2 Samuel 17

Ang Teksto

Nagpayo si Ahitofel kay Absalom na habulin si David agad-agad ngayong gabi rin, habang pagod at nanghihina ang hari, at ang hari lamang ang patayin. Tinawag pa ni Absalom si Cusai, na nagpayo ng kabaligtaran: magtipon muna ng buong Israel mula Dan hanggang Beer-seba, at saka lusubin nang sabay-sabay. Pinili ni Absalom ang payo ni Cusai, at doon nagsimula ang kaniyang pagkawasak. Ipinaabot ng mga pari ang babala sa pamamagitan nina Jonatan at Ahimaaz, na itinago ng isang babae sa balon sa ilalim ng nakalatag na trigo; tumawid si David sa Jordan bago magbukang-liwayway. Nang hindi sundin ang kaniyang payo, umuwi si Ahitofel, inayos ang kaniyang mga bagay-bagay, at nagbigti. Sa Mahanaim, sinalubong ng tatlong estranghero si David ng pagkain, kumot, at keso.

Ang Ubod

May isang pangungusap na pumipihit sa buong kabanata: "Itinalaga ni Yahweh ang pagtanggi sa mabuting payo ni Ahitofel para magdala ng kapahamakan kay Absalom." Hindi sinabi ng manunulat na nagkamali si Ahitofel. Mabuti ang payo niya; tama ang pagbasa niya sa sitwasyon. Pero may ibang kamay sa likod ng desisyon ni Absalom, at hindi ito kamay na kumikilos sa pamamagitan ng himala kundi sa pamamagitan ng pagmamataas ng isang batang hari na mas gusto ang larawan ng buong Israel na nagmamartsa sa likod niya. Ito ang paraan ng pamamahala ng Diyos sa kasaysayan: hindi binabali ang kalooban ng tao, kundi hinahayaan itong dumaloy papunta sa hangganang itinakda na niya. At ang tinatanggol niya rito ay hindi ang karapatan ni David kundi ang sarili niyang pangako: may uupo sa trono ng lahi ni David magpakailanman. Nakasalalay ang kaligtasan ng mundo sa pagtakas ng isang pagod na hari sa gabi.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Tingnan muli ang payo ni Ahitofel: tatakas ang mga tao, "ang hari lamang ang aking sasalakayin," at pagkatapos ay magiging "mapayapa" ang lahat. Isang tao ang mamamatay para sa bayan, at magkakaroon ng kapayapaan. Narinig na natin iyan sa ibang bibig: ang punong pari na nagsabing mas mabuting mamatay ang isang tao kaysa mapahamak ang buong bansa. Ang kakaiba, tinanggihan ng Diyos ang planong iyon dito. Hindi si David ang hari na mamamatay para sa kaniyang bayan; tatawid siya sa Jordan at mabubuhay. Ang anak niyang darating pagkaraan ng mahabang panahon ang tatanggap ng hampas na ito: ang pastol na sinaktan, ang mga tupang nagsipangalat, at pagkatapos, kapayapaan. Ang tinanggihang payo ni Ahitofel ay naging propesiya niyang hindi niya naunawaan.

Ang Salamin

May taong tumalikod sa iyo at hindi mo pa rin matanggap. Hindi ang kaaway na inaasahan mo, kundi ang katrabaho na dating kakampi, ang kapatid na pumanig sa iba sa usapin ng lupa, ang kaibigang hindi na sumasagot. Masakit ang ganito dahil may dalang kasaysayan. Pero tingnan kung ano ang ginawa ni David: wala siyang ginawang kontra kay Ahitofel. Tumawid lang siya sa Jordan at nagpatuloy. Ipinaubaya niya ang hustisya sa Diyos na nagtatalaga kung aling payo ang magtatagumpay. At habang nangyayari iyon, may tatlong estranghero sa Mahanaim na nagdala ng banig, pulot, at keso dahil "gutom ang mga tao, pagod at uhaw." Ganoon kadalas dumarating ang biyaya: sa anyo ng pagkain. Ngayong araw, mag-isip ng isang taong alam mong hapong-hapo, at ipadala mo ngayon din ang mensaheng: "May dala akong pagkain sa iyo bukas, anong oras ka nandiyan?"

Ang Pangunahing Tauhan

Si Ahitofel ang pinakamadilim na pigura rito. Ang payo niya noon ay tinitingnang parang salita ng Diyos, at alam niyang tama siya. Kaya nang hindi siya pakinggan, hindi siya nagalit; umuwi siya, "inayos ang kaniyang mga bagay-bagay," at nagbigti. Malamig ang detalyeng iyon: isang taong nagplano pa ng kaniyang kamatayan nang maayos, gaya ng pagpaplano niya ng digmaan. Siya ang tanging tao sa Lumang Tipan na namatay sa ganitong paraan, at ang susunod na gagawa nito ay si Judas. Pareho silang taong malapit sa hari, pareho silang nagkanulo, pareho silang hindi makatagal sa bigat ng nagawa. Ang pagkakaiba ay walang Jordan na tinawid si Ahitofel. Mayroon siyang talino pero walang pag-asa, at iyon ang pinakamapanganib na kombinasyon sa tao.

Konteksto

Nasa gitna tayo ng isang gabing walang tulog. Kasasakop lang ni Absalom ng Jerusalem; tumakas si David sa kabundukan, umiiyak, nakayapak. Nasa kabila na siya ng Mount of Olives, pababa sa disyerto patungo sa mga tawiran ng Jordan, kasama ang pagod na hukbo at ang mga pari na iniwan niya sa lungsod bilang mga mata niya. Sa mundong iyon, ang payo ng isang matandang tagapayo ay kasinglakas ng isang hukbo. Ang bilis ang buhay o kamatayan: isang gabi lang ang kailangan ni Ahitofel. At ang Mahanaim sa kabilang pampang ay hindi basta lugar; doon dati sinalubong ng mga anghel si Jacob na tumatakas din. Paulit-ulit ang Diyos sa pagsagip ng mga tao sa tamang pampang ng ilog.

Ang Profile

Ang unang bumasa nito ay mga Israelitang alam na nangyari ang lahat: namatay si Absalom, bumalik si David, at nang maglaon ay bumagsak din ang kaharian at napunta sila sa pagkatapon. Para sa kanila, hindi ito kuwento ng isang matagumpay na hari kundi tanong: buhay pa ba ang pangako sa lahi ni David? Ang sagot ng kabanatang ito ay tahimik pero matibay. Hindi espada ang nagligtas kay David kundi isang payong tinanggihan, isang babaeng nagkalat ng trigo sa takip ng balon, at tatlong estrangherong nagdala ng kumot. Ganito pinangangalagaan ng Diyos ang kaniyang pangako: sa pamamagitan ng maliliit na bagay na hindi napapansin ng kasaysayan. Narinig nila rito na hindi pa tapos ang Diyos sa trono ni David, at tama sila.

Pagninilay

Sa anong bahagi ng buhay mo ngayon hinihintay mong magsalita ang Diyos nang malakas, gayong malamang kumikilos siya sa paraan ng mga pagkakataong madaling ipagkibit-balikat?

Ano ang pagkakaiba ng pagsuko ni Ahitofel at ng pagtawid ni David sa Jordan, at alin sa dalawa ang mas malapit sa ginagawa mo sa bigat na dala mo ngayon?