Deuteronomio 31

Ang Paliwanag

Si Moises ay 120 taong gulang na. Alam niyang malapit na siyang mamatay, at hindi na siya makakatawid sa Jordan papunta sa Lupang Pangako. Kaya tinawag niya ang buong Israel at sinabi sa kanila ang katotohanan nang walang paligoy-ligoy: siya ay aalis na, pero si Yahweh ang mananatili. Hindi si Moises ang kailangan ng bayan, kundi ang Diyos na nangunguna sa kanila.

Inatasan niya si Josue sa harapan ng lahat. "Magpakatatag at magpakatapang," sabi niya, dalawang beses pa nga niyang inulit ito sa parehong usapan. Hindi ito simpleng pampalakas-loob na walang laman. Ito ay utos na nakatayo sa isang katotohanan: si Yahweh mismo ang mauuna sa kanila, at hindi sila pababayaan.

Pagkatapos, inatasan ni Moises na isulat ang kautusan at ipagbasa ito tuwing ikapitong taon, sa harap ng buong bayan, mga lalaki, babae, bata, at maging ang mga dayuhan. Hindi ito nakatago para sa mga pari lamang. Ang buong bansa, kasama ang mga hindi pa nakakaalam, ay kailangang makinig at matuto.

Dito papasok ang bahaging mabigat. Pinakita ng Diyos kay Moises ang hinaharap, at hindi ito maganda. Sinabi niya nang tahasan na ang bayang ito ay maghihimagsik, susunod sa ibang diyos, sisirain ang tipan. Hindi ito mangyayari dahil kulang sa babala. Alam na ni Yahweh ito kahit bago pa man sila pumasok sa lupain. Dahil dito, inatasan niya si Moises na sumulat ng awit, isang awit na magiging saksi laban sa bayan sa araw na sila ay lumihis. Hindi nakakalimutang awit, isang awit na mananatili sa bibig ng mga susunod na salinlahi.

Ang aklat ng kautusan ay inilagay sa tabi ng kaban ng tipan, hindi bilang alaala lamang kundi bilang saksi laban sa kanila, dahil alam ni Moises ang katigasan ng kanilang ulo. "Habang patuloy akong nabubuhay kasama ninyo kahit sa araw na ito, kayo ay naging mapanghimagsik laban kay Yahweh; paano pa pag ako ay patay na?" Ito ay hindi galit na walang dahilan. Ito ay katotohanang sinasabi ng isang taong nakakakilala sa tao.

Ano ang Ibig Sabihin Nito?

Ang kabanatang ito ay hindi tungkol sa isang matandang lalaki na nalulungkot dahil hindi na siya makakasama. Ito ay tungkol sa kung ano ang nananatili kapag ang isang tagapanguna ay wala na. Si Moises ang pinakamalaking pigura sa buong kasaysayan ng Israel hanggang sa puntong ito, at gayunpaman ang sentro ng kabanata ay hindi siya. Paulit-ulit niyang itinuturo ang mga mata ng bayan palayo sa kaniyang sarili at tungo kay Yahweh. "Hindi niya kayo bibiguin ni pababayaan."

May bagay ding mahalaga tungkol sa kung paano tinatanggap ni Moises ang hinaharap. Hindi niya itinago ang katotohanan na ang bayan ay babagsak. Walang sugarcoating dito, walang pangakong "lahat ay magiging maayos basta sumunod kayo." Sa halip, inihanda niya sila para sa kabiguan na alam niyang darating, at binigyan niya sila ng awit na magpapaalala sa kanila kung sino talaga ang Diyos na kanilang nilalayuan.

Ito ang katapatan ng Salita ng Diyos. Hindi ito nagpapanggap na ang pananampalataya ay madali, o na ang tao ay hindi magkakamali. Sinasabi nito nang tuwiran: kayo ay matitisod. At kahit alam na ito, hindi inalis ng Diyos ang kaniyang pangako na sasama siya.

Ang Kaugnay na Kuwento

Ang paulit-ulit na salitang "hindi niya kayo bibiguin ni pababayaan" ay hindi lang pampalakas-loob para kay Josue noong unang panahon. Ito ang parehong pangako na dadalhin sa buong Kasulatan, hanggang sa sabihin ni Jesus sa kaniyang mga alagad bago umakyat sa langit, "Masdan ninyo, ako ay kasama ninyo palagi, hanggang sa katapusan ng panahon."

Ang kautusan na inilagay sa tabi ng kaban ng tipan bilang saksi laban sa bayan ay nagpapakita ng problema na hindi malulutas ng kautusan mismo. Ang batas ay makapagsasabi kung ano ang tama, pero hindi nito mababago ang puso ng tao. Iyan mismo ang kailangan nang gawin, at hindi kayang gawin ng kautusan, ang ginawa ni Jesus. Hindi lang siya nagbigay ng mas maraming utos. Namatay siya para sa mga paghihimagsik na inuulit natin paulit-ulit, at pagkatapos ay ibinigay niya ang Espiritu Santo upang isulat ang kautusan hindi sa bato o papel kundi sa puso.

Ang awit na ibinigay kay Moises ay saksi laban sa bayan. Ngunit sa krus, mayroon ding isang saksi, isang katawang binugbog at dugong nabuhos, na hindi lang nagpapatotoo laban sa kasalanan ng tao kundi nagdadala rin ng patawad para rito.

Para Sa Iyo

Marahil nasa yugto ka ngayon kung saan may mga taong aalis sa buhay mo, isang magulang, isang mentor, isang kaibigan na lumipat o namatay. Natural lang matakot kapag may umalis na akala mo ay hindi mo kakayanin kung wala. Pero ang kabanatang ito ay tumuturo sa iyo ng katotohanan: ang katatagan mo ay hindi dapat nakasalalay sa isang tao, kahit gaano pa siya kahalaga. Dapat itong nakaugat sa Diyos na hindi umaalis.

Gayundin, huwag kang magulat kung minsan ay mahihirapan ka sa pananampalataya, kung minsan ay makikiramdam kang lumihis. Alam na ito ng Diyos bago pa man ito mangyari, at hindi niya binawi ang kaniyang pangako. Ang tanong ay hindi kung ikaw ay magiging perpekto. Ang tanong ay babalik ka ba sa kaniya kapag natisod ka.

Pag-usapan Ito

Bakit sa tingin mo hindi itinago ni Moises ang katotohanan tungkol sa hinaharap na kabiguan ng Israel? Ano ang masasabi nito tungkol sa kung paano dapat harapin ang katotohanan sa ating sariling buhay?

May bahagi ba ng buhay mo ngayon kung saan mas madali mong pinagtitiwalaan ang isang tao o isang bagay kaysa sa Diyos? Ano ang maaaring mangyari kapag umalis o nabago ang bagay na iyon?

Nananalangin Nang Sama-sama

Panginoon, salamat sa pangakong hindi mo kami bibiguin o pababayaan, kahit alam mo kung gaano kami kadalas natitisod. Tulungan mo kaming huwag ilagay ang buong tiwala namin sa tao, kahit sino pa sila, kundi sa iyo na hindi nagbabago. Kapag kami ay lumihis, dalhin mo kami pabalik. Salamat dahil hindi mo kami iniwan sa kautusan lamang, kundi ipinadala mo si Jesus upang isulat ang katotohanan mo sa aming puso. Amen.