ang mga takot na hindi ko masabi ng malakas, at ang mga pader na itinatayo ko para protektahan ang sarili ko kahit hindi sa pamamagitan mo. Turuan mo akong tumingin sa iyo sa halip na sa mabilisang solusyon. Kung may nagsasabi ng totoo sa akin na nakakasakit marinig, bigyan mo ako ng lakas ng loob na makinig imbes na magtanggol. At kung sakaling malayo na ako sa tiwala noon, ibalik mo ako, hindi dahil karapat-dapat ako, kundi dahil buong tapat ka. Amen.