Daniel 5

Ang Paliwanag

Isipin mo ang eksena: isang hari, si Belsazar, ang nagtataglay ng kapangyarihan sa Babilonia, isa sa mga pinakamakapangyarihang imperyo sa kasaysayan ng mundo. Nagdaos siya ng isang malaking party, isang libong maharlika ang kasama, alak na dumadaloy nang walang hanggan. Pero hindi ito ordinaryong pagdiriwang. Sa gitna ng kasiyahan, nagpakuha siya ng mga banal na kasangkapang ginto at pilak, mga bagay na nanggaling sa templo ng Diyos sa Jerusalem, na kinuha ng kanyang ama noong sinalakay niya ang Juda. At ginamit niya ang mga ito para uminom, habang pinupuri ang mga diyus-diyosang gawa sa kahoy at bato.

Ito ay hindi lang kawalang-galang. Ito ay paglapastangan. Sinasadya niyang gamitin ang mga bagay na para sa banal na paglilingkod ng Diyos bilang libangan sa isang lasing na party. Sinasabi niya, sa paraang mas malinaw kaysa mga salita, na ang kanyang mga diyos ang mas malakas, at ang Diyos ng Israel ay wala lamang.

At doon, sa gitna ng kasiyahan, biglang lumitaw ang mga daliri ng isang kamay, walang katawan, at nagsulat sa pader. Hindi kailangan ng propeta para makapansin ng kakaiba dito. Ang hari na kaninang lasing at masaya, biglang nanginig ang mga tuhod. Kumuha siya ng lahat ng mga pantas ng kaharian, ngunit walang isa man ang nakabasa ng nakasulat.

Dumating ang inang reyna at inalala kay Belsazar ang isang lalaki na naglingkod sa panahon ng kanyang lolo, si Nebucadnezar. Si Daniel. Kaya't dinala si Daniel sa harap ng hari.

Hindi hinaplos ni Daniel ang ego ng hari. "Hayaang mong sa iyo ang iyong mga kaloob," sabi niya, tinatanggihan ang alok na damit at kuwintas. Sa halip, ipinaalala niya sa hari ang buong kasaysayan: si Nebucadnezar, ang kanyang ama, ay binigyan ng kadakilaan ng Diyos, pero naging mayabang, at ibinaba siya ng Diyos hanggang sa mamuhay siyang tulad ng hayop, hanggang matutunan niyang ang Diyos, at hindi siya, ang naghahari sa lahat.

At tapos ang pangunahing punto: "Ikaw, Belsazar, alam mo ang lahat ng ito, at hindi mo pa rin ipinakumbaba ang iyong puso." Iniangat niya ang kanyang sarili laban sa Panginoon ng langit gamit ang mga kasangkapan ng templo, at pinuri niya ang mga diyus-diyosang bulag, bingi, at walang buhay. Habang hindi niya iginalang ang Diyos na siya mismong may hawak ng kanyang hininga.

Pagkatapos, binasa ni Daniel ang salita: MENE, MENE, TEKEL, UPHARSIN. Binilang na ang kaharian at winakasan na. Tinimbang na siya sa mga timbangan at nagkulang. Nahati na ang kaharian at ibinigay sa mga Medo at Persiano. Sa gabi rin, pinatay si Belsazar.

Ano ang Kahulugan Nito?

Narito ang bagay na kailangan mong isipin nang malalim: si Belsazar ay may lahat. Kapangyarihan, kayamanan, isang libong bisita na tatakbo sa kanyang bawat utos. At sa isang gabi, wala na siya. Walang babala, walang deadline, walang panahon para maghanda. Ang isip niya ay biglang naghinabi sa gilid ng kanyang sariling kamatayan, at ang tanging bagay na siya nagawa ay nanginig ang mga tuhod.

Ang kwentong ito ay hindi tungkol sa isang tao na masamang mabuhay. Ito ay tungkol sa isang tao na hindi kailanman itinigil ang sarili para tanungin kung sino talaga siya sa harap ng Diyos. Alam niya ang kwento ng kanyang lolo, alam niya kung ano ang nangyari sa mga taong nagmataas laban sa Diyos. Pero alam lang niya ito bilang impormasyon, hindi bilang katotohanan na kailangan niyang harapin. At iyan ang tunay na peligro: ang pagkakaroon ng kaalaman tungkol sa Diyos na hindi kailanman nagiging personal.

Ang Diyos sa kwentong ito ay hindi tahimik. Isinulat niya ang kanyang hukom sa pader mismo, hindi tinago sa isang aklat na malayo. Nakita ng lahat, at hindi nila nabasa. Kinailangan ng isang tao na nakikinig sa Diyos, tulad ni Daniel, para maunawaan ang isinulat na ito.

Ang Iisang Kwento

Ang buong Bibliya ay nagsasabi ng isang bagay tungkol sa kapangyarihan: hindi ito tunay maliban kung ito ay nagmumula at umaayon sa Diyos. Ang mga hari, ang mga imperyo, ang mga sistema, dumarating at pumupunta. Pero ang Diyos ay naghahari, kahit sa gitna ng pagdiriwang ni Belsazar, kahit kung tila hindi siya nakikilahok.

Si Jesus mismo ay dumating bilang hari na naiiba sa lahat: hindi humingi ng kuwintas na ginto o kapangyarihan ng ikatlong pinuno, kundi naglingkod at namatay para sa mga tao na maging katulad ni Belsazar, mayabang, malayo, ipinagwalang-bahala ang Diyos. Ang salitang MENE, TEKEL sa pader ay isang hukom laban sa isang hari na hindi tumanggap. Pero sa krus, ang hukom na dapat bumagsak sa atin, tinanggap ni Jesus para sa atin. Iyan ang pagkakaiba: si Belsazar ay tinimbang at nagkulang, at hindi natulungan. Sa Kristo, tayo na tinimbang at nagkulang, ay maaaring makakita ng biyaya.

Para sa Iyo

Malamang wala kang isang libong bisita sa iyong party, pero ang tanong ni Belsazar ay tanong mo rin: kanino ka nagbibigay galang, at kanino mo binabale-wala? Marahil hindi mo ginagamit ang mga kasangkapan ng templo, pero ginagamit mo ang iyong oras, ang iyong pagkatao, ang iyong pagpapahalaga, sa mga bagay na hindi mahalaga, habang binabale-wala ang Diyos na may hawak ng iyong hininga sa kanyang kamay.

Marahil alam mo ang tamang sagot sa mga tanong tungkol sa Diyos. Alam mo ang mga kwento, natutunan mo sa Sunday school o sa iskwelahan. Pero ang tanong ni Daniel kay Belsazar ay ganito: alam mo ba talaga, o alam mo lang bilang impormasyon? Sapagkat may pagkakaiba sa pagitan ng pagkaalam tungkol sa Diyos at ang tunay na paginakumbaba ng puso sa harap niya.

Pag-usapan Natin Ito

Bakit kaya alam ni Belsazar ang buong kwento tungkol sa kanyang lolo, pero hindi ito nakaapekto sa kanyang puso? Ano ang mga bagay na alam mo tungkol sa Diyos na hindi mo pa itinatransform sa tunay na pagsunod?

Kung ang Diyos ay isusulat ngayon ang isang mensahe sa pader tungkol sa iyong buhay, ano sa palagay mo ang isusulat niya, at bakit ganoon ang iyong sagot?

Nananalangin Tayo

Panginoon, madali ang magkaroon ng kaalaman tungkol sa iyo na hindi kailanman nagiging tunay sa aking puso. Turuan mo akong hindi lang maglakad kasama ang mga kwento tungkol sa iyo, kundi harapin ka nang tunay, araw-araw. Ipakumbaba mo ang aking puso bago mo pa ito kailanganing gawin sa pamamagitan ng pagbagsak. Salamat na sa Kristo, ang hukom na dapat sa akin ay natanggap na niya para sa akin. Amen.