Mga Gawa 28

The Explanation

Ang Acts 28 ay ang huling kabanata ng aklat, at kakaiba ang pagtatapos nito. Nagsisimula ito sa isang barkong nawasak sa gitna ng bagyo, sa isla ng Malta. Si Pablo at ang mga kasama niya ay nakaligtas, basang-basa at malamig, at ang mga taga-Malta ang sumalo sa kanila. Habang nagsisiga sila para uminit, isang ulupong ang biglang kumagat sa kamay ni Pablo. Agad na hinusgahan ng mga tao ang sitwasyon: tiyak na kriminal ang lalaking ito, at ngayon ay babayaran niya ito ng buhay. Pero hindi namamaga ang kamay ni Pablo, hindi siya namamatay. Kaya bigla nilang binaligtad ang kanilang husga: mula "mamamatay tao" siya ay naging "diyos" sa kanilang isip. Kapansin-pansin: hindi sinuway ni Pablo ang alinman sa dalawang pagbabansag. Hindi siya nagpaliwanag, hindi siya nag-angkin ng anuman. Sumunod na nagpagaling siya sa ama ni Publio, ang pinuno ng isla, at pagkatapos sa marami pang maysakit. Tatlong buwan silang nanatili roon bago sila muling naglayag.

Mula Malta, dumaan sila sa Siracusa, Regio, at Puteoli, hanggang sa makarating sila sa Roma mismo. Sa Puteoli, may mga kapatid na tumanggap sa kanila, at habang lalapit pa sila sa Roma, mas marami pang kapatid ang sumalubong. Sinabi ng teksto na "nagpasalamat siya sa Diyos at siya ay napalakas." Ito ay hindi walang kabuluhang detalye. Pagod at matagal na naglalakbay bilang bilanggo, at ang simpleng presensya ng mga kapwa mananampalataya ang nagpalakas sa kaniya.

Sa Roma, pinahintulutan si Pablo na tumira mag-isa, bantayan lamang ng isang sundalo. Tinawag niya ang mga pinuno ng mga Judio at ipinaliwanag ang kaniyang sitwasyon: walang krimen siya, apila lamang siya kay Cesar dahil sa pagtutol ng mga Judio sa Jerusalem. Sinabi ng mga pinuno na wala silang natanggap na masamang balita tungkol sa kaniya, pero gusto nilang marinig mismo mula sa kaniya ang tungkol sa "sektang" ito. Sa buong araw, mula umaga hanggang gabi, ipinaliwanag ni Pablo ang kaharian ng Diyos at hinikayat sila tungkol kay Jesus, gamit ang batas ni Moises at ang mga propeta. Ang resulta: hati ang tugon. Ang ilan ay naniwala, ang iba ay hindi. Bago sila umalis, binanggit ni Pablo ang propesiya ni Isaias tungkol sa mga tainga na hindi nakikinig at mga mata na hindi nakakakita, at sinabi niyang ang kaligtasan ng Diyos ay ipinadala na sa mga Gentil. Ang aklat ay nagtatapos sa dalawang taon ni Pablo sa isang inupahang bahay, tinatanggap ang lahat na dumadalaw, itinuro ang tungkol sa Panginoong Jesu-Cristo nang may katapangan, "walang sinuman ang pumigil sa kaniya."

What Does This Mean?

Napansin mo na walang malinaw na pagtatapos ang kabanatang ito? Wala tayong nalalaman kung ano ang nangyari sa paglilitis ni Pablo, kung siya ba ay pinawalang-sala o pinatay. Ang aklat ng Mga Gawa ay tumitigil, hindi natatapos nang maayos gaya ng isang kuwento. Ito ay sinasadya. Ang Mga Gawa ay hindi kuwento tungkol kay Pablo; ito ay kuwento tungkol sa paglaganap ng ebanghelyo, mula Jerusalem hanggang sa "dulo ng mundo." At sa katapusan, nandoon na ang ebanghelyo sa Roma, sa sentro ng imperyo, at itinuro nang walang hadlang. Iyon ang tagumpay ng kabanata, hindi ang kapalaran ni Pablo bilang indibidwal.

Napansin din natin na ang mga eksena sa Malta at sa Roma ay may parehong pattern: pinag-aagawan ang atensyon ni Pablo sa pagitan ng maling akala (kriminal, o hiwalay sekta) at katotohanan (isang lingkod ng Diyos, tagapagdala ng buhay na balita). Ang buhay ni Pablo ay isang patuloy na paalala na ang Diyos ay gumagana kahit sa mga pangyayari na tila magulo o hindi patas, sa isang bagyo, sa isang kagat ng ahas, sa isang paglilitis na walang tapos.

The Common Thread

Ang panipi mula kay Isaias sa dulo ng kabanata ay hindi biglaang detalye lang. Nagsasalita ito tungkol sa mga tao na may mata pero hindi nakakakita, may tainga pero hindi nakakarinig. Ginamit ni Jesus ang eksaktong propesiyang ito noong nangaral siya (Mateo 13, halimbawa) upang ipaliwanag kung bakit tinatanggihan ng ilan ang kaniyang mensahe. Ngayon, ipinapakita ni Pablo na ang parehong bagay ay nagpapatuloy: ang katotohanan tungkol kay Jesus ay maliwanag, ngunit hindi lahat ay tumanggap. At dahil dito, dumadaloy ang kaligtasan sa mga Gentil. Ito ang malaking kuwento ng Bibliya buong panahon: hinandog ang Diyos ang kaniyang pangako muna sa Israel, pero kapag tinanggihan, hindi nagbabago ang plano niya, lumalawak ito. Ang bilangguan ni Pablo, ang bagyo, ang ahas, lahat ay pinagdaanan niya, ngunit hindi mapigilan ang isang bagay: ang ebanghelyo ni Jesu-Cristo, na patuloy na nagpapakalat, kahit walang malinis na tapos ang kuwento sa mata ng tao.

For You

Malamang, gusto mo ring malinaw at maayos ang katapusan ng mga kuwento sa buhay mo, tapos, sarado, may kasunduan. Pero madalas hindi ganito ang totoong buhay. Ang pananampalataya ay hindi tungkol sa tiyak na malinis na resulta kundi tungkol sa katapatan sa gitna ng kawalan ng kasiguraduhan. Si Pablo ay nagturo nang may katapangan sa isang bahay na inupahan, hindi sa malaking templo, hindi kahit alam niya kung ano ang mangyayari sa kaso niya. Ganito rin ang tawag sa iyo: hindi mo kailangang malinis ang lahat bago magpatotoo, bago mangusap ng totoo, bago mabuhay bilang taong may pananampalataya sa gitna ng mga taong hati ang paniniwala.

Talk About It

Bakit kaya sinasadya ni Lucas na tapusin ang Mga Gawa nang walang malinaw na resulta sa kaso ni Pablo? Ano ang ibig sabihin nito tungkol sa saan dapat natin ilagay ang ating atensyon, sa kuwento ni Pablo o sa kuwento ng ebanghelyo?

Sa buhay mo, saan ka nahihirapang tanggapin ang isang bagay na "bukas" pa, hindi pa tapos, at gaano ka handang manindigan sa totoo kahit hindi mo malinaw ang katapusan?

Praying Together

Panginoon, salamat na ang salita mo ay hindi natitigil kahit sa gitna ng bagyo, kagat ng ahas, o mahabang paghihintay. Turuan mo kaming magsalita nang may katapangan kahit walang malinaw na tapos ang kuwento, at ipaalala mo sa amin na ang mata at tainga naming makinig at makakita ng katotohanan mo. Amen.