Mga Gawa 24

Ang Paliwanag

Si Pablo ay nakatayo sa harap ng gobernador na si Felix, inakusahan hindi ng karaniwang kasalanan kundi ng paghihimagsik. Dumating ang punong pari na si Ananias kasama ang ilang nakatatanda at isang propesyonal na mananalumpati, si Tertulo, na siyang nagsalita para sa kanila. Sinimulan ni Tertulo ang kaniyang talumpati sa pambobola kay Felix, binabanggit ang "kapayapaan" at "ikauunlad" na umano'y dulot ng gobernador, bago siya bumulusok sa tunay niyang layunin: tawagin si Pablo na manggugulo, pinuno ng isang sekta, at taong nagtangkang lapastanganin ang templo. Pansinin na walang matibay na ebidensya ang dala nila, puro akusasyon at pangungutya.

Nang bigyan si Pablo ng pagkakataong sumagot, hindi siya nagsimula sa pambobola. Diretso siyang pumunta sa katotohanan. Sinabi niyang hindi pa umabot sa labindalawang araw mula nang siya ay umakyat sa Jerusalem, at sa loob ng mga araw na iyon, walang nangyaring alitan, walang nasaktan, walang ginulong tao. Hinamon niya ang kaniyang mga akusador: kung mayroon silang patunay, dapat silang narito ngayon, hindi nagpapadala lamang ng salita.

Pagkatapos, inamin ni Pablo ang isang bagay nang buong linaw: oo, sinusunod niya ang "Daan" na tinatawag nilang sekta, ngunit hindi ito paglabag sa pananampalataya ng kanilang mga ninuno. Sa katunayan, naniniwala siya sa lahat ng nasa Kautusan at sa mga Propeta, naniniwala siya sa pagkabuhay na muli ng patay, kapwa ng matuwid at di-matuwid. At dahil dito, pinagsisikapan niyang mabuhay nang may budhing malinis sa harap ng Diyos at ng tao. Ipinaliwanag din niyang pumunta siya sa Jerusalem hindi para manggulo kundi para maghatid ng tulong sa kaniyang bayan, at habang isinasagawa ang isang seremonya ng paglilinis sa templo, doon lamang siya nakita, walang gulo, walang maraming tao.

Si Felix, na may malawak nang kaalaman tungkol sa Daan, hindi agad nagpasya. Ipinagpaliban niya ang kaso, hinihintay ang pagdating ng opisyal na si Lisias. Pinahintulutan niyang manatili si Pablo sa medyo malayang pagkakabilanggo, puwedeng dalawin ng mga kaibigan.

May isang sandali na lalong kapansin-pansin: sa ibang pagkakataon, ipinatawag ni Felix si Pablo kasama ang kaniyang asawang si Drusila, at nakinig sila tungkol sa pananampalataya kay Cristo. Ngunit nang magsimulang magsalita si Pablo tungkol sa pagkamatuwid, pagpipigil sa sarili, at sa darating na paghuhukom, hindi ito nasiyahan kay Felix. Natakot siya. "Lumayo ka muna," sabi niya, "kapag may oras ako, ipapatawag kita ulit." Hindi na niya kailanman inayos ang kaso. Sa halip, umasa siyang bibigyan siya ni Pablo ng suhol. Pagkatapos ng dalawang taon, pumalit si Festo bilang gobernador, at iniwan ni Felix si Pablo sa bilangguan, hindi dahil sa katarungan kundi dahil gusto niyang makakuha ng pabor mula sa mga Judio.

Ano ang Ibig Sabihin Nito?

Ang kabanatang ito ay hindi tungkol sa isang malinaw na tagumpay o pagkatalo. Ito ay tungkol sa katotohanan kontra sa kasinungalingan, at kung paano tumutugon ang mga tao sa katotohanan kapag ito ay nagiging personal. Si Felix ay hindi bobo. Marunong siya. May kaalaman pa nga siya tungkol sa Daan. Ngunit nang maging malapit sa kaniyang sariling buhay ang mensahe, nang magsalita si Pablo tungkol sa pagkamatuwid at paghuhukom, nag-atras siya. Hindi niya tinanggihan ang katotohanan nang lantaran. Ipinagpaliban lamang niya ito, paulit-ulit, hanggang sa naging kasanayan ang pag-iwas.

Ito ang panganib na hinaharap ng bawat tao na nakakarinig ng ebanghelyo nang maraming beses: ang pagkahilig na makinig nang may interes, pero umiwas kapag kailangan nang gumawa ng pagpapasya.

Ang Kabuuang Kwento

Ang pananalita ni Pablo tungkol sa pagkabuhay na muli ng patay ay hindi basta-basta isang doktrina na idinagdag niya. Ito ang puso ng lahat ng kaniyang pinaniniwalaan, dahil si Cristo mismo ay nabuhay na muli, at ang muling pagkabuhay na iyon ang garantiya na may darating na araw ng paghuhukom at katarusan para sa lahat. Ang pagtitiis ni Pablo sa bilangguan, ang kaniyang katatagan sa harap ng mga walang-katotohanang akusasyon, ay hindi dahil matapang lamang siya. Ito ay dahil alam niyang ang kaniyang buhay ay nasa kamay ng Diyos na siya ring humawak sa kamatayan at buhay. Si Felix, sa kabilang banda, ay larawan ng lahat ng taong narinig na ang ebanghelyo, nasilaw kahit sandali ng liwanag nito, ngunit mas pinili ang kaginhawahan ng ngayon kaysa sa katotohanang kailangang harapin.

Para Sa Iyo

Marahil hindi ka pa nahaharap sa korte, pero may mga Felix na araw rin sa iyong buhay, mga sandaling narinig mo ang katotohanan tungkol kay Cristo nang sapat na malinaw upang ikaw ay matakot, hindi dahil sa matalim itong salita kundi dahil tama ito, at kung tama ito, kailangan mong gumawa ng desisyon. Madaling sabihing, "Mamaya na lang, may oras pa ako." Ngunit si Felix, dalawang taon ang lumipas, at hindi kailanman nagkaroon ng "tamang oras." Huwag mong gawing kasanayan ang pag-iwas sa Diyos. Kung may bagay sa iyong buhay na kailangang ihanay sa katotohanan ni Cristo, mas mabuting harapin mo ito ngayon, habang buhay pa ang pakiramdam, kaysa patayin ang iyong budhi nang paulit-ulit hanggang hindi mo na ito maramdaman.

Pag-usapan Ito

Bakit kaya mas madaling tanggapin ng mga tao ang "kaalaman" tungkol kay Cristo kaysa sa personal na pagharap sa Kaniyang katotohanan, tulad ng ginawa ni Felix?

May bahagi ba sa iyong buhay na inaantala mo ring harapin sa harap ng Diyos, tulad ng ginawa ni Felix? Ano ang pumipigil sa iyo?

Pagdarasal Nang Sama-sama

Panginoon, salamat sa katatagan ni Pablo, na hindi natakot magsabi ng totoo kahit mapanganib ang kalagayan niya. Turuan mo kaming huwag mag-antala kapag ikaw ang nagsasalita sa amin. Bigyan mo kami ng lakas na harapin ang katotohanan ngayon, hindi "sa susunod na pagkakataon." Amin.