Amos 8

The Explanation

Nakikita ni Amos ang isang simpleng bagay: isang basket na puno ng mga bungang pantag-araw, mga prutas na hinog na at handa nang kainin. Pero tinanong siya ng Diyos kung ano ang nakikita niya, at nang sagutin niya, binigyan ito ng Diyos ng ibang kahulugan. Sa wikang Hebreo, ang salitang "bungang pantag-araw" at ang salitang "katapusan" ay halos magkatunog. Kaya ang simpleng basket ng prutas ay naging larawan ng isang bansang hinog na, pero hindi para sa kasaganaan. Hinog na ito para sa paghatol. "Parating na ang katapusan ng aking bansang Israel," sabi ng Panginoon, "hindi ko na sila kaaawaan pa."

Pagkatapos nito, inilatag ni Amos ang dahilan. Hindi basta-basta galit ang Diyos. May partikular siyang kinamumuhiang ginagawa ng mga tao: inaapi nila ang mga nangangailangan, at pinapaalis nila ang mahihirap sa kanilang lupain. Pansinin mo ang kanilang mga salita sa talatang 5. Habang nasa gitna sila ng pagsamba, naiinip na sila, gustong matapos na agad ang bagong buwan at ang Araw ng Pamamahinga para makabalik agad sa negosyo. At pagbalik nila sa negosyo, nandaraya sila. Pinapaliit nila ang sukat, pinapataas ang presyo, pinapatimbang ng mali, at ibinebenta pa nila ang hindi magandang trigo bilang kalidad. Ang mahihirap, binibili pa nila gamit lamang ang pilak, parang isang bagay lang na maaaring ipagpalit, kahit pa isang pares ng sandalyas ang halaga.

Dahil dito, sumumpa ang Diyos na hindi niya makakalimutan ang kanilang ginawa. Yayanigin niya ang lupain, at darating ang isang karimlan kahit tanghaling tapat, isang araw na ang pagdiriwang ay magiging pagluluksa. Pero ang pinakamatinding parusa ay hindi gutom ng tinapay o uhaw ng tubig. Ito ay ang kagutuman sa pandinig ng mga salita ni Yahweh. Susuray-suray ang mga tao, mula hilaga hanggang silangan, hinahanap ang salita ng Diyos, pero hindi nila ito masusumpungan. At sa dulo, ang mga sumasamba sa mga diyos-diyosang gawa-gawa lamang, ang mga iyon ang babagsak at hindi na muling babangon.

What Does This Mean?

Ang Amos 8 ay hindi lang tungkol sa kasaysayan ng Israel noong matagal na. Ito ay tungkol sa isang bayan na nagpatuloy sa pagsamba habang patuloy ring sinasaktan ang kapwa. Hindi sila naging kalaban ng Diyos sa paraang hayagan, hindi sila tumigil sa pagtugtog ng mga awit sa templo. Ang problema ay mas malalim: ginawa nilang panlabas na kasanayan ang kanilang relihiyon, habang ang kanilang puso ay nasa pandaraya, sa pagsamantala sa mahihina.

Ang pinakamasakit na parusa dito ay hindi apoy o baha. Ito ay katahimikan. Isang mundo kung saan hinahanap mo ang Diyos at wala kang maririnig. Iyon ang pinakamatinding kalungkutan na maaaring karanasan ng isang tao, hindi ang kawalan ng tinapay kundi ang kawalan ng salita ng Diyos. Dahil ang salita niya ang nagbibigay-direksyon, nagbibigay-liwanag, nagbibigay-buhay. Kapag wala na iyon, lahat ay nagiging suray-suray, walang patutunguhan.

The Common Thread

May isang sandali sa kasaysayan na ginunita ito mismo: nang namatay si Jesus sa krus, dumilim ang buong lupain sa tanghaling tapat, mula ika-anim hanggang ika-siyam na oras, ayon sa Ebanghelyo. Doon, sa krus, para bang si Jesus mismo ang dumanas ng "pagkagutom sa pandinig ng salita ng Diyos," sumigaw siya, "Diyos ko, Diyos ko, bakit mo ako pinabayaan?" Ang katahimikan na kinatatakutan ni Amos, ang Anak ng Diyos mismo ang pumasok doon, para sa atin.

Ngunit hindi doon natatapos ang kwento. Si Jesus ang Salita ng Diyos na nagkatawang-tao, ayon sa Ebanghelyo ni Juan. Siya mismo ang sagot sa gutom na inilarawan ni Amos. Kung saan hinahanap ng mga tao ang salita ng Diyos at hindi masumpungan, ngayon ay dumating na ang Salita mismo, buhay at nakikipag-usap. Ang pagsamba na hungkag, ang relihiyon na walang katarungan, iyon ang kinamumuhian ng Diyos noon at ngayon. Pero ang sagot niya ay hindi lamang parusa. Ang sagot niya ay si Jesus, na nagtuturo kung paano talaga tumayo sa harap ng Diyos nang may tapat na puso.

For You

Malamang hindi ka nagbebenta ng trigo gamit ang maling timbangan. Pero isipin mo ito: paano mo ginagamit ang iyong oras, pera, o impluwensya sa paraang nakikinabang ka sa gastos ng iba na mas mahina sa iyo? Maaaring ito ay sa pagtrato mo sa mga katrabaho, sa pagsasamantala sa isang relasyon, o sa paraan ng pagbili mo ng gamit na ginawa sa kondisyon na hindi makatao sa ibang tao sa kabilang panig ng mundo. Hindi mo kailangang maging masamang tao para masangkot dito. Minsan sapat na ang hindi pagpansin.

May isa pang bagay dito na mas personal. Kung minsan, hindi mo ramdam ang Diyos. Tila tahimik siya. Pero tanungin mo ang sarili mo nang tapat: hinahanap mo ba talaga ang kaniyang salita, o nakakaabala lang ito sa iyong iskedyul, tulad ng mga tao sa Amos na gustong matapos agad ang Araw ng Pamamahinga? Ang katahimikan ng Diyos ay hindi palaging dahil sa kaniya. Minsan, ito ay dahil hindi tayo talaga nagbubukas ng tainga.

Talk About It

Sa iyong buhay, may mga sitwasyon ba kung saan mukhang tama ang ginagawa mo ayon sa panlabas, pero sa loob mo alam mong may mali? Ano ang ipinahihiwatig nito tungkol sa relasyon mo sa Diyos?

Kung tahimik ang Diyos sa buhay mo ngayon, ano sa tingin mo ang dahilan, at ano ang talagang gagawin mo para hanapin ang kaniyang salita?

Praying Together

Panginoon, hindi ko nais na maging tao na tapat sa panlabas pero bulag sa katarungan. Buksan mo ang aking mga mata sa mga taong inaapi sa aking paligid, at buksan mo rin ang aking tainga sa iyong salita bago ako masanay sa katahimikan. Salamat dahil hindi mo kami iniwan sa dilim kundi pinadalhan mo kami ng Salita na nagkatawang-tao, si Jesus. Sa kaniyang pangalan, amen.