2 Samuel 17

Ang Paliwanag

Dalawang payo. Iyan ang puso ng kabanatang ito. Si Absalom, ang anak na nag-agaw ng trono mula sa kaniyang amang si David, ay may dalawang tagapayo sa harap niya, at ang desisyon niya ay magiging usapin ng buhay at kamatayan, kahit hindi niya ito alam.

Si Ahitofel, matalinong estratehista, ay nagsabi ng malinaw at agarang plano: hahabulin nila si David ngayong gabi, habang siya at ang kaniyang mga tauhan ay pagod at nanghihina. Papatayin lamang si David, hindi ang kaniyang mga tao. Malinis, mabilis, epektibo. Sinang-ayunan ito ng lahat ng nakatatanda ng Israel.

Pero tumawag din si Absalom kay Cusai, na sa katunayan ay kaibigan ni David na pinadala upang manirang-puri mula sa loob. Sinabi ni Cusai ang kabaligtaran: huwag agad sumalakay. Hintaying magtipon ang buong Israel, mula Dan hanggang Beer-seba, tulad ng buhangin sa dalampasigan, at pangunahan mismo ni Absalom ang malaking hukbong iyon. Mas malaking dula, mas dramatikong tagumpay, pero mas matagal, mas mabagal.

Pinili ni Absalom ang payo ni Cusai. At dito nagbabaling ang lahat. Ang teksto ay hindi nag-atubiling ipaliwanag kung bakit: "Itinalaga ni Yahweh ang pagtanggi sa mabuting payo ni Ahitofel para magdala ng kapahamakan kay Absalom." Ang Diyos, sa likod ng eksena, ay gumagalaw.

Habang tinutupad ni Cusai ang mahalagang gawain ng pagpapadala ng babala kay David sa pamamagitan ng dalawang binata, si Jonatan at Ahimaaz, ang balita ay nakarating sa oras. Isang matapang na babae ang nagtago sa dalawa sa isang balon, natakpan ng butil, upang huwag masumpungan sila. Nakatakas si David sa gabi na iyon, tumawid sa Jordan bago pa sumapit ang umaga.

At si Ahitofel, ang taong ang payo ay hindi pinili, umuwi, inayos ang kaniyang mga gamit, at nagbigti. Isang malungkot at tuwirang pangungusap sa dulo ng talata 23, walang palamuti, walang paliwanag pa. Ang kabanata ay nagtatapos sa ibang tao, mga tapat sa David, na dinala ng pagkain at inuman sa disyerto: banig, mangkok, harina, pulot, keso. Gutom sila, pagod, at uhaw, sabi ng teksto, at ibinigay sa kanila ang kanilang kailangan.

Ano ang Ibig Sabihin Nito?

Ang kabanatang ito ay hindi tungkol sa pagpili ng "tamang estratehiya" sa isang labanan. Ito ay tungkol sa kung paanong ang Diyos ay gumagawa sa likod ng mga desisyon ng tao, kahit sa mga desisyong tila mundano, pulitikal, o taktikal. Walang himala rito. Walang tinig mula sa langit na nagsabi kay Absalom kung ano ang gagawin. Mayroon lamang dalawang tao na nagbigay ng payo, at isang tao na pumili. Pero sa likod ng pagpiling iyon, sinasabi ng teksto na kumikilos ang Panginoon.

Ito ay isang mabigat na katotohanan para tanggapin: ang Diyos ay hindi kailangang gumawa ng himala para masunod ang kaniyang layunin. Kung minsan, ang kaniyang pagsangkot ay tahimik, nakatago sa loob ng normal na proseso ng desisyon ng tao, kahit sa desisyon ng isang taong hindi man nakikinig sa kaniya. Absalom hindi nagtanong sa Diyos. Ahitofel, isang taong matalino, ay tama sa kaniyang pagsusuri, pero nabigo pa rin.

At may isang bagay na dapat hindi natin balewalain: ang kamatayan ni Ahitofel. Wala itong ginhawang moral, walang "at natuto siya ng aral." Ito ay isang trahedya. Isang taong matalino, minsang pinagkakatiwalaan, ay naupo sa gilid ng kasaysayan at natapos ang buhay niya nang mag-isa, hindi bilang bayani, hindi bilang kontrabida na may masayang wakas, pero bilang isang taong nawalan ng lugar sa daan patungo sa kapangyarihan. Ang Bibliya ay hindi nagpapaganda ng ganitong dulo.

Ang Iisang Kuwento

Ang buong kabanatang ito ay tungkol sa isang tao, si David, na tinuligsa ng kaniyang sariling anak, na patuloy na iniingatan, kahit hindi niya ito nararamdaman, ng Diyos na gumawa ng tipan sa kaniya. Ang katapatan ng Diyos kay David ay hindi nakasalalay sa katalinuhan ni Cusai o sa tapang ni Jonatan at Ahimaaz. Ang mga tao ay gumagalaw, pero ang plano ng Diyos ay nagpapatuloy.

Dito rin natin nakikita ang isang anino ng mas malaking kuwento: ang haring may karapatan na pinaghiwalay mula sa trono niya, hinahabol, iniiwasang mahuli, pero hindi wawasakin. Sa dulo ng kuwento ng David, mananatili siya bilang hari. Pero mayroong ibang Hari, mula sa lipi ni David, na hindi lamang hinabol at itinaboy palabas ng kaniyang trono, kundi pinatay, at inilibing, at hindi natakot sa Diyos, at binuhay muli. Si Jesus ang kumpletong sagot sa kuwentong bahagya lamang naipahayag sa 2 Samuel 17: isang hari na ang tunay na trono ay hindi maaagawan magpakailanman, kahit tila natalo siya sa panahon.

Para Sa Iyo

Marahil hindi mo pa naranasang habulin ka ng galit ng iba, o tumawid ng ilog sa gitna ng gabi. Pero alam mo kung ano ang pakiramdam ng huli sa kapasyahan ng ibang tao, kung ano ang pakiramdam ng hindi mapili, ng biglang nakaramdam ng takot at kawalan ng kontrol. Ang tanong na iniiwan ng kabanatang ito sa iyo ay hindi "ano ang gagawin ko kung ako si David," kundi ito: naniniwala ka ba na ang Diyos ay gumagawa kahit sa mga sitwasyon kung saan hindi mo siya nakikita, kahit sa mga desisyon ng ibang tao na tila walang kinalaman sa iyo?

At sa kabilang panig, ang kamatayan ni Ahitofel ay isang babala. Ang katalinuhan mo, ang tama mong pagbasa ng sitwasyon, ang lahat ng iyon ay walang halaga kung hindi ka nakikinig sa Diyos. Maaari kang tama sa lahat ng detalye at pa rin ay mawala.

Pag-usapan Ito

Sa mga sitwasyon sa buhay mo ngayon, saan mo nakikita ang tahimik na kamay ng Diyos, kahit hindi mo ito lubos na maintindihan o mahawakan?

Bakit kaya hindi tinukoy ng teksto na si Ahitofel ay masamang tao, gayong siya ang naghatid sa sarili niyang wakas? Ano ang sinasabi nito sa iyo tungkol sa pagsusuko ng buhay sa iyong sariling katalinuhan?

Manalangin Tayo

Panginoon, hindi lahat ng bahagi ng buhay ko ay malinaw sa akin, at kung minsan tila nawawala ako sa gitna ng mga desisyon ng ibang tao. Turuan mo akong magtiwala na ikaw ay gumagawa, kahit sa katahimikan, kahit sa mga bagay na hindi ko kayang tugunan mag-isa. Huwag mo akong hayaang ilagay ang buong tiwala sa aking sariling katalinuhan. Ikaw lamang ang aking matatag na lugar. Amen.