2 Mga Hari 17

Ang Pagpapaliwanag

Ang kabanatang ito ay hatol. Walang ibang paraan para sabihin ito. Pagkatapos ng mahabang kasaysayan ng Israel, ng mga hari at propeta, ng mga babala at paalala, dumating ang araw na natapos ang kaharian ng Israel sa hilaga. Si Hosea ang huling hari, at sa ilalim niya ay sinakop ng Asiria ang Samaria pagkatapos ng tatlong taong paglusob. Ang mga tao ay dinalang bihag sa ibang bansa, pinaghiwa-hiwalay, inalis sa lupaing ipinangako sa kanila.

Ngunit ang teksto ay hindi basta nag-uulat ng kasaysayan. Mula talata 7 hanggang 23, ipinapaliwanag ng manunulat kung bakit ito nangyari. At ang sagot ay hindi maliwanag na pampulitika lamang. Sinasabi nang tuwiran: nagkasala ang Israel laban kay Yahweh na kanilang Diyos, ang siyang naglabas sa kanila mula sa Egipto. Sumamba sila sa ibang mga diyos, gumawa ng mga dambana sa bawat burol, nagsunog ng insenso, gumawa pa ng mga imahe ng baka para sambahin. Ang pinakamadilim na bahagi ay ang talata 17: inalay nila ang kanilang sariling mga anak bilang handog na susunugin. Hindi ito abstract na relihiyosong pagkakamali. Ito ay totoong dugo ng totoong mga bata, inihandog sa mga diyos na walang kuwenta.

Ang Diyos, sa pamamagitan ng mga propeta, ay paulit-ulit na nagbabala. "Talikuran ang inyong masasamang gawa," ang sabi niya sa talata 13. Pero hindi sila nakinig. Sinabi ng teksto na sila ay "nagmamatigas tulad ng kanilang mga ninuno na hindi nagtiwala." Kaya dumating ang galit ng Diyos, at inalis niya sila sa kaniyang paningin.

Pagkatapos ng pagbagsak, inilipat ng hari ng Asiria ang ibang mga tao papunta sa Samaria. Kakatwa ang nangyari sa kanila: pinarusahan sila ng mga leon dahil hindi nila alam ang "kaugalian" ni Yahweh, ang Diyos ng lupaing iyon. Kaya nagpadala sila ng isang paring Israelita para turuan sila. Ngunit ang resulta ay hindi pagbabalik-loob. Ang resulta ay halo-halong relihiyon: pinarangalan nila si Yahweh habang patuloy silang sumasamba sa kani-kanilang mga diyos, bawat bansa may sariling idolo. Ang huling talata ng kabanata ay matapang na buod: "Nagpapatuloy sila sa ginawa ng kanilang ninuno, hanggang sa araw na ito."

Ano ang Kahulugan Nito?

Madaling basahin ang kabanatang ito bilang lumang kasaysayan ng isang bansang matagal nang wala. Pero may mas malalim itong sinasabi tungkol sa kung paano gumagana ang puso ng tao. Hindi biglaan ang pagbagsak ng Israel. Hindi ito isang pagkakamali na nagawa nila sa isang araw. Ito ay resulta ng mga taon, maging mga siglo, ng paunti-unting pagtalikod. Isang dambana dito, isang poste doon, isang kaugaliang hiniram mula sa kapitbahay. Bawat isa, sa sarili nito, parang maliit lamang. Pero ang akumulasyon nito ay bumagsak sa isang buong bansa.

May mapanganib na linya rin dito na hindi dapat palampasin: kahit si Juda, ang kahariang pinili ng Diyos para sa angkan ni David, ay hindi rin sumunod. "Kahit ang Juda ay hindi sinunod ang mga utos ni Yahweh," sabi ng talata 19. Walang kahariang immune. Walang taong awtomatikong ligtas dahil lang sa kasaysayan o pamana ng pananampalataya.

At ang pinakamapanghimagsik na detalye ay ang mga taong dinala papalit sa Samaria. Sinubukan nilang i-angkop si Yahweh sa sarili nilang sistema ng mga diyos, parang isa lang siyang dagdag na deity sa kanilang koleksiyon. Ito ang panganib na hindi lumalabas, na hindi tahasang pagtanggi sa Diyos, kundi ang paghahalo sa kaniya sa lahat ng iba pa. Pinarangalan nila si Yahweh at sumamba rin sa kanilang mga diyos. Ang kalahating debosyon, pala, ay hindi debosyon.

Ang Pangunahing Kuwento

Ang kabanatang ito ay tila dulo ng kuwento, pero hindi ito ang dulo ng buong salaysay ng Diyos. Alalahanin: ang tipan na binanggit sa talata 35-39 ay hindi basta patakaran lamang. Ito ay relasyon. "Pero si Yahweh, na naglabas sa inyo mula sa lupain ng Egipto… ay siyang ninyong pararangalan." Ang Diyos na iyon, na nagligtas, na gumawa ng tipan, ay hindi tumigil sa pagmamahal kahit tinalikuran siya ng kaniyang bayan.

Si Juda, kahit may parehong kasalanan, ay hindi pa tuluyang naalis sa panahong ito. At mula sa angkan ni David, sa kabila ng lahat ng kabiguan ng mga hari, darating balang-araw ang isang Hari na hindi magtatayo ng dambana sa mga diyus-diyosan, na walang halong debosyon, na ganap na tapat. Si Jesus ang tumupad sa tipan na paulit-ulit na sinira ng Israel. Siya ang Isa na hindi "naglagay ng kalahating puso" sa Ama. At sa krus, dinala niya ang hatol na dapat sana'y sa atin, ang hatol na nakita natin sa buong kabanatang ito, upang ang bawat sumasampalataya sa kaniya ay hindi na kailangang matakot na maalis sa harap ng Diyos.

Para Sa Iyo

Malamang hindi ka sasamba sa imahe ng baka o magtatayo ng dambana sa burol. Pero ang tanong ay hindi tungkol sa anyo ng idolo, kundi sa direksiyon ng puso. Ano ang unti-unting humahati sa atensiyon mo mula sa Diyos? Maaaring hindi ito dramatikong pagtalikod, kundi maliliit na bagay: ang pangangailangang maging perpekto, ang social media bilang pinanggagalingan ng halaga mo, ang relasyon na naging mas mahalaga pa kaysa sa Diyos. Ang kasaysayan ng Israel ay nagtuturo na ang paunti-unting pagtalikod ay mas mapanganib kaysa sa biglaang pagtanggi, dahil hindi mo ito mararamdaman hanggang sa huli na. Kailangan mong tanungin ang sarili mo nang tapat: may bahagi ba ng buhay ko na pinararangalan ko ang Diyos habang nagsisilbi pa rin ako sa ibang bagay?

Pag-usapan Natin Ito

Anong "mga diyos" ang karaniwang sinasamba ng mga tao ngayon na hindi parang mga imahe o estatwa?

Bakit sa tingin mo mas mapanganib ang kalahating debosyon kumpara sa tahasang pagtanggi sa Diyos?

Manalangin Tayo

Panginoon, salamat dahil hindi ka natitinag kahit paulit-ulit kaming tumatalikod. Ipakita mo sa amin kung saan kami naghahati ng puso, at bigyan mo kami ng lakas na ikaw lamang ang sambahin, nang buo at hindi kalahati. Amen.